Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου, το Εθνικό Θέατρο, σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και σε συνεργασία με τον Δήμο Μεσολογγίου, παρουσιάζει την παράσταση «Η Γυναίκα της Ζάκυθος | Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου», σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη.

Με ένα ξεχωριστό σύνολο ηθοποιών και τη Μαρίζα Κωχ να ερμηνεύει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» ζωντανά επί σκηνής, η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Οινιάδων (5/7), στο Κηποθέατρο Αγρινίου (7/7) και στο Σχολείον της Αθήνας «Ειρήνη Παπά» (29 & 30/8). Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Βίκυ Βολιώτη, Δημήτρης Γεωργιάδης, Μαρία Ζορμπά, Μάνος Καρατζογιάννης, Μαρίνα Μάλλιου, Γιάννης Τσορτέκης. Ερμηνεία – Μουσική «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»: Μαρίζα Κωχ. Στην παράσταση στο Θέατρο Οινιάδων Μεσολογγίου συμμετέχει η Καθηγήτρια Ιστορίας του ΕΚΠΑ Μαρία Δ. Ευθυμίου. Με αυτή την αφορμή, η ηθοποιός μίλησε στο topontiki.gr. Σχετικά με τη δομή και την υπόθεση της παράστασης είπε ότι «Η Γυναίκα της Ζάκυθος | Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου» πραγματεύεται έννοιες όπως Θυσία, Γλώσσα, Ελευθερία. Ιδανικά και εφόδια, δηλαδή, εθνικά.

Η παράσταση αντλεί έμπνευση από τη «Γυναίκα της Ζάκυθος», τον «Διάλογο» και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονυσίου Σολωμού. Αφηγείται, μέσα από καταγεγραμμένες προφορικές μαρτυρίες, το χρονικό της Εξόδου. Αποδίδει ένα βαθύτερο «χρέος» -πρώτος τίτλος των «Ελεύθερων Πολιορκημένων»- συλλογικό αλλά και προσωπικό. Πολεμιστές και γυναίκες με αντρικά ρούχα, έχοντας στην αγκαλιά τους τα ναρκωμένα με όπιο παιδιά τους, αποφασίζουν να επιχειρήσουν την ηρωική έξοδο στις 10 Απριλίου 1826, το Σάββατο του Λαζάρου, ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων. Η Βίκυ Βολιώτη τόνισε ιδιαίτερα ότι το γεγονός αυτό της θυσίας των Μεσολογγιτών συντάραξε την υπόλοιπη Ευρώπη, που έως τότε αδιαφορούσε, και έδωσε άλλη τροπή στην Ελληνική Επανάσταση.

SOLOIST FESTIVAL-ΕΡΩΤΑΣ-ΕΞΟΥΣΙΑ-ΘΑΝΑΤΟΣ

Ροτόντα, Πλ.Αγίου Γεωργίου, Θεσσαλονίκη

15 Ιουλίου 2026

Οι διεθνώς καταξιωμένοι καλλιτέχνες Μυρτώ Παπαθανασίου (σοπράνο), Δημήτρης Τηλιακός (βαρύτονος) και Δημήτρης Γιάκας (πιάνο) ζωντανεύουν με τις ερμηνείες τους ένα μοναδικό αφιέρωμα στον Βέρντι, μέσα από σκηνές, ντουέτα και άριες από τις όπερες: Il Trovatore • La Traviata • Simon Boccanegra • Macbeth. Με τίτλο «Έρωτας • Εξουσία • Θάνατος / Amore • Potere • Morte», η συναυλία προτείνει ένα μουσικό και δραματουργικό ταξίδι στις μεγάλες θεματικές που διατρέχουν το έργο του Βέρντι — τον έρωτα, την εξουσία και τη θνητότητα — μέσα από σκηνές, ντουέτα και άριες που σημάδεψαν την ιστορία της όπερας. Οι διεθνώς καταξιωμένοι λυρικοί ερμηνευτές, η σοπράνο Μυρτώ Παπαθανασίου και ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός, συναντώνται επί σκηνής σε ένα σπάνιο αφιέρωμα στον μεγάλο Ιταλό συνθέτη, ζωντανεύοντας κορυφαίες στιγμές από τις όπερες Il Trovatore, La Traviata, Simon Boccanegra και Macbeth.

Οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες αναδεικνύουν τη δραματική δύναμη και το συναισθηματικό εύρος της βερντιανής δημιουργίας, μεταφέροντας το κοινό στον κόσμο των ηρώων, των παθών και των μεγάλων υπαρξιακών συγκρούσεων. Στο πιάνο συμπράττει ο καταξιωμένος πιανίστας Δημήτρης Γιάκας, συμβάλλοντας καθοριστικά στη μουσική και δραματουργική συνοχή της βραδιάς.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

SIMON BOCCANEGRA

• Duetto Simone – Amelia: «Favella il Doge ad Amelia Grimaldi?»

LA TRAVIATA

• Preludio (Πράξη Γ΄) • Aria Violetta: «Addio del passato» • Duetto Violetta – Germont: «Madamigella Valéry…»

MACBETH

• Preludio • Aria Macbeth: «Pietà, rispetto, amore»

IL TROVATORE

• Duetto Leonora – Conte di Luna: «Udiste? Come albeggi la scure al figlio»

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/soloist-festival-erotas-eksousia-thanatos/

Αίθουσα Διδασκαλίας

Μουσικής Βιβλιοθήκης

του Συλλόγου οι Φίλοι της Μουσικής

στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Τρίτη 21 Ιουλίου 2026 | 20:30

Η παρούσα συναυλία μάς ταξιδεύει μέσα από ένα σύνολο υφών και ακουσμάτων στις πολλαπλές πτυχές του Έρωτα.

Ο έρωτας, ένα συναίσθημα έντονο και πολύπλευρο, γεμάτο εαυτό αλλά και κοινωνικούς οδηγούς, προσεγγίζεται θραυσματικά, βιώνοντας σταδιακά όλες του τις πλευρές.

Στο πρώτο μέρος μέσα από τον γερμανικό ρομαντισμό και το «Frauenliebe und- leben» του Robert Schumann, ο έρωτας τοποθετείται σε ένα εδραιωμένο κοινωνικό πλαίσιο, μιας μικρής ερωτικής ιστορίας που διαρκεί μία ολόκληρη ζωή. Από τα πρώτα βλέμματα, στην αδημονία, στη σύνδεση, στον γάμο, την οικογένεια και τέλος το θάνατο. Μία ευρέως γνωστή διαδρομή, που δείχνει όμως να χωράει και να περιλαμβάνει απέραντους κόσμους συναισθηματικών βιωμάτων.

Στο δεύτερο μέρος, ακολουθείται ένα ταξίδι στις διάφορες αντανακλάσεις του κόσμου της επαφής και της άφεσης. Οι γαλλικές mélodies του Gabriel Fauré και του Henri Duparc δημιουργούν μία ονειρική διαδικασία αναζήτησης της σημασίας της σύνδεσης μέσα από το σύννεφο της εντύπωσης. Το πλέγμα αυτό γειώνεται από τις ελληνικές μελωδίες του Μανώλη Καλομοίρη και του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, οι οποίες εισάγουν το στοιχείο της λαϊκής αλήθειας που κρύβει μεγάλες δυσκολίες και ομορφιές, εκφρασμένες μέσα από παραμυθένιους παραλληλισμούς. Το ταξίδι τελειώνει στον κόσμο της Όπερας, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την έντονη διαστολή των καθημερινών μας συναισθημάτων. Δημιουργείται έτσι ένα μουσικό σύμπαν – καθρέφτης του δικού μας.

Συντελεστές

Η Ευτυχία Γιαννακάκου ξεκίνησε από μικρή την διαδρομή της στον κόσμο της μουσικής. Πρώτη της επαφή με τη σκηνή της Όπερας ήταν η συμμετοχή της στην παιδική χορωδία της Εθνικής Λυρικής σκηνής το 2012 έως το 2016. Στο διάστημα αυτό έλαβε μέρος σε όπερες όπως: Tosca, Werther, La Boheme, The Cunning Little Vixen, Carmen, Η Φόνισσα και άλλες. Στη συνέχεια φοίτησε στην τάξη μονωδίας της Μάτας Κατσούλη, στο ωδείο Athenaeum από όπου έλαβε το δίπλωμά της τον Ιανουάριο του 2026, ως Μεσόφωνος. Παράλληλα τον Φεβρουάριο του 2025 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Αθήνα.

Την Ευτυχία συνοδεύει στο πιάνο ο καταξιωμένος πιανίστας Δημήτρης Γιάκας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έλαβε δίπλωμα πιάνου από το Εθνικό Ωδείο (τάξη της Μυρτώς Μαυρίκου). Συνέχισε μουσικές σπουδές στην École Normale de Musique του Παρισιού, ειδικότερα στο πιάνο, στη μουσική δωματίου και στη μουσική προετοιμασία όπερας. Κατόπιν άρχισε να μελετά συνοδεία τραγουδιού πλάι στον Ντάλτον Μπόλντουιν. Από το 1982 έως το 1991 εργάστηκε ως πιανίστας-μουσικός εκγυμναστής στην Όπερα του Παρισιού,καθώς και στην όπερα της Λυών , κατόπιν προσκλήσεως του μουσικού διευθυντού της Kent Nagano. Παράλληλα, εμφανίστηκε συνοδεύοντας στο πιάνο τραγουδιστές στο Παρίσι, καθώς επίσης σε πολλές πόλεις και φεστιβάλ της Γαλλίας. Από το 1990 εγκαταστάθηκε πάλι στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε την τακτική συνεργασία του με την Εθνική Λυρική Σκηνή και με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Συνοδεύει τακτικά Έλληνες και ξένους τραγουδιστές σε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

https://www.ticketservices.gr/event/mmb-when-love/?lang=el

Το Art Magazino φιλοξενεί τον διάσημο Τενόρο Μάριο Τζεφίρι, με αφορμή τη συμμετοχή του στην Όγδοη Συμφωνία του Gustav Mahler στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (29.6.2026), σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης!

Επιστρέφετε στην Αθήνα και στο Ηρώδειο για μια τόσο εμβληματική παραγωγή. Τι σημαίνει προσωπικά για εσάς αυτή η εμφάνιση;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Κουκάκι, το Ηρώδειο είναι για μένα πάνω απ’ όλα ένα αναπόσπαστο κομμάτι των γυμνασιακών και φοιτητικών μου χρόνων: αλησμόνητες λυρικές και θεατρικές παραστάσεις, φιλικές παρέες κι αγαπημένες, μαθητικές και αργότερα φοιτητικές, όλοι τότε «επαΐοντες» παρά το νεαρό της ηλικίας μας…

Η παρθενική μου εμφάνιση ήταν με την ορχήστρα και τη χορωδία της ΕΡΤ, της οποίας τότε ήμουν μέλος, σε ένα μικρό ρόλο στο Όνειρο Θερινής Νυκτός του Mendelssohn. Δεκαετίες αργότερα ήρθε το Stabat Mater του Rossini υπό τον Riccardo Muti με την ορχήστρα και χορωδία του Maggio Musicale Fiorentino το 2008 και φέτος μου προτάθηκε ως επιστέγασμα η Όγδοη Mahler.

Η εμφάνιση λοιπόν αυτή αποτελεί για μένα ένα είδος “επιστροφής του Οδυσσέα στην πατρίδα”. Το καλωσόρισμα της επιστροφής ταυτίζεται όμως εν προκειμένω με ένα νέο «εις το επανιδείν», μιας και το Ηρώδειο θα κλείσει από τον Ιούλιο για άγνωστο πόσο χρόνο ακόμη…

Έχετε τραγουδήσει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Πώς βιώνετε τη διαφορά όταν ερμηνεύετε μπροστά στο ελληνικό κοινό;

Παρόλο που δεν έχω τραγουδήσει στην Ελλάδα τόσο συχνά, όσο θα το ήθελα, ωστόσο, κάθε φορά που έρχομαι για κάποια εμφάνιση, νιώθω πως υπάρχει πραγματικά ένα κοινό που με θυμάται, με αγαπάει και με εκτιμά ως καλλιτέχνη. Αυτό με συγκινεί ιδιαίτερα και με γεμίζει με την επιθυμία να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ προς τέρψιν και ικανοποίησίν αυτού!

Η Όγδοη Συμφωνία του Μάλερ θεωρείται ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν τενόρο σε αυτό το έργο;

Ας πάρουμε κατ’ αρχήν το έργο αυτό καθεαυτό:

Η όγδοη Συμφωνία χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο είναι η μελοποίηση του λατινικού εκκλησιαστικού ύμνου Veni Creator Spiritus – ἐλθέ, πνεῦμα δημιουγόν· το δεύτερο μέρος είναι η τελευταία σκηνή του Φάουστ ΙΙ, της πολύ μεταγενέστερης πεντάπρακτης τραγωδίας που συνέγραψε ο ήδη ηλικιωμένος Goethe με πρωταγωνιστή τον γνωστό ήρωα.

Το δεύτερο και ώριμο τούτο έργο του Goethe δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τον αρχικό Φάουστ της νεανικής συγγραφικής του περιόδου και την λίγο πολύ γνώριμη σε όλους ιστορία του σοφού ανδρός που πωλεί την ψυχή του στον Διάβολο, με σκοπό να αποκτήσει επίγεια και υπερβατική Γνώση και οδηγεί έτσι στην καταστροφή την νεαρή και άδολη Μαργαρίτα.

Εδώ ο Φάουστ, μαζί με το σκοτεινό alter ego του, τον Μεφιστοφελή -ο οποίος σε κάθε πράξη αλλάζει όνομα, μορφή, ακόμη και φύλο – περιπλανιέται στα πιο απίθανα και ετερόκλητα μέρη:

από την αυλή ενός χρεοκοπημένου αυτοκράτορα, όπου, ελλείψει φυσικού χρυσού και πολύτιμων λίθων στο θησαυροφυλάκιο, ο Μεφιστοφελής εφευρίσκει… το χαρτονόμισμα, έως την «κλασική» βαλπουργιανή νύχτα των μαγισσών, που δεν διαδραματίζεται πλέον στην οροσειρά Harz της Γερμανίας , αλλά μεταφέρεται στο ελληνικό καλοκαίρι της θεσσαλικής κοιλάδας ·

από την αρχαία Σπάρτη, όπου αποκτά από την ωραία Ελένη έναν βραχύβιο γιο, τον Ευφορίωνα, έως κάποιο μεσαιωνικό αλχημικό εργαστήριο, όπου μέσα σε ένα Αθανορ παρασκευάζεται ο Homunculus, ένα ανθρωποειδές κατασκεύασμα, ένα προϊόν «τεχνητής νοημοσύνης» θα λέγαμε σήμερα.

Στο τέλος ο Φάουστ φτάνει, ύστερα από πολλές περιπλανήσεις, σε μιαν απόκρυφη οροσειρά, γεμάτη ασκητήρια αναχωρητών. Η ανθρώπινη εντελέχειά του, η τελική και ανώτατη μορφή της εξαγνισμένης από τα γήϊνα ψυχής του, φέρει πλέον την προσομοιαστική ονομασία «Δόκτωρ Μαριάνους» (κατά το πρότυπο ερημίτη θεολόγου, αφιερωμένου στην Θεοτόκο,την οποία ο Goethe προσεγγίζει ως εξιλεαστική και λυτρωτική δύναμη του «αιωνίου θήλεος»). Εκεί θα διασωθεί από τάγματα αγγέλων με την μεσολάβηση της Μεγάλης Μητρός και “ταις πρεσβείαις” κορυφαίων αμαρτωλών γυναικείων μορφών της ιστορίας. Αυτή ακριβώς η τελευταία σκηνή του όρους των ιεροφαντών έχει μελοποιηθεί από τον Mahler στο δεύτερο τμήμα της ογδόης του συμφωνίας.

Άκρατος και μυστηριακός εσωτερισμός, απρόσιτα και συχνά δυσδιάκριτα νοήματα, αλχημεία, χριστιανικό-ροδοσταυρικές νύξεις και θεουργικοί υπαινιγμοί συνυπάρχουν μέσα σε ένα δραματικό ύφος που εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στο τραγικό, το κωμικό και το σατυρικό.Όλα αυτά καθιστούν τον δεύτερο Φάουστ ένα εξαιρετικά ακανθώδες και απαιτητικό ανάγνωσμα κι ένα θεατρικό έργο εν μέρει αδύνατο να παιχτεί καθ’ολοκληρία σήμερα !

Η πρόκληση για τον τενόρο; Μα η ίδια όπως και για όλους τους άλλους εμπλεκόμενους καλλιτέχνες: να αποδώσει ένα δυσχερέστατο και πανέμορφο φωνητικά και μουσικά έργο, χωρίς ωστόσο να υποβιβάσει, ή και να καταδικάσει στην αφάνεια την εσώτερη ισχύ του λόγου και την ρώμη των νοημάτων αυτού!

Τι θεωρείτε πως πρέπει να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από αυτή τη συναυλία;

Δεν« πρέπει» απλά να πάρει κάτι! Ο θεατής θα εισπράξει θέλοντας και μη μια μουσική θύελλα μιάμιση ωρών ! Αν έπρεπε όμως να απομονώσουμε δύο μηνύματα, θα επέλεγα αφ’ ενός το διάσημο φινάλε του δευτέρου μέρους “ Alles Vergängliche ist nur ein Gleichnis”

Καθετί Εφήμερο είναι μόνο μια παραβολή·

Το Ανεπαρκές μετουσιώνεται σε πραγματικότητα εδώ,

Το Απερίγραπτο εδώ λαμβάνει χώρα

Το «αἰώνιον Θῆλυ» έλκει πάντας άνωθεν!

και αφ’ετέρου την φράση- κλειδί των αγγέλων για τον Φάουστ:

“Gerettet ist das edle Glied der Geisterwelt des Bösen, wer immer strebend sich bemüht, den können wir erlösen”

Διεσώθη το ανώτερο σκέλος από τον φασμοατοειδή κόσμο του Κακού!

ʹΟποιος με κόπο ατέρμονα παλεύει, αυτόν έχουμε τη δυνατότητα να τον λυτρώσουμε!

Από τη Σκάλα του Μιλάνου μέχρι τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, έχετε συνεργαστεί με κορυφαίους μαέστρους και σκηνοθέτες. Ποια συνεργασία υπήρξε καθοριστική για την καλλιτεχνική σας πορεία;

Αυτή ήταν αναμφισβήτητα η δωδεκάχρονη συνεχής συνεργασία μου με τον Riccardo Muti.

Παράλληλα με την καριέρα σας, διδάσκετε νέους τραγουδιστές. Τι θεωρείτε ότι λείπει περισσότερο σήμερα από έναν νέο καλλιτέχνη: τεχνική, υπομονή ή προσωπική ταυτότητα;

Η πλήρης καλλιτεχνική αρτιότητα είναι ένας στόχος ιδεώδης, δεν είναι μια εύκολα και καθολικά προσβάσιμη πραγματικότητα, ή μάλλον, πλην σπανίων εξαιρέσεων, δεν επιτυγχάνεται ποτέ πλήρως !

Θα έλεγα ότι μοιάζει με ένα σχολικόν έλεγχο, σαν κι αυτούς που παίρναμε στο Γυμνάσιο : ο ένας έχει 20 στην Ιστορία και 15 στα Μαθηματικά, ο άλλος 19 στη Γυμναστική και 12 στα Αρχαία. Με δύο λόγια, στον καθένα κάτι λείπει! Ο μαθητής που έχει όλους τους βαθμούς του γύρω στο 18 για παράδειγμα θεωρείται, αν όχι ένας άριστος , ωστόσο ένας πάρα πολύ καλός μαθητής! Εκείνος που στο ένα μάθημα έχει 20 και στο άλλο πήρε κάτω απ’τη βάση, προφανώς κάπου χωλαίνει και χρειάζεται επειγόντως ιδιαίτερα. Παρόμοια και ένας τραγουδιστής με άριστη φωνητική τεχνική, αλλά καθόλου προσωπική ταυτότητα, ή σαφώς και το αντίστροφο, δεν θα καταταχθεί ποτέ στο πάνθεον των Μεγάλων Ερμηνευτών.

Ο τραγουδιστής πρέπει να μπορεί εξ’ίσου να επιδείξει «καλούς βαθμούς» σε πολλούς τομείς: φωνή, άρθρωση, τεχνική, μουσικότητα, αντοχή φυσική, μουσική ευφυΐα, χάρισμα μετάδοσης νοημάτων, στιλιστική ακρίβεια, γνώση της Μουσικής, ατομική μόρφωση και καλλιέργεια, έπειτα δημόσιες σχέσεις, επαγγελματισμό, να εμπνέει σοβαρότητα και εμπιστοσύνη και…ο κατάλογος συνεχίζεται.

Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν νέο Έλληνα τενόρο που ονειρεύεται διεθνή καριέρα;

Σε έναν τενόρο εν γένει θα είχα να δώσω πολλές συμβουλές, αν αρχίσω εδώ να τις αναφέρω, θα ξεπεραστούν τα όρια μιας απλής συνέντευξης. Σε έναν Έλληνα τενόρο συγκεκριμένα θα του πρότεινα να έρθει να μελετήσει λίγο μαζί μου, έστω και δοκιμαστικά, είναι διακαής και ανεκπλήρωτος ακόμη πόθος μου να «βγάλω» έναν ωραίο έλληνα σολίστα τενόρο! Μέχρι τώρα με έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους σχεδόν μόνο γυναικείες φωνές από την Ελλάδα και ευθαρσώς έχω να πω ότι δεν το έχουν μετανιώσει…η νέα γενιά λυρικών τραγουδιστριών της Ελλάδας ετοιμάζεται!

Πιστεύετε ότι η όπερα μπορεί ακόμη να αγγίξει νεότερα κοινά; Και αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η όπερα, αλλά και γενικότερα η φωνητική κλασική μουσική, αγγίζει και θα αγγίζει πάντοτε κάθε άνθρωπο που αγαπά την μουσική και παράλληλα το θέατρο! Και αυτό δια μέσου δύο κοινών φυσικών νόμων: της ταλάντωσης (oscillation) και του συντονισμού (resonance). Κάθε σώμα που «δονείται» θέτει επίσης σε δόνηση ένα άλλο «συντονισμένο» σώμα που βρίσκεται κοντά του! Δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος, νέος ή γέρος, πεπαιδευμένος ή απαίδευτος, γνώστης ή αμαθής να μην συγκλονιστεί από τον ανθρώπινο λόγο ντυμένο με μουσική!

Υπάρχει κάποιο έργο που κάθε φορά σας συγκινεί σαν να το ερμηνεύετε πρώτη φορά;

Κάθε έργο όταν το ερμηνεύεις είναι η «πρώτη φορά», με την έννοια ότι δεν παίζει κανένα ρόλο, πώς το ερμήνευσες προχθές, ή πέρυσι, αυτό δεν είναι παρά μόνον μια ανάμνηση. Το έργο ερμηνεύεται μοναδικά την παρούσα στιγμή και μόνο. “Ad hoc” για τους λατινομαθείς!

Αν μπορούσατε να αφιερώσετε αυτή την εμφάνιση σε έναν άνθρωπο ή μια στιγμή της ζωής σας, ποια θα ήταν;

Στην Ειρήνη μου….χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις!

ArtMagazino…

Η Katherina Sandmeier και ο Mario Zeffiri συμμετείχαν σε μία συναυλία στο Ηρώδειο στις 29.6.2026

από την σελίδα του facebook της Katherina Sandmeier:

Στις 29 Ιουνίου, θα έχω την τεράστια τιμή να τραγουδήσω σολιστικά τον ρόλο της Σοπράνο II στην 8η Συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ, τη θρυλική «Συμφωνία των Χιλίων», στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Επιδαύρου Αθηνών και της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, της χορωδίας Ραμόνα Μπαντέσκου, της χορωδίας ΕΡΤ, της χορωδίας της πόλης των Αθηναίων και της Παιδικής και Νεανικής Χορωδίας Rosarte υπό τη διεύθυνση του αξιότιμου μαέστρου Μίχαλ Νεστέροβιτς.

Για πολλούς ανθρώπους, το Ηρώδειο είναι ένα από τα ομορφότερα θέατρα του κόσμου, για μένα είναι κάτι ακόμα πιο προσωπικό. Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι, ήταν όνειρο να σταθώ κάποια μέρα σε αυτή τη σκηνή ως σολίστ, κάτω από την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα, στην αγαπημένη μου πατρίδα.

Το να το κάνω αυτό στην 8η Συμφωνία του Μάλερ κάνει την περίσταση ακόμη πιο ξεχωριστή. Αυτό το μνημειώδες έργο, το οποίο ο ίδιος ο Μάλερ θεωρούσε το μεγαλύτερο επίτευγμά του, αποτελεί μια από τις πιο φιλόδοξες και εμπνευσμένες δημιουργίες στην ιστορία της μουσικής, έναν εορτασμό του ανθρώπινου πνεύματος σε μια κλίμακα σχεδόν απαράμιλλη.

Είμαι βαθιά ευγνώμων σε όλους όσους με καθοδήγησαν, με στήριξαν και με πίστεψαν σε όλο αυτό το ταξίδι. Πάνω απ’ όλα, στον υπέροχο αρραβωνιαστικό μου Theo, που στέκεται δίπλα μου σε κάθε θρίαμβο και πρόκληση, και στους εξαιρετικούς γονείς μου, των οποίων η τεράστια αγάπη, η υποστήριξη, οι θυσίες και η ενθάρρυνσή τους έκαναν δυνατό κάθε βήμα αυτού του δρόμου. Ό,τι κι αν πετύχω βασίζεται στα θεμέλια που μου έδωσαν.

Είναι επίσης τεράστια τιμή να μοιράζομαι τη σκηνή με τόσο εξαιρετικούς συναδέλφους, πολλούς από τους οποίους θαυμάζω εδώ και χρόνια:

Ιβόνα Σομπότκα

Δημήτρης Τηλιακός

Άννα Αγάθωνος

Βάσια Αλάτι

Μαίρη-Έλεν Νέσι

#mariozeffiri

https://www.culturenow.gr/h-kratiki-orxistra-athinon-sto-hrodeio-me-tin-ogdoi-symfonia-toy-gkoystav-maler-ton-xilion/

Webinar date: Wednesday 24th June, 6.00PM

Fixing social care will be a key challenge for any incoming PM and likely to be a key policy area in the new government. Please register below to join us for another interactive Radix Big Tent Meet the Leaders webinar with David Goodhart, journalist, think tanker and now author of The Care Dilemma: Caring Enough in the Age of Sex Equality and Vicky Pryce, Chair of Radix Big Tent at 6.00pm on Wednesday 24th June.

David Goodhart is currently head of the demography unit at the Policy Exchange think tank. His new book The Care Dilemma: Caring Enough in the Age of Sex Equality is about how rich countries undervalue care work both in the public economy and the family.

Wherever you are on the political spectrum, social care touches everyone; we must all be cared for when we are young, old, and sick. It is an essential component of human living. Who exactly is going to do all that caring in the modern world, given the fact of an ageing population, combined with the mass influx of women into the labour market during the second half of the twentieth century? And how will the new Prime Minister confront these challenging questions?

Vicky Pryce

Vicky Pryce is the Chair of Radix Big Tent and a leading economist and author, whose career includes being Director General for Economics at the Department for Business, Innovation and Skills (BIS), Joint Head of the UK Government Economic Service, and Chief Economist and Partner at KPMG after senior positions in banking and the energy sector. She is currently Chief Economic Adviser at the Centre for Economics and Business Research. Vicky is also Chair of the Economic Advisory Council for the British Chambers of Commerce and a visiting Professor at King’s College, London. She is a patron of Pro-Bono Economics and was co-founder of GoodCorporation, a company set up to advise on business ethics.

David Goodhart

David Goodhart is a journalist, author and think tanker—and father of four—currently head of the demography unit at the Policy Exchange think tank. He is the founder and former editor of Prospect magazine and the former director of the centre-left think tank Demos. His 2013 book The British Dream: Successes and Failures of Post-War Immigration was runner up for the Orwell book prize. In 2017 he published The Road to Somewhere: The New Tribes Shaping British Politics (a Sunday Times bestseller), in which he identified the value divisions in British society between Anywheres and Somewheres that help to explain the Brexit vote and the rise of populism. His subsequent book Head, Hand, Heart: The Struggle for Dignity and Status in the 21st Century argued that many of the modern world’s troubles arise from allocating too much reward and status to just one form of human aptitude: cognitive ability. His new book The Care Dilemma: Caring Enough in the Age of Sex Equality is about how rich countries undervalue care work both in the public economy and the family.

Στο τεύχος 902 της 18.6.2026 του LiFO ήταν αφιερωμένο σε 35 πορτραίτα από επώνυμους φωτογράφους. Η Λένα Κιτσοπούλου φωτογραφήθηκε από τον Costas Coutayar που συνοδεύτηκε από ένα κείμενο της Λουίζας Αρκουμανέα.

Αγαπά τις λακκούβες,

τα ασύνδετα σχήματα,

τα “μαύρα” αστεία,

τις shocking περιγραφές,

την επανάληψη,

την α-νοησία,

την αθυροστομία,

το γίγνεσθαι-τρελλός,

το γίγνεσθαι-αταξινόμητος.

https://www.lifo.gr/issues/view/portraits

Η Κλαίρη Θεοδώρου θα βρίσκεται στις 27 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη στο 45ο φεστιβαλ βιβλίου Θεσσαλονίκης και στις 5 Ιουλίου στην 38η έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι για να υπογράψει αντίτυπα του καινούριου της βιβλίου “Μην το διαβάσεις” απο τις εκδόσεις Ψυχογιός

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ… αν αντέχεις να ζήσεις χωρίς να γνωρίζεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ… αν αντέχεις να ζήσεις γνωρίζοντας.

Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της.

Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει.

Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής.

Μην αγαπήσεις.

Μην εμπιστευτείς.

Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει.

Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις.

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…

Πρόλογος

Πέλβορμ, νησιά Βόρειας Φρισίας, Γερμανία

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022

Ενα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκαλο από μπούτι κοτόπουλου δαγκωμένο στη μία άκρη, μια παλιά, βρόμικη, χιλιοχρησιμοποιημένη σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να έχει όμως ποτέ κανείς διαβάσει: Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ του Joseph Roth.

Τα κοιτάζεις προσεκτικά, έτσι όπως τα έχεις παρατάξει πάνω στο γραφείο, χωρίς να ξέρεις ποιο θα χρησιμοποιήσεις πρώτο. Όχι πως αλλάζει κάτι η σειρά. Όλοι θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.

Άμεσα. Σύντομα. Πολύ σύντομα. Και αυτά τα αντικείμενα αποτελούν το μέσο για την επίτευξη του στόχου. Δεν είναι τυχαία επιλεγμένα. Kάθε άλλο. Όπως δεν είναι τυχαίος και ο τρόπος με τον οποίο τα έχεις ήδη ταιριάξει με τα πρόσωπα στα οποία αντιστοιχούν ή η σκηνοθεσία που σκοπεύεις να ακολουθήσεις –ναι, περί σκηνοθεσίας πρόκειται– και αυτή η σκέψη, από μόνη της, κυοφορεί μια αίσθηση άγριας, ανόθευτης χαράς. Και γαλήνης.

Μαύρα σύννεφα έχουν μαζευτεί έξω από το παράθυρο της σοφίτας και η «βάντα»*, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι τον αμμώδη και λασπώδη βιότοπο που τους περικλείει, είναι έτοιμη να πλημμυρίσει για δεύτερη φορά μέσα σ’ αυτό το εικοσιτετράωρο. Όπως κάθε μέρα. Για έξι ώρες το νερό αποτραβιέται, αφήνοντας πίσω του τον λασπώδη βυθό και τον μικρόκοσμό του, και στη συνέχεια επιστρέφει, καλύπτοντας για τις επόμενες έξι ώρες τα πάντα σαν ένας υδάτινος Σίσυφος καταδικασμένος να μην εγκαταλείπει ποτέ. Αφήνεις το βλέμμα σου να παρακολουθήσει για λίγο τον ταχυδρόμο –ξυπόλυτος χειμώνα καλοκαίρι– που επιστρέφει τώρα βιαστικός αφήνονταςτη λιγοστή αλληλογραφία στο Χάλιχ Ζίντεροογκ, ενώ το νερό φαίνεται να τον ακολουθεί καταπόδας. Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα το μάτι θα αντικρίζει μονάχα θάλασσα και αυτό ακριβώς περιμένεις κι εσύ. Αυτή την ώρα έχεις επιλέξει για να ξεκινήσεις. Όχι τόσο για να τους εγκλωβίσεις –εγκλωβισμένοι ήταν ούτως ή άλλως ανέκαθεν σε αυτόν τον σκατότοπο των ούτε σαράντα τετραγωνικών χιλιομέτρων και των μόλις χιλίων διακοσίων κατοίκων– αλλά για να τους εξαγνίσειςκατά μία έννοια, αν θα μπορούσε φυσικά να είναι ποτέ εφικτό κάτι τέτοιο. Είχες διαβάσει πριν από καιρό για την κάθαρση στις αρχαιοελληνικές τραγωδίες, δεν ευελπιστείς όμως ότι αυτή είναι δυνατόν να τους αφορά. Όλους τους. Όλους σας.

Όπως όμως η παλίρροια καλύπτει ολότελα τη λάσπη, έτσι ελπίζεις πως θα «πνίξει» τώρα και τον δικό σας βούρκο, και μάλιστα όχι μονάχα για έξι ώρες. Για πάντα.

Πιάνεις το καρύδι, το σηκώνεις κόντρα στο γκριζωπό, θλιβερό φως που μπαίνει από το μικρό παράθυρο στο δωμάτιο και το παρατηρείς προσεκτικά. Με αυτό θα ξεκινήσεις. Και μετο πρώτο όνομα που έχεις γραμμένο στη λίστα, το όνομα πουθα διαγράψεις σε λίγο με αυτό το κακοξυσμένο μολύβι που, όπως όλα δείχνουν, θα χρησιμοποιήσεις τελευταίο. Ή μάλλον προτελευταίο. Διπλώνεις τη σελίδα και τη βάζεις προσεκτικάστην τσέπη σου. Θα τη χρησιμοποιήσεις, το δίχως άλλο, η δική της σημασία όμως αυτή τη φορά θα είναι συμβολική.

Θα μειωθεί κι άλλο ο αριθμός του ντόπιου πληθυσμού, σκέφτεσαι και χαμογελάς. Αρκετά μάλιστα αν κρίνει κανείς ποσοστιαία. Δεν έχει σημασία. Το δημογραφικό άλλωστε αυτού του  τόπου δε συγκαταλέγεται στα προβλήματα που έχουν προκαλέσει αντίδραση. Δική σου αντίδραση. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά, τρομακτικά, νοσηρά, παρανοϊκά θέματα που καλείσαι για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσεις και αυτό ακριβώς σκοπεύεις να κάνει.

Διότι η γλοιώδης «λάσπη» αυτού του σπιτιού θα χαθεί για πάντα. Θαμμένη σε έναν υγρό τάφο. Όχι από νερό. Από αίμα.

* Η λέξη “wada” προέρχεται από την παλαιά φρισική γλώσσα και σημαίνει «βαδιστικός, ρηχός, αβαθής».

https://apps.psichogios.gr/pdf/preview/el/31879

«Υπουργείο Μοναξιάς» της Έλενας Καρακούλη την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

19:00-20:00 στο Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης – Αίθουσα 2

Μπορεί η ΤΝ να σκοτώσει τη μοναξιά; Με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα, η συγγραφέας συνομιλεί με τη Μαρίνα Αρετάκη, ΕΔΙΠ του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Συνδιοργάνωση: Εκδόσεις Καστανιώτη

5ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων

22–28 Ιουνίου 2026

«Κόσμοι σε σύγκρουση»

Το Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων πραγματοποιείται από τον Δήμο Χανίων, σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Κρήτης, και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γεγονότα για το βιβλίο στη χώρα, τοποθετώντας δυναμικά τα Χανιά στον ελληνικό και διεθνή πολιτιστικό χάρτη.

https://www.chaniabookfestival.gr/

Ο Κωνσταντίνος Δρούτσας, συμμετέχει στην όπερα «Διδώ και Αινείας» του Henry Purcell, η οποία παρουσιάζεται ως παραγωγή του Απολλωνίου Ωδείου.

Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις 27 και 28 Ιουνίου 2026, στις 20:00, στο Θέατρο Art63, 3ης Σεπτεμβρίου 63

Η όπερα “Διδώ και Αινείας”, σε μουσική Henry Purcell και λιμπρέτο Nahum Tate βασισμένο στην Αινειάδα του Βιργιλίου, ανεβαίνει από το Τμήμα Μελοδραματικής του Απολλώνιου Ωδείου στο Θέατρο Art 63 στην πλατεία Βικτωρίας. Το έργο εξιστορεί τον τραγικό έρωτα της βασίλισσας της Καρχηδόνας Διδώς και του Τρώα ήρωα Αινεία, εστιάζοντας στη ζήλια, τη θεϊκή παρέμβαση και την προδοσία, μέχρι την εμβληματική άρια “When I am laid in earth”.

Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Αδάμ

Μουσική προετοιμασία, τσέμπαλο: Μανώλης Παπασηφάκης

Τσέλο: Βαρβάρα Τσότρα

Βιολί: Γιάννα Στουντίνκοβα

Μικτή Χορωδία Απολλωνίου Ωδείου, Pax Choir

Μαέστρος: Μαρία Σουσάκ

Διανομή:

Διδώ: Γιώτα Δούκα (27/6), Όλγα Ζουραβέλ (28/6)

Αινείας: Κωνσταντίνος Δρούτσας

Μπελίντα: Μαρία Καντάνη (27/6), Tiko Nadirashvili (28/6)

Αρχιμάγισσα: Σοφία Γιαννάκη

Διάρκεια: 70′

Ο Λεωνίδας Καββάκος και το Apollωn Ensemble παρουσιάζουν στο Wigmore Hall , κοντσέρτα για Βιολί του J.S. Bach.

Wigmore Hall:

Από το 1901 έως σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους χώρους μουσικής στον κόσμο. Βρίσκεται στην καρδιά του Λονδίνου και έχει κερδίσει διεθνή φήμη για την εξαιρετική ακουστική του, το υψηλο καλλιτεχνικό επίπεδο των εκδηλώσεων του και την μοναδική ατμόσφαιρα που προσφέρει τόσο στους καλλιτέχνες όσο και στο κοινό

Artists

Leonidas Kavakos VIOLIN

The Apollon Ensemble :

Noé Inui VIOLIN

Alexandros Sakarellos VIOLIN

Ilias Livieratos VIOLA

Timotheos Petrin CELLO

Dimitris Tigkas DOUBLE BASS

Iason Marmaras HARPSICHORD

Programme

JOHANN SEBASTIAN BACH

1685-1750

Concerto in A minor for violin, strings and continuo BWV1041

Concerto in E for violin, strings and continuo BWV1042

Concerto in G minor for violin BWV1056R

Violin Concerto in D minor BWV1052R

https://www.wigmore-hall.org.uk/whats-on/202606301930

https://www.wigmore-hall.org.uk/about-us

Η χορωδία Conduit συναντά τον Κώστα Γιαννίδη (αλλά και τον Γιάννη Κωνσταντινίδη) με την καλοκαιρινή συναυλία «Λες και ήταν Χτες», το Σάββατο 27 Ιουνίου στο Μουσείο Ελληνικών Λαικών Μουσικών Οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης», στην Πλάκα.

Μετά μεγάλης χαράς αναγγέλλεται εις το φιλόμουσον κοινόν των Αθηνών η διοργάνωσις μιας εξαιρέτου καλοκαιρινής συναυλίας, αφιερωμένης εις τας μελωδικάς δημιουργίας του διακεκριμένου συνθέτου ημών Κώστα Γιαννίδη.

Υπό τον γενικόν τίτλον «Λες και ήταν χτες», η χορωδία θα παρουσιάση εν πολυφωνική συμπράξει τα δημοφιλέστερα «σουξέ» και τα πλέον εκλεκτά πολυφωνικά έργα του δημιουργού, επαναφέρουσα εις την μνήμην του κοινού στιγμάς αλησμονήτου ρομαντισμού.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

Το ρεπερτόριον της χορωδίας περιλαμβάνει τα εξαιρετικής σημασίας έργα:

«8 Μικρασιατικά τραγούδια»

«8 Δωδεκανησιακά Τραγούδια»

Οι δε διαπρεπείς σολίσται θα ερμηνεύσουν τας πασιγνώστους και αγαπημένας συνθέσεις: «Πόσο λυπάμαι», «Ξύπνα αγάπη μου», «Αλυσίδες», «Λίγα λουλούδια», «Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα», «Το τραγούδι της Χαλιμάς», «Τα γκρίζα ματάκια» και «Η μαϊμού η Ζαφειρίτσα».

ΑΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΑΙ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΔΟΣ

Προλογίζει: Ο ελλογιμώτατος δημοσιογράφος, στιχουργός και διακεκριμένος παραγωγός της ραδιοφωνίας και της τηλεοράσεως, κος Γιώργος Παπαστεφάνου.

Οι Σολίστ:

Η υψίφωνος δις Χριστίνα Πουπάλου

Ο βαθύφωνος κος Κώστας Μανωλκίδης

Επί του κλειδοκυμβάλου (πιάνο):

Συνοδεύει ο διακεκριμένος μουσικός κος Παναγιώτης Κραμπής

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ

(Κατ’ αλφαβητικήν σειράν)

Τον πολυφωνικόν ιστόν της χορωδίας στελεχώνουν οι κάτωθι φιλόμουσοι χορωδοί:

Δις Αποστολοπούλου Λουκία

Δις Αραμπατζόγλου Στέλλα

Δις Αρβανίτου Αγγελική

Κος Βαρδαβάς Γιάννης

Δις Βασιλείου Ελένη

Δις Βεργίδη Έφη

Δις Βλατή Κατερίνα

Κος Βουτσινάς Αλέξανδρος

Δις Γκαγκαδέλη Γιούλη

Δις Θεοδωρακοπούλου Ελπίδα

Δις Ηλιοπούλου Μαρίνα

Κος Κατριτζιδάκης Νίκος

Δις Κολλιοπούλου Χριστίνα

Δις Κυριακοπούλου Εμμανουέλα

Δις Μαρκάκη Ιωάννα

Δις Μεθενίτου Αλεξάνδρα

Κος Μουσίκας Άγγελος

Δις Παντελιού Ειρήνη

Δις Παπαποστόλου Ελένη

Δις Παπιδά Σοφία

Δις Πασλίδη Κυριακή

Δις Πρωτονοταρίου Μαρία

Κος Ραλλάτος Πολύδωρος

Κος Ρωμανός Σταύρος

Δις Σακελλαρίου Μαρίζα

Δις Σαλάππα Αθηνά

Κος Σαρλής Νίκος

Κος Σιδέρης Δημήτρης

Κος Σκουφάς Γιώργος

Δις Σμαραγδή Ηλέκτρα

Δις Σπάλα Νατάσα

Δις Σπαθαράκη Βασιλική

Δις Τερσίσογλου Χριστίνα

Δις Τζούμη Κατερίνα

Κος Τρεμούλης Νίκος

Δις Φιλιούση Έλενα

Δις Φωτοπούλου Λίλη

Δις Φύτιζα Χρυσάνθη

Κος Χελιώτης Δημήτρης

Κος Χρέμμος Γιάννης

Κος Χριστοδούλου Μιχάλης

Κος Wu Dajun

Κος Wu Junhao

Δις Wang Meiyun

ΤΟΠΟΣ, ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Χώρος Διεξαγωγής: Η μουσική αύτη πανδαισία θα λάβη χώραν εις το εν Πλάκα Μουσείον Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης», υπό τον έναστρον αττικόν ουρανόν.

Τιμή Εισιτηρίου: Το αντίτιμο της εισόδου ορίζεται εις το ποσόν των 14 ΕΥΡΩ.

Διάθεσις Εισιτηρίων: Η προπώλησις των δελτίων εισόδου πραγματοποιείται ηλεκτρονικώς, μέσω της ευρείας χρήσεως και δημοφιλούς συγχρόνου πλατφόρμας More.

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/les-kai-itan-xtes/

Προσέλθετε μαζικά προκειμένου να απολαύσητε μίαν βραδιάν πλημμυρισμένην από νοσταλγίαν, ρυθμόν και αθηναϊκήν ευγένειαν!

https://athina984.gr/2026/06/26/les-kai-itan-chtes-i-chorodia-conduit-synanta-ton-kosta-giannidi/

Ο Σύνδεσμος «Οι Φίλοι του Ελληνικού Νησιού και της Θάλασσας» διοργανώνει το 11ο Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής στη Σίφνο – MuSifanto 2026, που θα πραγματοποιηθεί από τις 29 Ιουνίου ως τις 6 Ιουλίου 2026, με θέμα «Μουσική για όλους».

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

Καθημερινές συναυλίες με έμφαση στην κλασική μουσική

Σεμινάρια κλασικής κιθάρας, πιάνου, τρομπέτας, παιδική χορωδία και ομαδικό τραγούδι

Μουσικό περίπατο

Συναυλία εν πλω

Το 11ο Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής στη Σίφνο τελεί υπό την Αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Κωνσταντίνου Αν. Τασούλα.

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.

Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026 – Ώρα: 21:00

Πολιτιστικό Κέντρο Σίφνου «Μαριάνθη Σίμου», Αρτεμώνας

Συναυλία για βιολί και πιάνο

Δανάη Παπαματθαίου-Μάτσκε – βιολί, Ούβε Μάτσκε – πιάνο

Διοργάνωση: Σύνδεσμος «Οι Φίλοι του Ελληνικού Νησιού και της Θάλασσας».

Συνδιοργάνωση: Δήμος Σίφνου και Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου,

Οικονομική υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού

Με τη στήριξη του Πολιτιστικού Κέντρου Σίφνου «Μαριάνθη Σίμου», του Πολιτιστικού Συλλόγου Σίφνου και του Συλλόγου Επαγγελματιών Εμπόρων και Επισιτισμού Σίφνου

https://dimos.sifnos.gr/2026/06/13/musifanto-2026-11o-festival-klasikis-moysikis-sti-sifno-11th-classical-music-festival-in-sifnos/

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026 – Παραστάσεις/δράσεις για παιδιά και εφήβους:

Χαιρέας και Καλλιρρόη: Η περιπέτεια της ενηλικίωσης

3, 4 Ιουλίου 2026

Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης

Σκηνοθεσία, δραματουργία: Άρης Λάσκος

Κείμενο: Ομάδα UBUNTU

Μουσική: Φάνης Ζαχόπουλος

Επιμέλεια κίνησης: Μυρτώ Γράψα

Κοστούμια, σκηνικά αντικείμενα: Αλεξάνδρα-Αναστασία Φτούλη

Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Θεοδωρακόπουλος

Ερμηνεύουν: Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Μάνος Βαβαδάκης, Μαντώ Γιαννίκου, Πάνος Θεοδωρακόπουλος, Αλέξανδρος Σιάτρας

Φωτογραφίες, τρέιλερ: Αναστασία Γιαννάκη

ΑΜΚΕ: UBUNTU

Οι δύο πιο όμορφοι νέοι του κόσμου όλου, βασιλείς, θεοί και θνητοί, παραμάνες και υπηρέτες, αγγελιαφόροι, πειρατές, τυμβωρύχοι, τριήρεις και καΐκια, μάχες, ο Αρταξέρξης και ο λαός. Αλήθεια, «ποιος ποιητής ανέβασε στη σκηνή έναν τόσο παράδοξο μύθο» όπου τόσο πολλά στοιχεία συνυπάρχουν; Πρόκειται για το Χαιρέας και Καλλιρρόη του Χαρίτωνα –το πρώτο σωζόμενο μυθιστόρημα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας (1ος αι. μ.Χ.)–, που για πρώτη φορά στην Ελλάδα μεταφέρεται στο θέατρο ως παράσταση για όλη την οικογένεια, σε σκηνοθεσία Άρη Λάσκου. Δύο έφηβοι ερωτεύονται κι εξαιτίας της ζήλιας χάνονται σε μια άλλη Οδύσσεια, διασχίζοντας χώρες και θάλασσες από τις Συρακούσες έως τη Βαβυλώνα. Ένα συγκινητικό και πολυετές ταξίδι ενηλικίωσης, αποδίδεται μέσα σε εβδομήντα λεπτά από πέντε ηθοποιούς. Παίζοντας, τραγουδώντας και αλλάζοντας ρόλους διαρκώς, διαβάζουν το κείμενο με σύγχρονη ματιά, φωτίζοντας ζητήματα όπως η έμφυλη βία, η παραπληροφόρηση και η αυτογνωσία. «Όλοι οι άνθρωποι, μόλις σε μια στιγμή, μπορούν να φερθούν απάνθρωπα. Όλοι, όμως, μπορούν να αλλάξουν και να επανορθώσουν».

https://www.culturenow.gr/oli-i-ellada-enas-politismos-2026-parastaseis-kai-draseis-gia-paidia-kai-efivoys/

Στην κορυφή των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης, της Βοστώνης, της Καλιφόρνιας και άλλων αμερικανικών μητροπόλεων έχει σκαρφαλώσει και κυριαρχεί μια ιδιότυπη «Greek Mafia». Οχι, δεν πρόκειται για άλλη μία από τις παραγωγές του Χόλιγουντ, αλλά για το «συνδικάτο» της έρευνας και της καινοτομίας – τους πρωτοπόρους Ελληνες που διαπρέπουν στη βιοτεχνολογία. Μας τους συστήνει το «Greeks in Biotech: An Untold Story», το ντοκιμαντέρ της συναδέλφου της «Καθημερινής» Τασούλας Επτακοίλη, που μόλις ολοκληρώθηκε και όπως φανερώνει και ο τίτλος του, αφηγείται μια άγνωστη μέχρι σήμερα στους περισσότερους ιστορία.

«Το φιλμ αφηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες –ή των παιδιών τους–, οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάδυση της βιοτεχνολογίας και στον “καταιγισμό” εφευρέσεων που οδήγησαν σε επαναστατικές νέες τεχνολογίες και φάρμακα που σώζουν ζωές. Είναι επίσης η ιστορία όλων των μεταναστών, που αφήνουν πίσω τους είτε την απόγνωση ενός μικρού χωριού είτε τις περιορισμένες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης στην πατρίδα τους, για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους στο εξωτερικό.

Ρίσκο και επιμονή – «Είναι μια ιστορία όπου η βαθιά επιστημονική γνώση, το επενδυτικό ρίσκο και η επιμονή συναντώνται και αρνούνται την αποτυχία», επισημαίνει ο Στέλιος Παπαδόπουλος, συνιδρυτής και πρόεδρος Δ.Σ. της Exelixis.

Πέραν όμως αυτού, είναι μια ιστορία όπου η βαθιά επιστημονική γνώση, το επενδυτικό ρίσκο και η επιμονή συναντώνται και αρνούνται την αποτυχία, μέχρι τη στιγμή που –έστω και σπάνια– ένα σπουδαίο νέο φάρμακο φτάνει στους ασθενείς», περιγράφει συγκινημένος στην «Κ» ο Στέλιος Παπαδόπουλος, συνιδρυτής και πρόεδρος Δ.Σ. της Exelixis και πρώην πρόεδρος της Biogen («πατριάρχη της Biotech» τον αποκαλούν στις ΗΠΑ), μετά την πρώτη προβολή που έγινε σε «στενό οικογενειακό κύκλο»: στο καθιερωμένο διεθνές συνέδριο βιοτεχνολογίας που διοργανώνει κάθε χρόνο στην Ελλάδα το Fondation Santé, του οποίου ο ίδιος είναι συνιδρυτής, μαζί με τον ομότιμο καθηγητή Κυτταρικής Βιολογίας του Harvard Σπύρο Αρταβάνη – Τσάκωνα.

Ο «φάρος»

Εμπνευση, πρότυπο και «φάρος» για πολλούς από τους σημερινούς ταγούς της βιοτεχνολογίας ήταν ο δρ Ρόι Βάτζελος, γιος Ελλήνων προσφύγων από τη Σμύρνη που μετανάστευσαν, στη συνέχεια, στην Αμερική. Ακαδημαϊκός, ερευνητής, πρόεδρος στη Merck, από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες στον κόσμο, ήταν εκείνος που στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ηγήθηκε της ανακάλυψης της ιβερμεκτίνης, του φαρμάκου που καταπολεμάει το παράσιτο το οποίο προκαλεί τη λεγόμενη «τύφλωση των ποταμών» στις παραποτάμιες περιοχές της Αφρικής. Χάρη σε αυτό το φάρμακο, που διανεμήθηκε –και εξακολουθεί να διανέμεται δωρεάν– έχουν σωθεί εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως παιδιά, που μέχρι τότε έχαναν την όρασή τους.

Ο Βάτζελος είναι ενσάρκωση του «American Dream». Ο Τζορτζ Γιανκόπουλος, καθηγητής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από τα 30 του χρόνια (!) μέχρι το 1988 που πήρε την απόφαση να ιδρύσει μαζί με άλλους την εταιρεία Regeneron, θυμάται τον πατέρα του να του δείχνει μια φωτογραφία του Ρόι Βάτζελος στον «Εθνικό Κήρυκα» και να του λέει: «Αν θέλεις να γίνεις επιστήμονας, μη γίνεις ένας ακόμη ανάμεσα στους πολλούς. Γίνε σαν αυτόν!». Και όπως εξηγεί ο Στέλιος Παπαδόπουλος, πολλοί από τις επόμενες γενιές Ελλήνων που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, βλέποντας έναν «δικό τους» να φτάνει στην κορυφή, πίστεψαν ότι και εκείνοι μπορούσαν να καταφέρουν το ίδιο.

Γύρω από ένα τραπέζι

Τι κοινό έχουν, όμως, όλοι οι άνθρωποι που μιλούν στην κάμερα του σκηνοθέτη Παναγιώτη Κουντουρά; Ποιο νήμα διατρέχει τις ιστορίες τους εκτός από την καταγωγή τους; Ποια ήταν για εκείνους η κινητήρια δύναμη; Ποια είναι η «δική τους Ελλάδα»; Για να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα οι συντελεστές του φιλμ ταξίδεψαν στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. «Τους ακολουθήσαμε σε εργαστήρια και γραφεία, σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και εταιρείες. Μας υποδέχθηκαν στα σπίτια τους. Μοιράστηκαν μαζί μας αναμνήσεις και κρίσιμες στιγμές τους. Τους ευγνωμονώ για την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν και πάνω απ’ όλα γιατί μας έκαναν να νιώσουμε μέλη αυτής της μεγάλης, ζωντανής και δημιουργικής οικογένειας», λέει η Τασούλα Επτακοίλη.

Οι μικρές στιγμές – «Οι δημιουργοί δίνουν βάρος ακόμη και στις μικρές στιγμές μας, όπως τα γήπεδα ποδοσφαίρου που δίδαξαν σε κάποιους από εμάς την αξία της ομαδικότητας», λέει ο Κλεάνθης Ξανθόπουλος, CEO της Senvera Therapeutics.

Αυτή η προσέγγιση προσφέρει στο φιλμ μια σπάνια οικειότητα –σχεδόν τρυφερότητα– που κάθε άλλο παρά σε αντίθεση έρχεται με το θέμα που πραγματεύεται. Οπως αναφέρει ο Κλεάνθης Ξανθόπουλος, CEO της Senvera Therapeutics: «Μέσα από είκοσι και πλέον ξεχωριστές διαδρομές, το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει έναν κοινό παρονομαστή – από τις ελληνικές σχολικές αίθουσες και τις οικογενειακές κουζίνες έως τα αμερικανικά εργαστήρια. Οι δημιουργοί δίνουν βάρος ακόμη και στις μικρές στιγμές μας, όπως τα γήπεδα ποδοσφαίρου που δίδαξαν σε κάποιους από εμάς την αξία της ομαδικότητας».

«Το “Greeks in Biotech” σε βάζει να καθίσεις στο ίδιο τραπέζι με τους ανθρώπους που δημιούργησαν τη βιοτεχνολογία. Τους γνωρίζεις: το χιούμορ τους, τις αμφιβολίες τους, τον τρόπο με τον οποίο αφηγείται ο καθένας την ιστορία του. Αυτή η οικειότητα είναι που κάνει την επιστήμη και το διακύβευμά της να αγγίζουν και συναισθηματικά τον θεατή, όχι μόνο διανοητικά», τονίζει χαρακτηριστικά ο καθηγητής στη Harvard Kennedy School of Government και στη Harvard Business School Αμιτάμπχ Τσάντρα, ο οποίος συμμετείχε στο φετινό συνέδριο και ήταν παρών στην προβολή.

«Περίεργοι και εργατικοί»

Τη δική του εξήγηση για την επιτυχία της «Greek Mafia» δίνει, μεταξύ άλλων, ο Μισέλ Βουνάτσος, μέλος Δ.Σ. του Zai Lab και πρώην CEO της Biogen: «Οι Ελληνες είναι περίεργοι, εργατικοί, ταξιδεύουν και έχουν το προσόν να προσαρμόζονται σε όποια κοινωνία και αν βρεθούν». «Εχουμε μάθει να λύνουμε προβλήματα, να βλέπουμε τι υπάρχει πίσω από έναν τοίχο», επισημαίνει ο Σίμος Συμεωνίδης, συνιδρυτής της Kos Biotechnology.

«Να προσπαθούμε για το καλύτερο και να θέλουμε να προσφέρουμε στους ασθενείς και στην κοινωνία· αυτό είναι για μένα το ελληνικό πνεύμα», υπογραμμίζει ο Εμίλ Κακκής, ιδρυτής της Ultragenyx. «Η επιστήμη μάλλον είναι στα γονίδιά μας», προσθέτει ο Νίκος Γαλακάτος, επικεφαλής των Βιοεπιστημών στο Blackstone, από τα μεγαλύτερα funds παγκοσμίως.

Το ντοκιμαντέρ, πάντως, δεν στέκεται μόνο στις προσωπικές διαδρομές. Ακολουθεί και τον δρόμο που παίρνει μια ιδέα μέχρι να γίνει φάρμακο που θα εξασφαλίσει τη σχετική άδεια και θα είναι διαθέσιμο στους ασθενείς. Και αυτός ο δρόμος είναι στρωμένος με τεράστιες επιστημονικές προκλήσεις, δυσκολίες και ανατροπές. «Η ανάπτυξη ενός φαρμάκου κοστίζει κατά μέσον όρο 2,6 δισ. δολάρια, διαρκεί 10 με 15 χρόνια και 90%-95% των προσπαθειών δεν θα καρποφορήσουν ποτέ», αναφέρει ο Βαγγέλης Βεργέτης, CEO της Epikast.

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στον ρόλο των Ελλήνων της βιοτεχνολογίας στην πανδημία: του Τζορτζ Γιανκόπουλου και του Τζορτζ Σκάνγκου, που ανέπτυξαν αντισώματα για την COVID (αυτά που χορηγήθηκαν το 2020 στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ) και του Αλμπερτ Μπουρλά, CEO της Pfizer, εταιρείας που παρήγαγε ένα από τα εμβόλια με τα οποία τιθασεύθηκε σε μεγάλο βαθμό ο ιός. «Μέσα σε μόλις 15 μήνες, χάρη στην προεργασία που είχε γίνει τις προηγούμενες δεκαετίες», όπως εξηγεί ο Στέλιος Παπαδόπουλος, «πετύχαμε κάτι που υπό κανονικές συνθήκες θα χρειαζόταν τουλάχιστον δέκα χρόνια».

Το υπόδειγμα

Φτάνοντας στο τέλος του ντοκιμαντέρ, τον θεατή κυριεύει βαθιά συγκίνηση. «Οποιος το παρακολουθήσει θα καταλάβει ότι ένα φάρμακο (ή μια θεραπευτική μέθοδος) δεν είναι μόνο επιστημονικό, αλλά και ανθρώπινο και χρηματοοικονομικό επίτευγμα. Ολοι οι φοιτητές Ιατρικής, ανεξαρτήτως καταγωγής, θα έπρεπε υποχρεωτικά να το δουν. Αποδεικνύει ότι το όραμα, το θάρρος και η υπομονή μπορούν να οδηγήσουν μια ιδέα από τον πάγκο ενός εργαστηρίου στο κρεβάτι ενός ασθενούς, ως καινοτόμο φάρμακο, και να τον σώσουν. Και σε τελική ανάλυση, αποτελεί ένα “ήσυχο” επιχείρημα του πώς ένα μικρό έθνος, το δικό σας, μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο δυσανάλογα προς το μέγεθός του· Φανταστείτε, λοιπόν, τι θα μπορούσαν να πετύχουν μεγαλύτερα έθνη αν μάθαιναν κάτι από τους Ελληνες της βιοτεχνολογίας», καταλήγει ο καθηγητής Αμιτάμπχ Τσάντρα.

Παραγωγή: Via Culture (σε συνεργασία με την Rhodium Productions), Ελένη Αφεντάκη / Ιδέα – Δημοσιογραφική έρευνα – Σενάριο: Τασούλα Επτακοίλη / Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Κουντουράς / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Στέλιος Ορφανίδης / Μουσική: Δημήτρης Μπαρμπαγάλας / Μίξη & Σχεδιασμός ήχου: Ενές Αχμέτ Κεχαγιά.

https://www.kathimerini.gr/society/564257242/ymnos-gia-enan-agnosto-athlo/

Η Έφη Ρευματά διδάσκει και φέτος στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεατρικών Μεθόδων που πραγματοποιείται στο Θέατρο των Αλλαγών από τις 29 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου με πλήθος εργαστηρίων.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ

Το Θέατρο των Αλλαγών προσκαλεί ηθοποιούς, σκηνοθέτες, φοιτητές δραματικών σχολών, χορευτές, χορογράφους, τραγουδιστές, δασκάλους υποκριτικής, φωνής και κίνησης και, τέλος, όλους όσους έχουν έντονο ενδιαφέρον για τις παραστατικές τέχνες να παρακολουθήσουν τα εργαστήρια του 22ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δημιουργίας Θεάτρου (In.F.o.Ma.T.), το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 29 Ιουνίου – 4 Ιουλίου 2026, στο Θέατρο των Αλλαγών, Τρίτης Σεπτεμβρίου 19α, 104 32, Αθήνα, Ελλάδα.

Για να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής, οι υποψήφιοι πρέπει να στείλουν email στο info@toc.gr με ένα σύντομο βιογραφικό, προκειμένου να λάβουν οδηγίες πληρωμής.

Κόστος συμμετοχής (για όλα τα εργαστήρια)

140 €

120 € για φοιτητές του ToC

100 € για ομάδες (5+) και για προηγούμενους συμμετέχοντες στο φεστιβάλ

https://theater-school.com/el/

https://theater-school.com/el/programa-spoudon/summer-school/2-uncategorised/542-efi-revmata

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη προκηρύσσει τον 13ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Βιολιού για τη χορήγηση μιας (1) υποτροφίας για ανώτατες διετείς σπουδές βιολιού σε Μουσικό Πανεπιστήμιο στο εξωτερικό, για την απόκτηση Bachelor ή Master.

Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται εις μνήμην της διακεκριμένης βιολονίστριας και Καθηγήτριας του Ωδείου Αθηνών Ισμήνης Χρυσοχόου – Κάρτερ.

Δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό για την υποτροφία έχουν μόνο όσοι έχουν ήδη γίνει δεκτοί σε ανώτατο αναγνωρισμένο Ευρωπαϊκό Μουσικό Ίδρυμα.

Η υποτροφία χορηγείται για δύο (2) συνεχή ακαδημαϊκά έτη και ανέρχεται στο ποσό των 24.000 ευρώ.

Προθεσμία υποβολής αιτήσεων τρέχοντος διαγωνισμού: 31 Αυγούστου 2026.

Προκήρυξη 13ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Βιολιού – Υποτροφία Ισμήνης Κάρτερ

Η έκθεση South by South East σηματοδοτεί μια καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη της συλλογής του EMΣT και του προσανατολισμού της. Περιλαμβάνοντας πρόσφατα αποκτήματα και δωρεές, μια βασική ομάδα έργων που ήδη υπήρχαν στη συλλογή από καλλιτέχνες της Μέσης Ανατολής, έργα Ελλήνων καλλιτεχνών διαφορετικών γενεών και επιλεγμένους δανεισμούς, αναδεικνύει τη νέα συλλεκτική πολιτική, που ξεκίνησε το 2021. Αυτή στρέφει το βλέμμα πέρα από τις κληρονομημένες Δυτικές συμβάσεις, επανατοποθετώντας την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτισμικής γεωγραφίας της Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης – μιας περιοχής που περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική – εξού και ο τίτλος της έκθεσης, South by Southeast. Με αυτόν τον τρόπο, επαναπροσδιορίζει την Ελλάδα όχι ως περιφέρεια της Δυτικής Ευρώπης, αλλά ως κεντρικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μέσης ή «Εγγύς» Ανατολής, μιας περιοχής που διατρέχεται και συνέχεται από ένα πλέγμα ιστορικών δεσμών διαμορφωμένων από την κινητικότητα, τις ανταλλαγές, τις συγκρούσεις, την πολυγλωσσία και τις πολυεπίπεδες ταυτότητες.

Ο τίτλος της έκθεσης αποτελεί ένα σκόπιμο λογοπαίγνιο πάνω σε εκείνον της ταινίας του Alfred Hitchcock, North by Northwest, σηματοδοτώντας έναν συμβολικό αναπροσανατολισμό πέρα από τη μακροχρόνια προσκόλληση στα αγγλοσαξονικά και δυτικοευρωπαϊκά πολιτισμικά πρότυπα, που χαρακτήρισε την ελληνική νεωτερικότητα από την ανεξαρτησία και μετά. Αντίθετα, η έκθεση South by South East επιμένει σε μια πιο σύνθετη, πλουραλιστική χαρτογράφηση, η οποία αναγνωρίζει τη στρατηγική γεωγραφική θέση της Ελλάδας στο σταυροδρόμι ηπείρων, αυτοκρατοριών και συστημάτων πίστης, καθώς και τις βαθιές ιστορικές συγγένειές της με την περιοχή που κάποτε ήταν γνωστή ως Λεβάντε. Αυτή η μετατόπιση απηχεί ευρύτερες πολιτισμικές και γεωπολιτικές τάσεις, ανάμεσά τους και αυτήν που έχει περιγραφεί πρόσφατα ως μια σύγχρονη «στροφή προς την Ανατολή» στην Ελλάδα, αντανακλώντας ανανεωμένες πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές σχέσεις με τις γειτονικές περιοχές.

Η έκθεση South by South East ανταποκρίνεται σε αυτές τις συνθήκες προτείνοντας μια αντίθετη αφήγηση απέναντι στον εσωστρεφή εθνικισμό και τον Δυτικό εξαιρετισμό, αναδεικνύοντας κοινές ιστορίες, αλληλένδετα μέλλοντα και έναν κοινό πολιτισμικό χώρο που διαμορφώνεται μέσα από την κυκλοφορία και όχι από τον αποκλεισμό και την πόλωση. Φέρνοντας αυτές τις οπτικές σε διάλογο στο πλαίσιο ενός εθνικού μουσείου, η έκθεση South by South East διατυπώνει μια επιμελητική και θεσμική δέσμευση για την επανεξέταση της πολιτισμικής αυτοαντίληψης της Ελλάδας. Προτείνει μια μετατόπιση από ένα κληρονομημένο Δυτικό βλέμμα προς μια πιο εντοπισμένη, σχεσιακή οπτική, η οποία αναγνωρίζει την ενσωμάτωση της Ελλάδας σε μια σύνθετη, περιφερειακή οικολογία. Με αυτόν τον τρόπο, το EMΣT αναγνωρίζει τη Μεσόγειο, τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την ευρύτερη Εγγύς Ανατολή όχι ως περιθωριακές ζώνες της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, αλλά ως γόνιμους χώρους καλλιτεχνικής παραγωγής, κριτικής σκέψης και πολιτισμικής καινοτομίας.

Καμία συλλογή δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη· τα κενά της, οι ασυνέπειες της όπως και οι προτεραιότητές της αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της διαμόρφωσής της. Ωστόσο, οι πιο συναρπαστικές συλλογές είναι εκείνες που διαμορφώνουν μια συνεκτική αφήγηση που διατρέχει το χρόνο και τον χώρο —μια κατευθυντήρια αρχή που έχει διαμορφώσει την προσέγγισή μας εδώ, καθορίζοντας τόσο την επιλογή των έργων όσο και την ευρύτερη ιστορία που αφηγούνται συλλογικά. Εντέλει, η έκθεση South by South East δεν αποτελεί απλώς μια παρουσίαση πρόσφατων αποκτημάτων και δωρεών· είναι μια πρόταση για το πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε μια συλλογή με ιδιαίτερο, αναγνωρίσιμο στίγμα. Προσκαλεί τους επισκέπτες να επανεξετάσουν τη θέση της Ελλάδας –ιστορικά, γεωπολιτικά και πολιτισμικά– και να αναγνωρίσουν το δημιουργικό και κριτικό δυναμικό που προκύπτει από τον εναγκαλισμό του νοτιοανατολικού προσανατολισμού της χώρας ως πηγής έμπνευσης και ανανεωμένου κοσμοπολιτισμού.

Η σειρά Ghost Reliefs I–V [Ανάγλυφα φαντασμάτων] της Μαλβίνας Παναγιωτίδη αντλεί από τις αφηγήσεις για τα «στοιχειωμένα σπίτια» της Ελλάδας —κτήρια η ιστορία των οποίων είναι συχνά σκοτεινή, που έχουν υπάρξει τόποι μαρτυρίου και θανάτου, και έτσι εγγράφονται στους αστικούς μύθους και το συλλογικό φαντασιακό ως μέρη παραδομένα στο υπερφυσικό στοιχείο. Τα έργα της σειράς διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο ο αστικός χώρος συγκροτείται μέσα από διαρκώς μεταβαλλόμενες ιστορίες, φήμες και συλλογικές φαντασιώσεις: λαϊκές αφηγήσεις, δεισιδαιμονίες και προφορικές μνήμες, αναδεικνύουν τα κτίρια αυτά ως φορείς μιας ασταθούς μνήμης, όπου το ιστορικό και το φαντασιακό συνυπάρχουν. Οι προσόψεις των κτιρίων στα έργα της Παναγιωτίδη παρουσιάζονται ως εύθραυστα γλυπτά από κερί — προσωρινά πορτρέτα αρχιτεκτονικών σωμάτων που αιωρούνται ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Όπως τα φαντάσματα των ιστοριών που τα περιβάλλουν, έτσι και τα έργα μετατρέπουν τον αστικό ιστό σε φασματικό αρχείο: ένα παλίμψηστο όπου οι τοπογραφίες της μνήμης αλληλεπικαλύπτονται, ένα πεδίο πολλαπλών χρονικοτήτων και μετακινούμενων αφηγήσεων. Συγχρόνως, αποτελούν ένα πιο απτό σχόλιο για την ιστορία της κατοίκησης στον ελληνικό αστικό χώρο, και πιο συγκεκριμένα για τον αφανισμό του χαρακτήρα του νεοελληνικού άστεως, όπως είχε διαμορφωθεί στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, από την επικράτηση μεταπολεμικά της ισοπεδωτικής οικιστικής πρακτικής της αντιπαροχής.

Σε αυτή τη συνάντηση αρχιτεκτονικής και αφήγησης, η Παναγιωτίδη στρέφεται στον τρόπο με τον οποίο η προφορική ιστορία διαμορφώνει την εμπειρία της πόλης. Οι ιστορίες για στοιχειωμένα σπίτια δεν λειτουργούν απλώς ως λαϊκές αφηγήσεις τρόμου· αποτελούν έναν μηχανισμό μέσω του οποίου οι κοινότητες διαπραγματεύονται γεγονότα, απώλειες ή τραύματα που συχνά δεν καταγράφονται στην επίσημη ιστοριογραφία. Τα κτίρια μετατρέπονται έτσι σε σημεία συμπύκνωσης διαφορετικών χρονικοτήτων. Η αρχιτεκτονική τους μορφή ανήκει στο παρόν της πόλης, ενώ οι ιστορίες που τα περιβάλλουν τα τοποθετούν σε ένα ασταθές πεδίο μεταξύ παρελθόντος και φαντασίας. Μέσα από την εικαστική απομόνωση της πρόσοψης, η Παναγιωτίδη αποσπά το κτίριο από το λειτουργικό του πλαίσιο και το αντιμετωπίζει ως επιφάνεια προβολής συλλογικών αφηγήσεων. Το κερί, υλικό εύθραυστο και παροδικό, ενισχύει τη φασματική διάσταση των έργων. Κάθε ανάγλυφο φέρει φυτίλι και, κατά τη διάρκεια της έκθεσης, καίγεται σταδιακά, μετατρέποντας το γλυπτό σε μια χρονική διαδικασία φθοράς και εξαφάνισης. Με αυτόν τον τρόπο, τα Ghost Reliefs προτείνουν μια διαφορετική ανάγνωση της αστικής μνήμης: ως ζωντανής διαδικασίας μετασχηματισμού, όπου ιστορικά γεγονότα, αστικοί μύθοι και αφηγήσεις αλληλεπιδρούν και επαναδιατυπώνονται διαρκώς.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ

SOUTH BY SOUTHEAST

Οι Locomondo επιστρέφουν στη σκηνή της Τεχνόπολης την Τετάρτη 24 Ιουνίου και φέρνουν μαζί τους τον ήχο, τον ρυθμό και τη θετική ενέργεια που κάνουν κάθε καλοκαίρι αξέχαστο. Μια βραδιά γεμάτη reggae, ska, latin, rock και ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία περιμένει το κοινό για να το παρασύρει σε ένα ατελείωτο μουσικό πάρτι.

Με τις επιτυχίες που έχουμε αγαπήσει – «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», «Μαγικό χαλί», «80’s» – αλλά και τον εκρηκτικό συνδυασμό rap, ska, reggae, hip-hop και dub, κάθε στιγμή της συναυλίας μετατρέπεται σε μια συλλογική εμπειρία γεμάτη χορό, τραγούδι και καλοκαιρινή διάθεση.

Η εμπειρία των Locomondo από αμέτρητες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό τους επιτρέπει να δίνουν πάντα τον παλμό της βραδιάς. Το κοινό κάθε ηλικίας γίνεται μια μεγάλη παρέα, μοιράζοντας γέλια, μουσική και θετική ενέργεια κάτω από τα φώτα της Τεχνόπολης.

Μην χάσετε τη βραδιά που θα μας θυμίσει γιατί οι Locomondo είναι συνώνυμο του καλοκαιριού.

Opening Act: KAPTEN

“Θέλω να ‘στε εκεί, ό,τι κι αν συμβεί…”

Συντελεστές

Οι Locomondo είναι: Μάρκος Κούμαρης – Φωνή, κιθάρα/Γιάννης Βαρνάβας – Κιθάρα, φωνή/Σταμάτης Γούλας – Πλήκτρα, φωνή/Σπύρος Μπεσδέκης – Μπάσο/Στρατής Άγγελος Σούντρης – Τύμπανα/Χρήστος Καλαϊτζόπουλος – Ακορντεόν , τραγούδι

Τα πνευστά των Locomondo είναι οι: Θάνος Τσακιλτζίδης – Σαξόφωνο/Παναγιώτης Καπετανάκης – Τρομπέτα/Νίκος “Tattoo” Βλάχος – Τρομπέτα , φωνή

Ηχολήπτες: Θανάσης Ταμπάκης, Γιώργος Φραγκέλης

Φωτιστής: Κώστας Μαργκάς

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100 & Περσεφόνης, Γκάζι

Ώρα: 21.00, doors open 19.30

Τιμές εισιτηρίων: Early bird 12€ (ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ),Προπώληση 15€, Ταμείο 17€, Παιδικό εισιτήριο (για παιδιά 7 έως 12 ετών): 10€