Από το άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα στην εφημερίδα “Καθημερινή” της 10.7.2026

‘Εζησε 101 χρόνια. Και αν έγραφε κανείς τον βίο της Αλίκης Περρωτή, που πέθανε προχθές θα μπορούσε να διηγηθεί ολόκληρα «κεφάλαια» από την παγκόσμια ιστορία του 20ου αιώνα: από το επιχειρηματικό ελληνικό δαιμόνιο του πατέρα της Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου που ίδρυσε μαζί με τον Κωνσταντίνο Καρπίδα την πρώτη ελληνική πολυεθνική κατασκευαστική, την Αρχιρόδον ως τα Δεκεμβριανά, που τα πέρασε στο πατρικό της, Αμαλίας 42 απέναντι από το Ζάππειο. Και από εκεί στους κύκλους της ελίτ στην Νέα Υόρκη και το Trump Tower όπου συναντούσε στο ασανσέρ τον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά καλλονή μέχρι τα γεράματά της, αποτυπωμένη σε έργο δια χειρός Αντι Γουόρχολ, η εκλιπούσα άφησε πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη πατριωτισμού και με φανερές και κρυφές ευεργεσίες. Ξεχωρίζει η μεγάλη δωρεά τη δεκαετία του ’80 στο Kωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία, που πήρε το όνομά του προς τιμήν των γονέων της, Μαρούλας και Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, μια ακόμα στο Ναυτικό Νοσοκομείο και επίσης στη Σχολή Ευελπίδων. Διαχρονική ήταν η στήριξή της προς την Αμερικανική Γεωργική Σχολή με σπουδαία έργα. Η Αλίκη Περρωτή αποτύπωσε με το παράδειγμά της πως να είσαι ευκατάστατος αλλά ταπεινός, σεβαστικός, γενναιόδωρος, κάτι που πολύ λείπει από τη σημερινή διεθνή τάξη των εχόντων. Προσωπικότητα άλλης κοπής, την οποίαν γνώρισα χάρις στον επιστήθιο φίλο της πτέραρχο ε.α. Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος υπήρξε πρόσωπο απόλυτης εμπιστοσύνης για πολλές δεκαετίες.

Από κοντά ήταν πάντοτε προσηνής και στις προσκλήσεις που έκανε στο σπίτι της Εκάλης, εντυπωσιαζόταν κανείς με τις διηγήσεις της που δεν είχαν στόχο να τραβήξουν την προσοχή, παρέπεμπαν όμως σε μυθιστόρημα. Διότι η τύχη με περίεργο τρόπο έπαιξε τεράστιο ρόλο στη ζωή της. Πάνω από όλα όμως η ίδια δεν έβαζε ποτέ το χρήμα αλλά το ήθος. Και αυτό το απέδιδε στην ανατροφή της: «Μεγάλωσα με δύο καταπληκτικούς γονείς αυστηρών αρχών. Ο πατέρας μου, ένας λαμπρός μηχανικός που είχε κάνει μεγάλη περιουσία πριν από τον πόλεμο, έχασε όλα του τα χρήματα, αρνούμενος να πάει με τους Γερμανούς, όπως έκαναν κάποιοι συνάδελφοί του. Εμένα, επειδή γνώριζα εξαιρετικά γερμανικά λόγω της Γερμανικής Σχολής όπου φοιτούσα, με πήρε μαζί του για να τους πω κατευθείαν στη γλώσσα τους ότι δεν επρόκειτο να συνεργαστεί μαζί τους. Ούτε φοβόταν ούτε λογάριαζε κάτι. Ήταν παλικάρι. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να μεγαλουργήσει, πάντα με αρχές και αξίες, προσφέροντας στην ανοικοδόμηση της χώρας, αλλά ανοίγοντας τα φτερά του και στο εξωτερικό με την “Αρχιρόδον”, από τον Λίβανο και τη Λιβύη έως τη Σαουδική Αραβία. Και οι δύο μου γονείς ήταν εκπληκτικοί άνθρωποι, που νοιάζονταν πάντα για τους μη έχοντες» μου έλεγε σε μια συνέντευξη για το περιοδικό «Κ» το 2018.

Με πατρικό σπίτι στην καρδιά της Αθήνας, βρέθηκε στο επίκεντρο των μαχών το 1944. Οι σφαίρες έπεφταν σαν το χαλάζι: «Ο πατέρας μου κατέβηκε να δει τι είχε γίνει και οι αντάρτες πυροβόλησαν τον θυρωρό μπροστά στα μάτια του. Κρυφτήκαμε όλοι οι ένοικοι στα υπόγεια της πολυκατοικίας και δεν είχαμε ούτε φαγητό ούτε νερό για έναν μήνα. Κατάφερα να επικοινωνήσω με τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή και τους είπα: “Βοηθήστε μας, μας σκοτώνουν!”. Μέσα σε λίγες ημέρες οι πολυκατοικίες μας επιτάχθηκαν, σωθήκαμε και οι Βρετανοί έστειλαν στρατιώτες για να μας φυλάνε». Η επικοινωνία της με τους Άγγλους της άλλαξε την μοίρα. Διότι ετσι γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, Μπόμπι Μπαρτόλομιου. Ηταν από τους νεαρούς Βρετανούς αξιωματικούς που έκαναν βάρδια στην πολυκατοικία της για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Η επιθυμία μου να πάω στο Λονδίνο να ζήσω ήταν τέτοια, που παρακάλεσα τον Μπόμπι να έρθει να με ζητήσει από τον πατέρα μου. Εκείνος τα έχασε, διότι δεν είχαμε δεσμό, μόνο απλή γνωριμία. Στο τέλος συναίνεσε για να μου κάνει το χατίρι. Είπε μάλιστα στον πατέρα μου ότι δεν έχει καθόλου χρήματα. Παρ’ όλα αυτά, ο Κωνσταντόπουλος έδωσε την έγκρισή του και έτσι παντρευτήκαμε στην Αθήνα. Λίγο πριν περάσουμε τα στέφανα, έμαθα από έναν Βρετανό ταγματάρχη πως ο Μπόμπι ήταν από πολύ πλούσια οικογένεια. Καθώς όμως τα χρήματα τα είχε ο πατέρας του, εκείνος αισθανόταν ότι δεν του ανήκουν. Ήταν ένας σεμνότατος άνθρωπος και ένας πολύ γλυκός πατέρας στην κόρη μας» θυμόταν στη συνομιλία μας το 2018.

Όμως ο έρωτας της ζωής της θα ήταν ο εφοπλιστής Δημήτρης Περρωτής. Τον γνώρισε σε μια εκδήλωση, όταν παντρεμένη ακόμα με τον Μπαρτόλομιου, εκείνος της ζήτησε για χορό και μετά από ένα τέταρτο της έκανε ερωτική εξομολόγηση και πρόταση γάμου. Εκείνη αρνήθηκε. Η πολιορκία του συνεχίστηκε. Της έγραφε μυστικά γράμματα για δυο χρόνια και όταν έμαθε ότι πρόκειται για λίγο να έρθει στην Ελλάδα κάθισε όρθιος δύο μερόνυχτα έξω από την πολυκατοικία της Αμαλίας, για να τη δει. Στο τέλος η επιμονή του την έπεισε. Χώρισε και τον παντρεύτηκε. Μετά τον θάνατό του τελευταίου έκανε και έναν τρίτο γάμο με τον δικηγόρο της Σεθ Φράνκ. Η ζωή της πέρασε ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αμερική και διάφορα πολυτελή θέρετρα. Γνώρισε και συναναστράφηκε μεγάλες προσωπικότητες σαν τον Αλέξανδρο Ιόλα, επιχειρηματίες παγκόσμιου βεληνεκούς, αγόρασε από τους πρώτους διαμέρισμα στον Πύργο Τραμπ, γεύτηκε τη ζωή με το κουτάλι. Όχι μόνο δεν αλλοιώθηκε αλλά αγάπη της για το μέτρο και την ηθική έγινε πιο ισχυρή. «Είμαι τυχερή που μπορώ να μοιράζομαι ο,τι έχω έλεγε»

Αυτό που την είχε πολύ πικράνει στην Ελλάδα ιδιαίτερα την δεκαετία του 1980 όταν έκανε την δωρεά για το Κωνσταντοπούλειο, ήταν η τότε καχυποψία προς τους πλούσιους: «Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε φθόνο, και ακόμα και όταν αυτό δεν χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μας, δεν ξέρουμε να πούμε “ευχαριστώ”. Όταν αποπερατώθηκε το έργο, δεν πήρα ποτέ ένα χαρτί, μια επιστολή με τη λέξη “ευχαριστώ” από την ελληνική πολιτεία» έλεγε πικραμένη. Ευτυχώς αυτή η αντιμετώπιση με τα χρόνια άλλαξε. Η πατρίδα της αναγνώρισε την τεράστιά της προσφορά όταν το 2022, η τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου της απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Ευποιίας, που πήρε η πολυαγαπημένη της εγγονή Θεοδώρα Βαλεντή. Οι επόμενες διοικήσεις του Κωσταντοπούλειου την τίμησαν δεόντως όπως και άλλοι δωρεολήπτες.

https://www.kathimerini.gr/society/564336250/aliki-perroti-1925-2026-antio-se-mia-megali-ellinida/

“Έφυγε” στις 9 Αυγούστου 1926, σε ηλικία 74 ετών, ο Νίκος Καλογερόπουλος, πρωταγωνιστής στην ταινία “Λούφα και Παραλλαγή” (1984) του Νίκου Περάκη και είχε αποσπάσει Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τρία χρόνια νωρίτερα πρωταγωνίστησε στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”, όπου και απέσπασε Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

(*) η φωτογραφία είναι από την ταινία του Νίκου Περάκη, “Λούφα και Παραλλαγή”

Από αυτά που γράφηκαν ξεχωρίζουμε την στήλη “Ακίς” της εφημερίδας “Δημοκρατία” και τον Δημήτρη Καπράνο:

Ένας σπουδαίος, ασυμβίβαστος, καλλιτέχνης

Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε-χωρίς αμφιβολία- ένας από τους πλέον ταλαντούχους ανθρώπους του μεταπολιτευτικού ελληνικού κινηματογράφου.

Η εκπληκτική πρώτη εμφάνισή του στην ταινία “Μάθε παιδί μου γράμματα”, του Θόδωρου Μαραγκού, ήταν για του φίλους του σινεμά, μιε από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις εκείνης της δύσκολης εποχής.

Αργότερα, η ερμηνευτική του ιακνότητα απογειπώθηκε με το “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη και με την “Λούφα και παραλλαγή” του Νίκου Περράκη.

Έπαιξε και σε άλλες ταινίες, τις οποίες-όλες- σφράγισε με την δική του-μοναδική- ερμηνεία, ενώ όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με το Θέατρο, άφησε και εκεί έντονα ίχνη.

Κάποοια στιγμή “αποσύρθηκε” στα πάτρια εδάφη, χωρίς, όμως, να αποσυρθεί από την πραγματικπότητα μιας Ελλάδας που τον πλήγωνε, αλλά και τον πείσμωνε κάθε τόσο.

“Καλό ταξίδι Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες. Ευγνώμων που σε γνώρισα” του έγραψε η Ελένη Ράντου..

“Αν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που έπινε κάθε φορά κατ’ευθείαν από την Πηγή των Μουσών, αυτός ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος. Η ψυχή του έχει κάνει όσα έπρεπε για να μείνει για πάντα εδώ στο πλάι μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι σήμανε η κάθε του εμφάνιση (στον Μαραγκό, στον Περάκη, στο ”Όνειρο Αριστερής Νύχτας”, στο ”Κάμπινγκ”, στους ”Ιππείς της Πύλου”και σε όλα τα άλλα) στην καρδιά μου, στην γλώσσα μου, στις αισθήσεις μου. Καλή αντάμωση κάπου στη Φύση” του είπε ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Διάβασα ότι ο Νικος είχε παίξει σε διάφορα τηλεοπτικά σήριαλ, αρχίζοντας από το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, το 1975. Δεν βλέπω σειρές στην τηλεόραση (μόνο αν τύχει) και δεν τον θυμάμαι.

Θυμάμαι, όμως, κάτι βράδια σε ταβερνάκια, με καλή παρέα, να συζητά πάντα μεγαλόφωνα και με εμμονή στις θέσεις του . Θυμάμαι ακόμη όταν τον πρωτογνώρισα, σε κάποιο από τα πρώτα μεταπολιτευτικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Θεσσαλονίκη, να καθόμαστε μέχρι το ξημέρωμα στο “Ντορέ” και να κουβεντιάζουμε για το σινεμά, που τόσο αγαπήσαμε στην ζωή μας.

Να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στο περίφημο τραγούδι που έγραψε ο Νίκος , μουσική και στίχο, για τον πολέμαρχο Γεώργιο Καραϊσκάκη και το οποίο ερμήνευεσε μοναδικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου:

“Όπως στα λέω να τους τα γράψεις, όπως στα λέω να τους τα πεις, Καραϊσκάκης σεβνταλής, Καραϊσκάκης μπεσαλής. Καραϊσκάκης γεια χαρά, γεια σου ρε γέρο του Μοριά και γεια που σ’ αγαπάνε”.

Καλο ταξίδι, φίλε…

“Έφυγε” ξαφνικά την Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026 σε ηλικία 70 ετών από ανακοπή, ο Βασίλης Νεραντζόπουλος, απόφοιτος του ’74.

Η κηδεία του έγινε στο Β’ Νεκροταφείο την Τετάρτη 5 Αυγούστου και πολλοί συμμαθητές του ήταν εκεί: ο Δημήτρης Καζολέας, ο Βασίλης Μπόσδας, ο Θανάσης Βυτινιώτης, ο Ηλίας Μακρής (Δελλόγλου), ο Πάνος Κωτσιανάς, ο Δημήτρης Μόσχος κ.α.

Ο Βασίλης Νεραντζόπουλος αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1974 και από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1979. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Οικονομολόγου-Μηχανικού στο Πολυτεχνείο Καρλσρούης (Universitaet Fridericiana) δραστηριοποιούμενος παράλληλα ως επιστημονικός συνεργάτης του τομέα Μηχανουργικής Τεχνολογίας, αλλά και ως εθελοντής-τακτικό μέλος στη Διεθνή Οργάνωση Φοιτητικών Ανταλλαγών AIESEC.

Οι καινοφανείς τότε εξελίξεις στην πληροφορική τον ώθησαν στην επιλογή μιας σταδιοδρομίας με επίκεντρο τις νέες τεχνολογίες. Με την απόκτηση του μεταπτυχιακού του τίτλου μετανάστευσε στις Η.Π.Α., όπου εργάστηκε επί 8ετία στον ιδιωτικό τομέα με αντικείμενο τη μηχανοργάνωση βιομηχανικών και διοικητικών διεργασιών.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1989 και εργάστηκε ως Υπεύθυνος Έργων πληροφορικής και ως Σύμβουλος Επιχειρήσεων σε εγχώρια και διεθνή έργα. Παράλληλα διετέλεσε επί 15ετία καθηγητής πληροφορικής και διοίκησης επιχειρήσεων σε ιδιωτικό κολλέγιο στην Αθήνα.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 απετέλεσαν μια νέα ευκαιρία αξιοποίησης της εμπειρίας του στους τομείς πληροφορικής και τεχνολογίας στον αθλητισμό. Εργάστηκε επί 5ετία ως Υπεύθυνος Εργων και Διευθυντής Τεχνολογίας Εγκαταστάσεων στην Οργανωτική Επιτροπή ΑΘΗΝΑ2004. Σήμερα δραστηριοποιείται ως Μηχανικός Πληροφορικής και Διοίκησης στο πλαίσιο των Ευρωπαΐκών Προγραμμάτων Χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ). Έχει μετάσχει σε ομάδες έργων σε χώρες όπως Γερμανία, Η.Π.Α., Αυστραλία, Γαλλία, Σουηδία, Ολλανδία κ.ά.

Η Σοφία Καμαγιάννη συμμετέχει ως μουσικός επί σκηνής στο πιάνο στην τραγωδία του Ευρυπίδη “Τρωάδες”.

Το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, κατόπιν της ματαίωσης —για λόγους ασφαλείας εν μέσω πυρκαγιών— της προγραμματισμένης για τις 31 Ιουλίου παράστασης Τρωάδες του Ευριπίδη, σε διασκευή—σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, προχωρούν στην προσθήκη νέας παράστασης την Κυριακή 2 Αυγούστου σε συνθήκες προσβασιμότητας και για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες.

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό έργο του μεγάλου τραγικού ποιητή ζωντανεύει στην πρώτη επιδαύρια σκηνοθεσία της διακεκριμένης δημιουργού στην πλέον λυρική και συλλογική του διάσταση.

Ένα ensemble 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών —μεταξύ των οποίων μέλη των Εν Δυνάμει— διαφορετικών ηλικιών, με και χωρίς αναπηρία, με ζωντανή μουσικής επί σκηνής, μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών σωμάτων, φωνών και εμπειριών, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση με κέντρο τη μουσικότητα.

Ένα ποιητικό και βαθιά πολιτικό σκηνικό ανέβασμα χωρίς αποκλεισμούς στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, που για πρώτη φορά στην ιστορία του καθίσταται προσβάσιμο και σε άτομα με αισθητηριακές —οπτικές και ακουστικές— αναπηρίες [31/7].

Μια ξεχωριστή σκηνική ανάγνωση για τη φρίκη και το παράλογο του πολέμου μέσα από το φίλτρο του θηλυκού σώματος, που διεκδικεί το δικαίωμα της επιλογής, ακόμη και όταν βρίσκεται υπό κατοχή.

Οι Τρωάδες της Ελένης Ευθυμίου δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της οικογένειας του Πρίαμου, που αναμένουν την τελική διαλογή. Είναι και σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους, ενώ σπάνια είχαν το προνόμιο της αφήγησης. Αιχμάλωτες μετά την άλωση της πόλης τους, οι Τρωάδες αναμετρώνται και με τις δικές τους ευθύνες, όταν η σιωπηρή αποδοχή του πολέμου αποκαλύπτει τις ολέθριες συνέπειές της. Είναι πια φανερό πως ούτε οι θεοί, ούτε ο μύθος, ούτε η μοίρα ορίζουν τη ζωή τους. Παρά την οδύνη και την απόγνωση μπροστά στην καταστροφή, οι Τρωάδες βιώνουν την απώλεια, μα δεν παραδίδονται. Οι λέξεις γίνονται τα όπλα της αντίστασής τους —έστω και την ύστατη αυτή στιγμή— απέναντι στη σκλαβιά και την απώλεια της ταυτότητας που η νέα πραγματικότητα τους επιφυλάσσει. Στέκουν όρθιες, βρίσκουν τη φωνή τους και σταδιακά το πένθος τους μετασχηματίζεται σε μια εύθραυστη αλλά επίμονη μορφή εξέγερσης, με την αλληλεγγύη να είναι πλέον η μεγαλύτερή τους δύναμη.

Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής; Να κραυγάσουν τον θυμό και το μίσος τους, να θρηνήσουν, να γελάσουν μες στο χάος και το αδιέξοδο; Θα επαναοικειοποιηθούν ποτέ οι γυναίκες της Τροίας τα σώματά τους;

“Τρωάδες – Εθνικό Θέατρο”…

H Κωνστατίνα Ψωμά συμμετέχει ως assistant stage director στο έργο του Georg Friedrich Händel: “Floridante”

Πρόκειται για μια συμπαραγωγή του Bayreuth Baroque Opera Festival και του International Handel Festival Karlsruhe σε σκηνοθεσία Max Emanuel Cencic και μουσική διεύθυνση Μαρκέλλου Χρυσικού. Θα παρουσιαστεί στις 4,6,8,10,12και 13 Σεπτεμβρίου στην Margravial Opera House, Bayreuth. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με γερμανικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

Η υπόθεση

Όλα μοιάζουν να οδηγούν σε ένα ευτυχισμένο τέλος: η Elmira , προστατευόμενη του Πέρση σατράπη Oronte , αγαπά τον στρατιωτικό ηγέτη Floridante, και εκείνος την αγαπά με την ίδια δύναμη. Ο Oronte έχει δώσει την ευχή του στον έρωτά τους, υπό έναν μόνο όρο: ο Floridante πρέπει πρώτα να επιστρέψει νικητής από τον πόλεμο εναντίον της Τύρου.

Και πράγματι, η τελευταία μάχη κερδίζεται. Ο Floridante επιστρέφει θριαμβευτής, ανυπομονώντας να διεκδικήσει το πολυτιμότερο έπαθλο της νίκης του, την αγαπημένη του. Όμως ο Oronte έχει αλλάξει γνώμη. Τώρα θέλει την Elmira για σύζυγό του.

Την ίδια στιγμή, η Rossane , κόρη του Oronte , θρηνεί τη δική της μοίρα. Είναι αρραβωνιασμένη με τον Timante πρίγκιπα της Τύρου, όμως ο πόλεμος έχει καταστήσει αδύνατη αυτή την ευτυχισμένη ένωση. Ο Timante , χωρίς δεύτερη σκέψη, μεταμφιέζεται σε δούλο και εισέρχεται κρυφά στην περσική αυλή.

Οι δύο ερωτευμένοι, αντιμέτωποι με την απειλή που κρέμεται πάνω από την ευτυχία τους, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανατρέψουν τον Oronte και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στον έρωτα. Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η Elmira βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα: ποια είναι πραγματικά η ταυτότητά της;

Ο Händel και ο Floridante

Ο Händel, έχοντας ήδη γνωρίσει την επιτυχία, δεν ξεκίνησε εύκολα τη νέα του όπερα το 1721. Εδώ και δύο χρόνια ήταν διευθυντής και βασικός συνθέτης της Royal Academy of Music και είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τις ιδιοτροπίες των τραγουδιστών, αλλά και την ολοένα μεγαλύτερη επιτυχία του Ιταλού συναδέλφου του, Τζοβάνι Μπονόντσινι, ο οποίος άρχιζε να επισκιάζει τη δική του θέση.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο επί χρόνια έμπιστος λιμπρετίστας του, Νίκολα Φραντσέσκο Χάιμ, αποχώρησε από τη συνεργασία τους. Και, για να γίνει η κατάσταση ακόμη δυσκολότερη, η πρωταγωνίστριά του αρρώστησε ακριβώς την ίδια περίοδο, αναγκάζοντας τον Händel να αναθεωρήσει ολόκληρο τον σχεδιασμό του έργου.

Ίσως αυτές οι δυσμενείς συγκυρίες να εξηγούν γιατί ο Floridante παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις λιγότερο παρουσιαζόμενες όπερες του Händel. Και όμως, εντελώς άδικα, όπως αναδεικνύουν μέσα από αυτή τη νέα παραγωγή ο σκηνοθέτης και τραγουδιστής Max Emanuel Cencic και ο μαέστρος Μαρκέλλος Χρυσικός

Γιατί ο Floridante έχει όλα όσα μπορεί κανείς να ζητήσει από μια συναρπαστική βραδιά στην όπερα: χαρακτήρες με λεπτή ψυχολογική σκιαγράφηση, μια καθηλωτική πλοκή γεμάτη ίντριγκες, έντονα συναισθήματα που κινούνται ανάμεσα στον έρωτα, την επιθυμία, τη ζήλια και την προδοσία, και, πάνω απ’ όλα, μουσική που φτάνει κατευθείαν στην καρδιά.

Constantina Psoma

https://www.bandsintown.com/a/43423-locomondo?came_from=242&utm_medium=web&utm_source=artist_event_page&utm_campaign=artist

Την Παρασκευή 19 και το Σάββατο 20 Ιουνίου 2026 πραγματοποιήθηκε η τρίτη έκδοση του Τhe Lyceum Project 2026, στο Ωδείο Αθηνών, με θέμα “Αλληλένδετη Νοημοσύνη: Έμβια. Προγονική. Τεχνητή”. Για δύο μέρες, ένας ενεργός κόμβος διαλόγου και ιδεών κατάφερε να δημιουργήσει μια κοινότητα, μια σχέση συνύπαρξης. Από την αρχή των συζητήσεων, ξετυλίχθηκε το νήμα που ενώνει διαφορετικές επιστήμες, φορείς, κουλτούρες και τελικά ανθρώπους προς αναζήτηση κοινού νοήματος και κοινής ματιάς στον κόσμο γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με τη Φύση και την τεχνολογία.

Περί Έμβιας Νοημοσύνης

Η πρώτη μέρα της διεπιστημονικής συνάντησης, Παρασκευή 19/6, ήταν αφιερωμένη στην Έμβια Νοημοσύνη.

Το καλωσόρισμα και το γενικό πλαίσιο της συνάντησης έδωσε ο Βαγγέλης Καρκαλέτσης (Πρόεδρος ΕΚΕΦΕ “Δημόκριτος”) ο οποίος τόνισε ότι «Αυτό το σύγχρονο Λύκειο επιδιώκει να γίνει ένας τόπος συνάντησης της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της τεχνολογίας, των τεχνών, της πνευματικότητας και της κοινωνίας. Όχι απλώς για να ανταλλάξουμε ιδέες, αλλά για να χτίσουμε διαδρομές μέσα σε έναν ολοένα και πιο σύνθετο κόσμο. Η πρόοδος απαιτεί διάλογο μεταξύ επιστημόνων και φιλοσόφων, μηχανικών και πολιτικών, πολιτών και ακαδημαϊκών. Απαιτεί χώρους όπου διαφορετικές μορφές γνώσης μπορούν να συναντηθούν και όπου η διαφωνία μπορεί να γίνει πηγή διορατικότητας αντί για διαίρεση».

Στον χαιρετισμό του ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, Δημήτρης Παπαστεργίου επεσήμανε ότι η Τεχνολογία είναι ένας τομέας με ανθρώπινες, κοινωνικές και ηθικές πτυχές και όχι αμιγώς τεχνοκρατικές. Αναφερόμενος στο εμβληματικό AΙ Pharos Factory και στον υπερυπολογιστή «Δαίδαλο», έδωσε έμφαση στην πρόθεση της Ελληνικής Κυβέρνησης να «είναι η Ελλάδα σημαντικός συνομιλητής στον παγκόσμιο και ευρωπαϊκό διάλογο για την Τεχνητή Νοημοσύνη».

Στη σημασία της προσπάθειας για την αναγέννηση του Λυκείου του Αριστοτέλη και την αξία της διεπιστημονικότητας με στόχο την ευημερία όλων των μορφών ζωής εστίασε η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη (Συνιδρύτρια και Πρόεδρος, World Human Forum). Όπως σημείωσε: «Αν νοημοσύνη σημαίνει μάθηση, προσαρμοστικότητα, επίλυση προβλημάτων και επίτευξη στόχων, τότε ναι, χρειαζόμαστε και τις τρεις αυτές μορφές νοημοσύνης τις οποίες φέρνουμε σήμερα σε δημιουργική συνάντηση, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τη μεγαλύτερη πρόκληση απ’ όλες: την προστασία της ζωής στον μικρό μας πλανήτη, το μοναδικό σπίτι που διαθέτουμε».

Παρουσία του Μητροπολίτη Λαοδικείας, Θεοδώρητου, ο Πατέρας Ιωάννης Χρυσαυγής διάβασε μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου που υπογραμμίζει την ανάγκη για πνευματικό προσανατολισμό και αναζήτηση νοήματος. Ο λόγος του κατέληξε συμπερασματικά: «Καὶ γιὰ τὴν περίοδο τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης θὰ παραμείνει σὲ ἰσχὺ ἡ ἀλήθεια ὅτι ἡ διαχείριση τῶν ἐπιτευγμάτων τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι πολυπλοκώτερη καὶ δυσχερέστερη ἀπὸ τὴν παραγωγή τους. […] Συνεχίζουμε νὰ ἀναζητοῦμε αὐθεντικὸ νόημα ζωῆς και υπαρξιακό προσανατολισμό, να φιλοσοφούμε, νὰ θαυμάζουμε τὸ κάλλος τῆς φύσης, νὰ ἀφουγκραζόμαστε τὴ φωνὴ τοῦ οὐρανοῦ. Μαζὶ μὲ τὴν τεχνητὴ νοημοσύνη, ἀμείωτο παραμένει τὸ κῦρος τοῦ διπτύχου “ἔμβια καὶ προγονική” νοημοσύνη στὸ πλαίσιο τῆς ὁλιστικῆς “ἀλληλένδετης νοημοσύνης”».

Η Ruth Defries (Columbia University) άνοιξε το κυρίως πρόγραμμα της εκδήλωσης με την ομιλία της «Αλληλένδετες Νοημοσύνες», κατά την οποία εστίασε στα διδάγματα που μπορούν να δώσουν στην ανθρωπότητα και στην ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης οι στρατηγικές λειτουργίας της φύσης. «H φύση επιδεικνύει ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα. Αυτή την οπτική χρειάζεται να αξιοποιήσουμε» εξήγησε.

Στη συζήτηση που ακολούθησε με τίτλο «Η Σοφία των Οικοσυστημάτων», ο Νiki Mardas (Global Canopy) συντόνισε ένα συναρπαστικό διάλογο μεταξύ του Armand Marie Leroi (Imperial College London) και του Yadvinder Malhi (University of Oxford), καλώντας κοινό και συνομιλητές να αναρωτηθούν: «Είναι ένα οικοσύστημα μια μορφή νοημοσύνης; Σκέφτεται το δάσος;». Τα μονοπάτια της συζήτησης οδήγησαν προς την πολυπλοκότητα των οικοσυστημάτων και τη διάκριση νοημοσύνης, συνείδησης και υποκειμενικών εμπειριών των όντων.

Η συζήτηση του Adam Elman (Google) με τον Βαγγέλη Καρκαλέτση εξερεύνησε χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης όσον αφορά στην πρόγνωση, τη συλλογή και τον εκδημοκρατισμό δεδομένων για την προστασία της φύσης. Ο Adam Εlman εξήγησε ότι «Τα δεδομένα από μόνα τους δεν αρκούν αλλά χρειάζεται να παράγεται ουσιαστική γνώση και συμπεράσματα». Μάλιστα, μοιράστηκε πληροφορίες για διαφορετικά project με χρήση μοντέλων ΤΝ της Google τα οποία, σε συνεργασία με άλλους φορείς, μπορούν να υποστηρίξουν την προστασία του πλανήτη.

Η ημέρα έκλεισε με το πάνελ «Επανεξετάζοντας την έννοια της νοημοσύνης: πέρα από τα όρια του εγκεφάλου», σε συντονισμό της Ruth DeFries. Ο Paco Palvo (University of Murcia) επισήμανε πως δεν εκτιμούμε ότι η νοημοσύνη είναι μια ενσώματη λειτουργία που δεν εδράζει μόνο στον εγκέφαλο και αναρωτήθηκε μήπως η εξάρτηση από την τεχνολογία μάς κάνει «να μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για όλο και λιγότερα». Ο Μοrten L. Kringelbach (Oxford University/Aarhus University) αναφέρθηκε στη συλλογική νοημοσύνη. «Στη μελέτη του εγκεφάλου, αυτό που ξεχωρίζει είναι η σημασία της κοινωνικής σύνδεσης. Φαίνεται να συνδέεται άμεσα με κάτι παλαιότερο, κάτι αρχέγονο. Οι ρίζες του δεν βρίσκονται μόνο στην ιατρική, αλλά και σε παλαιότερους τρόπους γνώσης…» επεσήμανε, παραπέμποντας στο σενεγαλέζικο ρητό: «Οι άνθρωποι είναι το φάρμακο των ανθρώπων».

Μέσω δύο “Walk the talk” τοποθετήσεων, ο Εμμανουήλ Στρατάκης (ΙΗΔΛ-ΙΤΕ) και η Νίκη Ευελπίδου (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών) εξήγησαν πώς η σοφία της φύσης εμπνέει και καθοδηγεί την έρευνά τους, από την κατασκευή «έξυπνων» υλικών με ιδιότητες παρόμοιες με αυτές π.χ. των φτερών του τζιτζικιού έως την κατασκευή υφάλων από φυσικά υλικά για την προστασία των ακτών.

Το Σάββατο 20/6 ήταν αφιερωμένο στην Προγονική Νοημοσύνη, τους Νέους Ερευνητές και στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Περί Προγονικής Νοημοσύνης

Στο καλωσόρισμα της δεύτερης ημέρας, η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη ανέδειξε την έμπνευση πίσω από το θέμα του φετινού The Lyceum Project, ενώ η Γιάννα Ανδρονοπούλου (Microsoft) αναφέρθηκε τόσο τη στήριξή τους στον θεσμό όσο και στην καθοριστική πρόκληση της εποχής μας για την «εμπιστοσύνη ότι τα δεδομένα μας προστατεύονται».

«Σήμερα εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε την ανθρώπινη σοφία» υποστήριξε η Angie Hobbs FRSA (University of Sheffield) μιλώντας για την Τεχνητή Νοημοσύνη, την Ευδαιμονία και τα Διδάγματα που αντλούμε από τον Αριστοτέλη.

Στα μονοπάτια της Αριστοτελικής Φιλοσοφίας κινήθηκε και η επόμενη συζήτηση («Η φύση δεν κάνει τίποτα χωρίς σκοπό»). Ο συντονιστής Σπυρίδων Ράγκος (Πανεπιστήμιο Πατρών) ανέλυσε την έννοια του σκοπού στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη και επεσήμανε την αντίληψη «του κόσμου ως ένα». Στην Αριστοτελική Φιλοσοφία «η ζωή είναι κάτι που διαπερνά ολόκληρο το σύμπαν. Είναι παρούσα στα φυτά, στα ζώα και δεν θα πρέπει να θεωρείται κάτι περιορισμένο ή απομονωμένο» σημείωσε ο Στασινός Σταυριανέας (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο), ενώ ο Ευάγγελος Πρωτοπαπαδάκης (ΕΚΠΑ) αναφέρθηκε και στη Στωική Σχολή: «Για τους Στωικούς, η θεία αρχή δημιούργησε το σύμπαν και το διαπερνά, ως μια θεϊκή φωτιά που το ενοποιεί».

Η γεωλογία συνάντησε την αρχαιολογία στη συζήτηση «Κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές: η αρχαία σοφία». Συνομιλώντας με την Νίκη Ευελπίδου, η Anca Dan (École Normale Supérieure) κατέληξε με ένα παράδειγμα από την ρωμαϊκή εποχή «Επί Τιβερίου, υπήρξαν συζητήσεις για την αλλαγή της κοίτης του ποταμού Τίβερη, ο οποίος πλημμύριζε τη Ρώμη. Τελικά, ο αυτοκράτορας δεν άλλαξε την πορεία του ποταμού. Ίσως αυτό να αποτελεί ένα μάθημα για σήμερα».

Στη βαθιά στοχαστική ομιλία του ο πατέρας Ιωάννης Χρυσαυγής (Οικουμενικό Πατριαρχείο) αναφέρθηκε στην ευθύνη της Εκκλησίας να ακούει και να έχει το θάρρος να εισέλθει σε διάλογο για τα καίρια ζητήματα της εποχής μας. «Η Τεχνητή Νοημοσύνη καταδεικνύει τις ρωγμές της ζωής μας. Ίσως μας υποχρεώσει να επαναπροσδιοριστούμε, να επανανοηματοδοτήσουμε τον ρόλο της ανθρωπότητας στον κόσμο και να ανακαλύψουμε πραγματικά τις αξίες μας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να έχει κεντρική θέση στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας προσανατολισμένης στο κοινό καλό και στον κοινό μας πλανήτη» ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Για ό,τι μας ενώνει» συνομίλησαν οι Στέφανος Gandolfo (Athens Columbia Global Center), Δημήτρης Βασιλειάδης (Ελληνο-Ινδική Εταιρεία Πολιτισμού & Ανάπτυξης), Laymert Garcia Dos Santos και Wakanyi Macharia-Hoffman (Utrecht University). Σε συντονισμό του Sergio Imparato (Harvard University, CHS Greece), ανέδειξαν φιλοσοφικές προσεγγίσεις σχετικά με τη φύση, από την Κίνα, την Ινδία, τις παραδόσεις ιθαγενών λαών της Βραζιλίας και την αφρικανική φιλοσοφία Ubuntu.

«Η Γη, όπως κι εμείς, χρειάζεται περισσότερη φροντίδα. Να αναπτύξουμε μια κουλτούρα της φροντίδας. Φροντίδα του ενός προς τον άλλο. Και ίσως αυτό να μας πάει στην επόμενη χιλιετία και να μας δώσει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε άλλους κόσμους» υπογράμμισε ο αρχηγός του ιθαγενούς λαού των Κρενάκ και ακτιβιστής Ailton Krenak στην πρώτη από τις δύο κεντρικές ομιλίες της ημέρας. Γνωστός για τις πολύτιμες οικο-φιλοσοφικές παρεμβάσεις του, τόνισε ότι η λογική της «εξαγωγής δεδομένων» από τη φύση, παραπέμπει στη χωρίς όριο και με καταστροφικές συνέπειες εξαγωγή αγαθών από τη φύση. Στο βήμα της συνάντησης τον υποδέχτηκε η Φαλή Βογιατζάκη (Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή), διαβάζοντας σκέψεις του Άγγελου Γουλανδρή από την ομιλία του το 1990 όταν, μαζί με τον Ailton Κrenak, βραβεύτηκαν από το Ίδρυμα Ωνάση για την προσφορά τους στο περιβάλλον.

Το The Lyceum Project τίμησε με την παρουσία του το μεσημέρι του Σαββάτου ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Young Scholars’ Session

Και φέτος, το The Lyceum Project ανέδειξε τη νέα γενιά ερευνητών/τριών. Στο Young Scholars’ Session, σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών στην Ελλάδα του Πανεπιστημίου Harvard, οι Ανδρέας Αθανασάκης, Δημήτρης Χατζηθεοδοσίου, Αναστασία-Σταυρούλα Βαλταδώρου και William Dorrell εξερεύνησαν την αλληλένδετη σχέση μεταξύ των τριών μορφών νοημοσύνης, μέσα από διεπιστημονικές προσεγγίσεις.

Περί Τεχνητής Νοημοσύνης

Το τρίτο μέρος του Τhe Lyceum Project εμβάθυνε στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Σε μια ομιλία που γεφύρωσε την προγονική με την τεχνητή νοημοσύνη, ο Edward Harcourt MBE (University of Oxford) κατέληξε ότι «ένα από τα πιο σημαντικά ερωτήματα στην ηθική της τεχνητής νοημοσύνης είναι το πώς θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα οικοσύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης ώστε να πραγματώνει την αξία του πλουραλισμού».

Ο συμπεριληπτικός σχεδιασμός βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη από και για όλους τους ανθρώπους», που συντόνισε η Κatie Evans (IEEE SA). O Benjamin Rosman (University of the Witwatersrand) ανέφερε ότι «ενδέχεται να χτίζουμε ένα μέλλον που δεν είναι ευθυγραμμισμένο με τα ανθρώπινα συμφέροντα, και αυτό είναι κάτι που πρέπει επειγόντως να αντιμετωπίσουμε». Ο Ali-Reza Bhojani (University of Birmingham) έθεσε το ζήτημα της σκοπιμότητας της ανθρώπινης νοημοσύνης γενικότερα, και πολλών προσεγγίσεων που βασίζονται σε μια υλιστική αντίληψη του κόσμου. Από την πλευρά της, η Wakanyi Macharia-Hoffman εξέφρασε τη θέση πως «Μόνο όταν ένα πρόβλημα μάς αφορά άμεσα μπορούμε να κατανοήσουμε πώς οι προτεινόμενες λύσεις ενδέχεται να δημιουργήσουν νέα προβλήματα».

Η σημασία δημιουργίας ενός δικτύου φορέων για τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης προς αναχαίτιση της αλλαγής του κλίματος, τα κριτήρια αξιολόγησης, αλλά και η έλλειψη αξιοποιήσιμων δεδομένων για το ενεργειακό κόστος και την αποτελεσματικότητά της τέθηκαν στο τραπέζι της συζήτησης «Τεχνητή Νοημοσύνη από και για τον Πλανήτη». Στο πάνελ, που συντόνισε ο Γιάννης Μαστρογεωργίου (Ειδική Γραμματεία Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού), συμμετείχαν οι Radia Funna (Βuild n Blaze), Uday Khemka (N.J. Khemka Foundation) και Στέλιος Καρόζης (ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος).

Ανακεφαλαιώνοντας βασικά σημεία από τον διάλογο των δύο ημερών, οι Jeremy Lent (Ecocivilization Coalition) και Νικόλας Πρεβελάκης (Harvard University, CHS Greece) εστίασαν στην αλληλένδετη σχέση μεταξύ των διαφορετικών μορφών νοημοσύνης. «Είμαστε βαθιά συνδεδεμένοι με κάθε μορφή ζωής· είμαστε μέρος της ίδιας της ζωής και αποτελούμε μία από τις εκδηλώσεις της» κατέστησε σαφές ο Βρετανός βραβευμένος συγγραφέας και στοχαστής, απορρίπτοντας τον δυαδισμό της δυτικής σκέψης, η οποία διαχωρίζει τον άνθρωπο από τη φύση.

Στο πνεύμα της αλληλένδετης σχέσης όσων αναφέρθηκαν ένα πορτοκαλί κουβάρι ξετυλίχθηκε από κάθε ομιλητή/τρια προς τον/την επόμενο/η δίνοντας την ευκαιρία με ένα διαδραστικό τρόπο να εκφράσουν σκέψεις ή συναισθήματα από την ολοκλήρωση του διημέρου. Την δράση οδήγησε η Μαρία Δαγιόγλου (επιστημονική υπεύθυνη του The Lyceum Project στο ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος).

Το διήμερο έκλεισε με έναν νυχτερινό σιωπηλό περίπατο στον αρχαιολογικό χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλη, με την μουσική συνοδεία, σε κάποια σημεία, μελών του Κέντρου Παλαιάς Μουσικής του Ωδείου Αθηνών. Ο περίπατος κατέληξε στον «Κήπο του Παραδείσου» του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, όπου ο μουσικός και ερευνητής Νίκος Ξανθούλης μίλησε για τον ρόλο της τέχνης στην αρχαιότητα και τη σημασία της σήμερα. Στη συνέχεια, με την αρχαία ελληνική λύρα του, συναντήθηκε μουσικά με τον Σωκράτη Σινόπουλο στην πολίτικη λύρα και τον Αλέξανδρο Ριζόπουλο στο νταούλι, παρασύροντας τους συμμετέχοντες σε έναν κύκλο μουσικής και χορού.

Τι κρατάμε από το φετινό The Lyceum Project 2026;

Πιστό στον στόχο του να αναβιώσει το πνεύμα του Λυκείου του Αριστοτέλη, το The Lyceum Project συνέχισε και φέτος να καλλιεργεί τον διεπιστημονικό διάλογο ανάμεσα στη φιλοσοφία, την Τεχνητή Νοημοσύνη και ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών και κοινωνικών πεδίων. Σκοπός του του είναι η δημιουργία ουσιαστικών συνεργασιών και η ανάδειξη μιας νέας αντίληψης που αναγνωρίζει την αλληλεξάρτηση ανθρώπου, φύσης και τεχνολογίας. Το βασικό μήνυμα που αναδείχθηκε είναι ότι η πρόοδος δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στην τεχνολογία. Προϋποθέτει σύνδεση, σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, φροντίδα και ενσυναίσθηση. Αξίες που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια πρόοδο που υπηρετεί όχι μόνο τον άνθρωπο, αλλά το σύνολο της ζωής στον πλανήτη.

Στον απόηχο του –The Lyceum Project 2026

Η σπουδάστρια Διεύθυνσης Ορχήστρας Ήλια Κάλφα και η αρπίστρια Ερσίλια Μικρού (απόφοιτες της DSA το 2018) ερμηνεύουν ένα από τα αγαπημένα τους έργα, πλαισιωμένες από εξαιρετικούς μουσικούς που συμμετείχαν στο κοινό τους project. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα δοκιμών του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Η Ήλια σπούδασε Φυσική στο Μόναχο και στη συνέχεια Διεύθυνση Ορχήστρας στο Ωδείο Αθηνών. Από τον Σεπτέμβριο συνεχίζει τις σπουδές της στο Βασιλικό Ωδείο Βρυξελλών.

Η Ερσίλια παίζει άρπα από τα 9 της χρόνια. Αποφοίτησε από τη Royal Academy of Music στο Λονδίνο και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην Ορχηστρική Μουσική στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου. Από το 2025 είναι Κορυφαία Α’ Άρπα στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Πρελούδιο στο απόγευμα ενός φαύνου: Γραμμένο από το 1891 ως το 1894, το συμφωνικό αυτό έργο είναι εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του μεγάλου Γάλλου συμβολιστή ποιητή Στεφάν Μαλαρμέ «Το απόγευμα ενός φαύνου» (1876). Στο ποίημα, ο αρχαίος ρωμαϊκός θεός των δασών σε μία κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου προσπαθεί να θυμηθεί μία συνάντησή του με όμορφες νύμφες που αντιστέκονται στο ερωτικό του κάλεσμα. Το Πρελούδιο του Ντεμπυσύ εκτελέστηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1894 στο Παρίσι και αποτελεί έκτοτε εμβληματικό έργο του ιμπρεσιονισμού στη μουσική. Ένα αιθέριο σόλο του φλάουτου επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται με λεπτές αρμονικές αποχρώσεις και αισθησιακή ενορχήστρωση, στοιχεία που αποτυπώνουν τη ζεστή ατμόσφαιρα του μεσημεριανού ρεμβασμού.

https://www.youtube.com/watch?v=yq0YHV_H40Y

Der Neurowissenschaftler und Psychiater Prof. Dr. Andreas Papassotiropoulos vom Departement Biomedizin und den Universitären Psychiatrischen Kliniken Basel ist in die Nationale Akademie der Wissenschaften Leopoldina aufgenommen worden. Die Wahl würdigt seine Forschung zu genetischen und molekularen Grundlagen von Lernen, Vergessen und Gedächtnis.

13. Juli 2026

Prof. Dr. Andreas Papassotiropoulos, Professor für Molekulare Neurowissenschaften an der Universität Basel, ist in die Nationale Akademie der Wissenschaften Leopoldina, Sektion Neurowissenschaften, gewählt worden. Die Leopoldina ist die älteste ununterbrochen bestehende Wissenschaftsakademie der Welt.

unibas.ch…

Για την Παγκόσμια Ημέρα Σκακιού, η οποία γιορτάζεται στις 20 Ιουλίου και καθιερώθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019, από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για να τιμήσει την επέτειο της ίδρυσης της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIDE) στο Παρίσι, το 1924. Το Αρχείο ΕΡΤ παρουσιάζει επεισόδιο της εκπομπής «ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ» αφιερωμένο στο σκάκι, την ιστορία και την ανάπτυξή του παιχνιδιού διεθνώς αλλά και ειδικά στον ελλαδικό χώρο.

Η εκπομπή γυρίστηκε το 1986, δύο χρόνια μετά την 26η Ολυμπιάδα Σκακιού, που διοργανώθηκε στην Θεσσαλονίκη.

Μιλούν πρωταθλητές και Έλληνες σκακιστές και παρουσιάζονται σημαντικές μορφές του παιχνιδιού από τον 19ο αιώνα μέχρι και τα τέλη του 20ου.

Στην εκπομπή παρουσιάζονται συνετεύξεις του Τάκη Δρεπανιώτη (timecode 12:20), που αναφέρεται στο σκάκι και στον παίκτη και του Κώστα Γαλάνη (timecode: 19:20), που αναφέρεται στο σκάκι και στον υπολογιστή.

Παγκόσμια Ημέρα Σκακιού – 20 Ιουλίου

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει τη νέα ηλεκτρονική έκδοση «Δώδεκα μικρές φανταστικές ιστορίες», η οποία συγκεντρώνει τα έργα των συμμετεχόντων στο Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για την περίοδο 2024-2025, υπό την καθοδήγηση του συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.

Με αφετηρία μια κοινή δημιουργική άσκηση –τη συγγραφή ενός σύντομου διηγήματος στη σφαίρα του φανταστικού ή του μεταφυσικού, με κεντρικό άξονα ένα ζώο, ένα φυτό ή ένα αντικείμενο– οι συμμετέχοντες δημιούργησαν δώδεκα πρωτότυπες ιστορίες, καθεμία με τη δική της ξεχωριστή φωνή και αφηγηματική προσέγγιση.

«Δώδεκα μικρές φανταστικές ιστορίες» Νέα ηλεκτρονική έκδοση από το Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής

Οι Locomondo περιοδεύουν το καλοκαίρι του 2026 σε όλη την Ελλάδα, χαρίζοντας μοναδικές reggae και ska βραδιές. Σημαντικοί σταθμοί της καλοκαιρινής τους περιοδείας περιλαμβάνουν την Καλαμάτα για το Peloponnese Beer Festival στις 31 Ιουλίου και την Ακτή Αρετσούς στη Θεσσαλονίκη στις 4 Σεπτεμβρίου.

31 Ιουλίου 2026: 6ο Peloponnese Beer Festival (Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής), Καλαμάτα

5 Αυγούστου 2026: Λιμάνι Σάμης, Κεφαλονιά

13 Αυγούστου 2026: Σύμη

30 Αυγούστου 2026: Αστήρ Λατό Γαλάτσι

4 Σεπτεμβρίου 2026: Ακτή Αρετσούς, Καλαμαριά (Θεσσαλονίκη)

https://www.more.com/gr-el/artists/locomondo/

Πραγματοποιήθηκε στις 8 Ιουλίου 2026, στο Κέντρο Τύπου της ΓΓΕΕ η τελετή της αποδοχής δωρεάς της Δημοσιογραφικής Βιβλιοθήκης της οικογένειας Βοβολίνη προς την Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης.

Στην τελετή αυτή απηύθυνε χαιρετισμό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας – αν και στην πραγματικότητα επέλεξε να προβεί σε μια ευρύτερη, ιστορικού χαρακτήρα τοποθέτηση καλύπτοντας την δημοσιογραφική πορεία Σπύρου και Κωνσταντίνου Βοβολίνη, με φόντο τον δημόσιο βίο της εποχής που κάλυψαν οι εκδοτικές τους δραστηριότητες. Ορισμένα από τα κύρια στοιχεία της τοποθέτησης Κ. Τασούλα:

«Περισσότερα από 1.000 βιβλία παραδίδονται σήμερα στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης από την οικογένεια Βοβολίνη, η οποία πρωτοστάτησε στην έκδοση του Μεγάλου Ελληνικού Βιογραφικού Λεξικού και του περιοδικού Βιομηχανική Επιθεώρηση, η οποία πρωτοκυκλοφόρησε το 1934 και συνεχίζει σήμερα με άλλο όνομα, Οικονομική Επιθεώρηση.

Ο Σπύρος Βοβολίνης, τον οποίον είχα τη χαρά και την τιμή να έχω Προϊστάμενο καθώς υπήρξα ως φοιτητής συνεργάτης της «Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως» όταν ήταν πλέον στην οδό Ζαλοκώστα 4, ήταν ένας άνθρωπος τακτικός, οργανωτικός, τυπικός. Δεν άφηνε τίποτε ανεξέταστο και τίποτε που να μην το τακτοποιήσει. Ήταν πολύ οργανωτικός με τη ζωή του, αλλά είχε οργανώσει και το τέλος του. Μας άφησε λοιπόν μία σύσταση· να μην γίνουν μνημόσυνα για αυτόν, αλλά να φροντίσουμε, μετά τον ενταφιασμό του να τον λησμονήσουμε. Δεν μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε αυτήν τη σύσταση.

Δεν μπορούμε να λησμονήσουμε έναν ευπατρίδη της δημοσιογραφίας, έναν άνθρωπο ο οποίος στα 24 του μόλις χρόνια διεπίστωσε την ανάγκη να εκπροσωπηθεί δημοσιογραφικά και εκδοτικά η ελληνική βιομηχανία, η οποία τότε εκκινούσε τον δρόμο της προς τα μπροστά. Ήταν τότε που ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γεώργιος Πεσμαζόγλου, στο πρώτο τεύχος της «ΒΙΟΜΕΠ», έγραψε ένα άρθρο όπου έλεγε ότι δύο είναι οι πυλώνες της οικονομίας: το εμπόριο και η γεωργία. Δεν μίλησε για την βιομηχανία. Φανταστείτε λοιπόν πόσο πρωτοπόρος και πόσο καλά ιχνηλατούσε το μέλλον ο Βοβολίνης στα 24 του, τότε που εξέδωσε τη Βιομηχανική Επιθεώρηση, όταν κανένα άλλο έντυπο τότε στην Ελλάδα δεν ασχολείτο με τη βιομηχανία.

Η Βιομηχανική Επιθεώρηση, την οποία διηύθυνε ο Βοβολίνης μέχρι το ‘90, υπήρξε ένα σπουδαίο περιοδικό, ένα περιοδικό το οποίο τίμησε την ελληνική γλώσσα· τα ελληνικά στα οποία εγράφετο η «ΒΙΟΜΕΠ» ήταν πολύ σωστά. Πίστευαν οι συντάκτες της Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως, υπό τις οδηγίες του Σπύρου Βοβολίνη, ότι η ελληνική γλώσσα συμπυκνώνει έναν αφάνταστο πλούτο, τον οποίο πρέπει να υπηρετούμε. Τα πολιτικά και οικονομικά σχόλια ήταν ανυπέρβλητα. Παρουσίαζε σε κάθε τεύχος την οικονομική επικαιρότητα, αλλά είχε και σχόλια πάνω στην πολιτική επικαιρότητα, και είχε μεγάλη έγνοια, να διατυπώνει σωστά τις εκφράσεις. […]

Ο Βοβολίνης ήταν πιο «βιομηχανόφιλος» ακόμα και από τους βιομήχανους. Πίστευε στη βιομηχανία περισσότερο απ’ όσο πίστευαν ακόμα και οι ίδιοι οι βιομήχανοι. Κι αυτό φαίνεται στην πολύ ωραία έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος, που εξιστορεί την ωραία περιπέτεια της Βιομηχανικής Επιθεώρησης. Βλέπουμε ότι ο Βοβολίνης μέσα στο διάβα των ετών προσπαθούσε να πείσει τους εκπροσώπους της βιομηχανίας να στηρίξουν συλλογικά τη Βιομηχανική Επιθεώρηση γιατί στην ουσία έτσι θα στήριζαν τον εαυτό τους, θα στήριζαν την ιδιότητά τους, θα στήριζαν το επάγγελμά τους.

Σε αυτή την προσπάθεια δεν έβρισκε πάντα ανταπόκριση. Ίσως γιατί η συλλογικότητα στην Ελλάδα είναι ένα ζητούμενο ακόμη και σήμερα. Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούν ότι θα διευθετήσουν τις υποθέσεις τους ατομικά και όχι συλλογικά. Προφανώς δεν σκέφτονταν όλοι οι βιομήχανοι να υποστηρίξουν ένα περιοδικό το οποίο αντιμετώπιζε τη βιομηχανία ως στήριγμα της κοινωνίας, της οικονομίας, της εργασίας και της ανάπτυξης της Ελλάδος.

Ήταν υπερήφανος ο Βοβολίνης, όπως ήταν και ο αδερφός του. Ήταν κομψός, καλοντυμένος, ξεχωριστός άνθρωπος που είχε οργανώσει τη ζωή του και την είχε κυριολεκτικά υποτάξει στον σκοπό της Βιομηχανικής Επιθεώρησης. Οι άνθρωποι του περιοδικού αυτού ήταν η οικογένειά του. Η οικογένεια αυτή αργότερα συμπληρώθηκε από την αγαπημένη του ανιψιά, Αλεξάνδρα Βοβολίνη, η οποία προχωρά σήμερα σε αυτή τη χειρονομία, παραβιάζοντας σωστά την υπόδειξή του να τον ξεχάσουμε μετά από την αποχώρησή του από τη ζωή.

Είχα την τύχη ως φοιτητής της Νομικής, αρχές της δεκαετίας του ’80, μέσω του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ, να γνωρίσω τον Σπύρο Βοβολίνη και να εργαστώ για λίγα χρόνια στη Βιομηχανική Επιθεώρηση, κρατώντας τη στήλη της κριτικής βιβλίου αλλά και πηγαίνοντας σε εκδηλώσεις στις οποίες ήταν καλεσμένος ο ίδιος και, λόγω ηλικίας ή λόγω κάποιας άλλης υποχρεώσεως, δεν μπορούσε να πάει. Και θυμάμαι πάντα, με τι σεβασμό με αντιμετώπιζαν όταν έλεγα ότι έρχομαι εκ μέρους της Βιομηχανικής Επιθεώρησης. […]

Αυτό λοιπόν το περιοδικό, αυτό το εκδοτικό επίτευγμα διέθετε ένα απόθεμα γνώσεων, τη Δημοσιογραφική Βιβλιοθήκη των αδερφών Βοβολίνη που ήταν μια πολύτιμη πηγή στην οποία οι συνεργάτες του εντύπου κατέφευγαν συχνά.

Και αυτή η Δημοσιογραφική Βιβλιοθήκη σήμερα παραδίδεται στην Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης. Ένας πλούτος γνώσεων, ένας πλούτος σπάνιων βιβλίων από τα οποία αντλούσαν γνώση και εμπειρία οι συνεργάτες της Βιομηχανικής Επιθεώρησης και του περίφημου Βιογραφικού Λεξικού, ο οποίος είναι σήμερα στα χέρια του Ελληνικού Δημοσίου και είμαι βέβαιος ότι θα αξιοποιηθεί κατάλληλα».

* * *

Σε χαιρετισμό του ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης τοποθετήθηκε ως εξής: «Σήμερα είναι μια ιστορική ημέρα για την Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης και τους ανθρώπους που έχουν περάσει από εδώ, για την ιστορία που έχει, η οποία συνεχίζεται για την ενημέρωση των πολιτών. Παραλαμβάνουμε εφημερίδες που “έζησαν” έναν αιώνα, περιοδικά που κατέγραψαν έξι δεκαετίες ελληνικής οικονομίας, βιβλία που εκδόθηκαν από το 1857 μέχρι και το 2025. Παραλαμβάνουμε τη μνήμη του ελληνικού Τύπου. Η δημοσιογραφική βιβλιοθήκη της οικογένειας Βοβολίνη είναι κάτι παραπάνω από μια συλλογή. Είναι ένα χρονικό: 768 τεύχη της Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως, 1.600 φύλλα εφημερίδων από 166 τίτλους. Εκδόσεις σπάνιες, τόμοι δεμένοι, σελίδες που “μυρίζουν εποχή”. Και φυσικά 910 φύλλα από το Ελληνικόν Αίμα, την εφημερίδα που τυπωνόταν παράνομα στην Κατοχή. […] Αυτό το οποίο συμβαίνει εδώ πρέπει να το δουν τα παιδιά, να το δουν τα σχολεία και πρέπει να περάσει στις επόμενες γενιές άθικτο. Αυτό είναι το δικό μας χρέος, το δικό μας καθήκον».

Η Αλεξάνδρα Κ. Βοβολίνη στο βήμα την ώρα της ομιλίας της. Στο πάνελ από αριστερά διακρίνονται οι: Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Γιάννης Στουρνάρας, Γεωργία Μ. Πανσεληνά, Γιώργος Τσάτσος

Από την πλευρά της η εκδότρια και δωρήτρια της δημοσιογραφικής βιβλιοθήκης της οικογένειας Αλεξάνδρα Κ. Βοβολίνη εξέφρασε την συγκίνησή της, αναφέροντας ότι γεννήθηκε μέσα στα βιβλία που βρίσκονταν πάντα διάσπαρτα στο κοινό γραφείο των δυο αδελφών Βοβολίνη – πατέρα της και θείου της – και παρατήρησε:

«Το γεγονός ότι το δημοσιογραφικό Αρχείο των αδελφών Σπύρου και Κωνσταντίνου Βοβολίνη βρίσκει την οριστική του στέγη στη Βιβλιοθήκη της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, έρχεται να δώσει απάντηση σε μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες που είχα όλα τα χρόνια που το πολύτιμο αυτό υλικό βρισκόταν στα χέρια μου. Όποιοι έχουν βρεθεί με το βάρος μιας πνευματικής κληρονομιάς καταλαβαίνουν καλά τι θέλω να πω.

Ο πατέρας μου, ο Κωνσταντίνος Βοβολίνης, και ο θείος μου, ο Σπύρος Βοβολίνης, υπήρξαν εξαρχής και πάνω απ’ όλα δημοσιογράφοι. Δημοσιογράφοι με την έννοια που εκείνα τα χρόνια είχε το επάγγελμα: στην πρώτη γραμμή, στην καρδιά των γεγονότων, σε συνήθως ταραγμένους καιρούς, χωρίς άλλη διαμεσολάβηση. Χωρίς, κυρίως, τα τεχνικά μέσα και τις δυνατότητες που δίνει η εποχή μας στην πληροφόρηση. Υπήρξαν δημοσιογράφοι του μαχόμενου έντυπου λόγου, σε πολύ δύσκολες εποχές, πολέμου και εχθρικής κατοχής στο ξεκίνημα, αλλά και κατόπιν, για πολλές δεκαετίες, τότε που μέσα από αλλεπάλληλες αντιξοότητες η χώρα πάλευε για την ανασυγκρότησή της. Το δημοσιογραφικό αρχείο των αδελφών Βοβολίνη, το οποίο φιλοξενείται πλέον εδώ, στον φυσικό του χώρο, στη Βιβλιοθήκη της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, αποστολή της οποίας είναι η διαφύλαξη και η αξιοποίηση των αρχείων της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας, αποτελεί μια πολύτιμη ιστορική πηγή. […] Παρακολουθεί βήμα-βήμα την πορεία της βιομηχανίας και της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, μέσα από τις προκλήσεις και τις αντιξοότητες όλων αυτών των χρόνων και παρέχει πολύ σημαντικές πληροφορίες στον κάθε ειδικώς ενδιαφερόμενο. […]

Τέτοιου είδους ιστορικά τεκμήρια μιλούν από μόνα τους. Χαίρομαι ιδιαίτερα που τα συγκεκριμένα Αρχεία σε τούτο το περιβάλλον, θα είναι πλέον ανοιχτά και προσβάσιμα στην επιστημονική κοινότητα, στους ερευνητές, στους φοιτητές και σε κάθε μελετητή της ιστορίας».

Κατέληξε λέγοντας ότι χαίρεται που «κατάφερε να συμβάλει με την δωρεά αυτή στην ανάδειξη της αρχειακής κουλτούρας που βρίσκεται ακόμη αρκετά πίσω στην Ελλάδα».

Σε δικό της χαιρετισμό η πρύτανις του Παντείου Πανεπιστημίου Χριστίνα Κουλούρη, ως ιστορικός αναφέρθηκε πρώτα στο Μέγα Ελληνικόν και Βιομηχανικόν Λεξικόν του Κωνσταντίνου Βοβολίνη χαρακτηρίζοντάς το “Βικιλεξικό της εποχής του”, καθώς επικέντρωνε την μελέτη στις προσωπικότητες της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Παρατήρησε ότι «ζούμε σε μια χώρα η οποία υπερηφανεύεται για το ένδοξο παρελθόν της, πλην όμως μένουμε μόνο σε μια ρητορική επίκληση αυτών των ένδοξων στιγμών χωρίς να έχουμε συνείδηση προστασίας του. Είτε πρόκειται για τις αρχαιότητες είτε για τα αρχεία».

Χαρακτήρισε την δωρεά της Δημοσιογραφικής Βιβλιοθήκης ως την κορωνίδα σειράς δράσεων που συντείνουν στον στόχο της «διατήρησης της ιστορικής μας μνήμης. Ως ιστορικός θεωρώ εξαιρετικά σημαντική την καλλιέργεια της αρχειακής μας συνείδησης και τη διάσωση των πηγών μέσα από τις οποίες η ιστορία μας μελετάται, ερμηνεύεται και επανεκτιμάται».

Από την πλευρά της η Πρόεδρος του ΑΠΕ-ΜΠΕ Άρια Αγάτσα μίλησε για την δημοσιογραφική βιβλιοθήκη που περιέρχεται στην ΓΓΕΕ ως «κομμάτι από τη μνήμη του ελληνικού πολιτικού δημόσιου λόγου. Ίχνη ανθρώπων που πίστεψαν ότι η δημοσιογραφία δεν είναι η τέχνη του πρόσκαιρου λόγου αλλά η ευθύνη του διαρκούς». Για να συμπληρώσει με την παρατήρηση ότι «τα Μέσα αλλάζουν, οι τεχνολογίες αλλάζουν, οι πλατφόρμες αλλάζουν πλην η ευθύνη παραμένει η ίδια […] Με καίρια στοιχεία την κατανόηση των πηγών και την διασταύρωση/fact checking», στοιχεία που εξέφρασε ακριβώς η δωριζόμενη Δημοσιογραφική Βιβλιοθήκη.

Ο Γενικός Γραμματέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης Δημήτρης Κιρμικίρογλου ανέδειξε το πώς «δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου χωρίς μνήμη του Τύπου». Παρατήρησε ότι επί ενενήντα χρόνια η Βιομηχανική Επιθεώρηση (ο βασικός κορμός της δωρεάς) κατέγραψε την πορεία της ελληνικής οικονομίας, από τον Μεσοπόλεμο έως το «ελληνικό οικονομικό θαύμα» και ανέφερε ότι «ένας λαός που ξέρει από πού ήρθε η ευημερία του μπορεί να συζητήσει ώριμα για το πού πηγαίνει». Απευθυνόμενος στη δωρήτρια, σημείωσε ότι «η βιβλιοθήκη δεν φεύγει από μια οικογένεια, περνά από τη μία οικογένεια στην άλλη», από την οικογένεια Βοβολίνη στην «οικογένεια των δημοσιογράφων».

Η δωρεά της Δημοσιογραφικής Βιβλιοθήκης Βοβολίνη προς την Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης

Το φαινόμενο LOCOMONDO, το μεγαλυτερο ελληνικό συγκρότημα που όπου εμφανίζεται προκαλεί ντελίριο ενθουσιασμού με άκρως θετική ενέργεια, με κομμάτια όπως reggae, ska, rock, αλλά και πειραγμένα ρεμπέτικα και παραδοσιακά…

Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής Καλαμάτας, Καλαμάτα 24100

31 Ιουλίου 2026

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/festival/locomondo-peloponnese-beer-fest-2026/

Ο διακεκριμένος πιανίστας Ούβε Μάτσκε και η ταλαντούχα και εκφραστική βιολονίστα Δανάη Παπαματθαίου Μάτσκε μάγεψαν το κοινό του MuSifanto με την Σονάτα “Kreutzer” για βιολί και πιάνο αρ. 9 σε Λα Μείζονα, έργο 47, ένα από τα πιο απαιτητικά έργα του L.V. Beethoven. Ακολούθησε η Σουΐτα με τα 6 λαϊκά ισπανικά τραγούδια του Manuel de Falla (που φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του και 80 από τον θάνατο του 1876-1946) στη μεταγραφή του ίδιου του συνθέτη για βιολί από την Suite populaire espagnole και η Δωδεκανησιακή Σουΐτα του Γιάννη Κωνσταντινίδη.

Η βαθιά καλλιτεχνική επικοινωνία μεταξύ των δύο καλλιτεχνών, που αποτυπώθηκε στην εξαιρετική τους ερμηνεία, υπενθύμισε ότι η καλή μουσική δεν προσφέρει μόνο χαρά, αλλά καλλιεργεί και ουσιαστικές ανθρώπινες συνδέσεις μεταξύ μουσικών και ακροατών. (περισσότερα…)

 Το Ίδρυμα Μποδοσάκη ανακοίνωσε την απονομή του Αριστείου Μποδοσάκη για το 2026. Τα Αριστεία Μποδοσάκη θα επιδώσει η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κος Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας, στην Τελετή Απονομής που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Με το Αριστείο Μποδοσάκη, το Ίδρυμα τιμά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες για το πρωτοποριακό και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο ζωής τους, το οποίο συμβάλλει καθοριστικά στην εξέλιξη της επιστήμης. Για το 2026, το Αριστείο Μποδοσάκη απονέμεται:

Στον τομέα των Τεχνολογικών Επιστημών, στον Χρίστο Παπαδημητρίου, Καθηγητή Πληροφορικής στην τιμητική έδρα της οικογένειας Donovan, Πανεπιστήμιο Columbia, Η.Π.Α.

Στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών, στην Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg, Καθηγήτρια Οικονομικών και Παγκόσμιων Υποθέσεων στην τιμητική έδρα William Nordhaus, Πανεπιστήμιο Yale, Η.Π.Α.

Το Αριστείο απονέμεται ανά διετία σε δυο επιστημονικά πεδία και συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο €100.000 έκαστο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΫΠΟΥ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΠΟΔΟΣΑΚΗ

Αριστείο Μποδοσάκη 2026:

Από τη διεύρυνση των ορίων της υπολογιστικής σκέψης στις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στην κοινωνική ευημερία.

Ο κορυφαίος θεωρητικός της επιστήμης των υπολογιστών, Χρίστος Παπαδημητρίου και η διεθνώς διακεκριμένη οικονομολόγος, Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg, τιμώνται για την καθοριστική τους συμβολή στην επιστήμη.

Το Ίδρυμα Μποδοσάκη ανακοινώνει τους δύο διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες που τιμώνται με το Αριστείο Μποδοσάκη 2026 για το πρωτοποριακό και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο ζωής τους, το οποίο συμβάλλει καθοριστικά στην εξέλιξη της επιστήμης

– Στον τομέα των Τεχνολογικών Επιστημών, το Αριστείο Μποδοσάκη 2026 απονέμεται στον Χρίστο Παπαδημητρίου, Καθηγητή Πληροφορικής στην τιμητική έδρα της οικογένειας Donovan, Πανεπιστήμιο Columbia, Η.Π.Α.

– Στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών, το Αριστείο Μποδοσάκη 2026 απονέμεται στην Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg, Καθηγήτρια Οικονομικών και Παγκόσμιων Υποθέσεων στην τιμητική έδρα William Nordhaus, Πανεπιστήμιο Yale, Η.Π.Α.

Τα Αριστεία Μποδοσάκη θα επιδώσει η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κύριος Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας, στην Τελετή Απονομής που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Το Αριστείο Μποδοσάκη απονέμεται ανά διετία σε Έλληνες και Ελληνίδες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην επιστήμη και συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο €100.000. Αρμόδια για την αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων και την επιλογή των βραβευόμενων επιστημόνων είναι η Επιτροπή Αριστείων, στην οποία συμμετέχουν οκτώ διεθνούς κύρους ξένοι επιστήμονες, κάτοχοι κορυφαίων επιστημονικών διακρίσεων, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών, το BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Prize, το Boltzmann Medal, το Lorentz Medal, το Spinoza Prize και το NIH Director’s Pioneer Award, και εξέχοντα μέλη επιστημονικών ακαδημιών.

«Στόχος του Αριστείου Μποδοσάκη είναι αφενός να αποτελεί την κορυφαία επιστημονική αναγνώριση στη χώρα μας για Έλληνες και Ελληνίδες επιστήμονες που με την αφοσίωσή τους στην επιστήμη, την ακεραιότητα και το δημιουργικό τους πνεύμα διεύρυναν τα όρια της γνώσης, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στην εξέλιξη της επιστήμης, αφετέρου να προβάλλει ουσιαστικά πρότυπα για τις γενιές που ακολουθούν», αναφέρει η Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μποδοσάκη, Αθηνά Δεσύπρη. «Ο θεσμός στηρίζεται σε μια αυστηρή και αδιάβλητη διαδικασία αξιολόγησης, με τη συμβολή μιας Επιτροπής Αριστείου αποτελούμενης από ξένους επιστήμονες διεθνούς κύρους και κορυφαίου επιστημονικού αποτυπώματος. Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζουμε

στον κύκλο των βραβευθέντων του θεσμού την κυρία Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg και τον κύριο Χρίστο Παπαδημητρίου.»

Το επιστημονικό έργο ζωής των βραβευόμενων

Χρίστος Παπαδημητρίου: Τα όρια του υπολογισμού

Ο Χρίστος Παπαδημητρίου έχει διαμορφώσει καθοριστικά τη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών.

Η πρώιμη έρευνά του έθεσε τα μαθηματικά θεμέλια της υπολογιστικής πολυπλοκότητας, της αυστηρής μελέτης του τι μπορούν και τι δεν μπορούν να επιλύσουν αποτελεσματικά οι υπολογιστές. Η συνεισφορά του στη θεωρία των προσεγγιστικών αλγορίθμων ανέδειξε όχι μόνο το ότι δυσεπίλυτα προβλήματα βελτιστοποίησης μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω αλγορίθμων που πλησιάζουν αποδείξιμα τη βέλτιστη λύση, αλλά και πότε ακόμα και η προσέγγιση βρίσκεται εκτός των ορίων του εφικτού. Πρωτοπόρησε, επίσης, στη μελέτη προβλημάτων, όπως η εύρεση σημείων ισορροπίας σε παίγνια, στα οποία η μαθηματική θεωρία εγγυάται ότι έχουν λύση, αλλά παραμένουν υπολογιστικά δυσεπίλυτα. Αυτό το σύνολο έργου παρέχει τη γλώσσα και τα εργαλεία, στα οποία στηρίζεται μεγάλο μέρος του σύγχρονου αλγοριθμικού σχεδιασμού.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ο Χρίστος Παπαδημητρίου ακολουθεί ένα φιλόδοξο ερευνητικό πρόγραμμα: τη χρήση της θεωρίας του υπολογισμού ως ερμηνευτικού εργαλείου για την κατανόηση άλλων επιστημών. Είναι ένας εκ των θεμελιωτών της αλγοριθμικής θεωρίας παιγνίων που εισήγαγε την αυστηρή υπολογιστική σκέψη στα οικονομικά και στη στρατηγική συμπεριφορά, έργο που αποδείχθηκε ιδιαίτερα γόνιμο για την κατανόηση του διαδικτύου. Από το 2005, το ενδιαφέρον του επεκτάθηκε στη βιολογία και τη θεωρία της εξέλιξης και, πιο πρόσφατα, στη μελέτη του εγκεφάλου και της τεχνητής νοημοσύνης και συγκεκριμένα στη διερεύνηση των υπολογιστικών και βιολογικών θεμελίων της ευφυΐας και της γλώσσας.

Ο Χρίστος Παπαδημητρίου έχει συμβάλει καθοριστικά στη διάδοση της σύγχρονης θεωρίας του υπολογισμού τόσο στους φοιτητές όσο και σε ευρύτερο κοινό μέσα από διδακτικά συγγράμματα και μυθιστορήματα με κεντρικό άξονα τα μαθηματικά και την πληροφορική.

Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Princeton και δίδαξε στο Harvard, στο MIT, στο Stanford, στο UCSD, στο ΕΜΠ και για 22 χρόνια στο UC Berkeley.  Από το 2017 είναι Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Columbia και συνιδρυτής του ελληνικού ερευνητικού ινστιτούτου για την τεχνητή νοημοσύνη «Αρχιμήδης».

Ο Χρίστος Παπαδημητρίου είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2024. Είναι επίσης μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg: Εμπειρική ανάλυση του παγκόσμιου εμπορίου και ανάπτυξης

Η Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg είναι κορυφαία ερευνήτρια στο πεδίο της εμπειρικής ανάλυσης της παγκόσμιας εμπορικής πολιτικής και επικεντρώνεται σε ζητήματα διεθνούς εμπορίου και ανάπτυξης. Συνδυάζοντας μικροοικονομικά δεδομένα με δομικά οικονομικά μοντέλα παρήγε εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στην κοινωνική ευημερία και την άνιση κατανομή του οφέλους της μεταξύ, αλλά και εντός, των χωρών.

Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Freiburg και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορική διατριβή στο Stanford. Υπήρξε Τακτική Καθηγήτρια στα πανεπιστήμια Princeton και Columbia, καθώς και στο πανεπιστήμιο Yale, όπου υπηρετεί σήμερα, κατέχοντας την τιμητική έδρα

Οικονομικών Επιστημών και Διεθνών Υποθέσεων William Nordhaus.

Το έργο της ανέδειξε τον αντίκτυπο των εμπορικών πολιτικών στην παραγωγικότητα των επιχειρήσεων και την ευημερία των καταναλωτών, καθώς και στη φτώχεια, τις ανισότητες και την οικονομική ανάπτυξη, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η έρευνά της έδειξε επίσης ότι οι επιπτώσεις της απελευθέρωσης του εμπορίου δεν είναι ομοιόμορφες, αλλά εξαρτώνται από τη δομή των αγορών, τον βαθμό ανταγωνισμού, τις θεσμικές συνθήκες, καθώς και από τις εγχώριες πολιτικές και οικονομικές τριβές.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Επικεφαλής Οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, από το 2018 έως το 2020, ενίσχυσε τα πρότυπα διαφάνειας της έρευνας και προώθησε τον σχεδιασμό πολιτικής βάσει τεκμηρίων, διευρύνοντας τον αντίκτυπο του ακαδημαϊκού της έργου και στο πεδίο της πολιτικής. Έχει θητεύσει, επίσης, σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης στον επιστημονικό της κλάδο, ως Επικεφαλής της Συντακτικής Επιτροπής του επιστημονικού περιοδικού American Economic Review και Πρόεδρος της Οικονομετρικής Εταιρείας.

Στο πρόσφατο έργο της, αναλύει τις μεταβολές στην παγκοσμιοποίηση, συμπεριλαμβανομένου του εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και της επανεμφάνισης της βιομηχανικής πολιτικής, καθώς και στον ρόλο των στρεβλώσεων βάσει φύλου στον περιορισμό της οικονομικής συμμετοχής και της ανάπτυξης.

Η Πηνελόπη Κουγιανού Goldberg είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, καθώς και Διεθνές Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας.

Οι βραβευθέντες του θεσμού:

Μέχρι σήμερα, έχουν διακριθεί με το Αριστείο Μποδοσάκη οι Καθηγητές:

Ιωάννης Ηλιόπουλος (2002), Κυριάκος Νικολάου (2004), Αθανάσιος Φωκάς (2006), Δημήτρης Χριστοδούλου (2006), Ευάγγελος Μουδριανάκης (2009), Χαράλαμπος Μουτσόπουλος (2011), Γεώργιος Χρούσος (2011), Χρύσα Κουβελιώτου (2024) και Νεκτάριος Ταβερναράκης (2024).

Για περισσότερες πληροφορίες:

Τμήμα Επικοινωνίας & Ανάπτυξης Ιδρύματος Μποδοσάκη

Χαρά Τασόγλου, Director of Communications and Development,

Ε-mail: htasoglou@bodossaki.gr, T: 210 6820970, M: 6936152007

Μαριλένα Μάκρη, Community Building Officer,

E-mail: mmakri@bodossaki.gr, T: 210 7225823, M: 6944017000 / 6942554459

Το πρωί της Πέμπτης 9 Ιουίου 2026 απεβίωσε η Αλίκη Περρωτή – Κωνσταντοπούλου σε ηλικία 101 ετών. Η Αλίκη Περρωτή γεννήθηκε το 1925 και αποφοίτησε από την Σχολή το 1943. Στα Μαθητολόγια της Αραχώβης εμφανίζεται από το έτος 1937-38 έως την αποφοίτησή της, στην ΣΤ’ Γυμνασίου, το έτος 1943. Κόρη του Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, γνωστού μηχανικού, που βοήθησε στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. H υποδειγματική φιλανθρωπία της εκτείνεται διεθνώς με προσφορά στην εκπαίδευση στην ιατρική. Eίναι η ευεργέτιδα του “Kωνσταντοπούλειου Nοσοκομείου” στην Aθήνα. Στη Θεσσαλονίκη ίδρυσε το Κολλέγιο Αγροτικής Ανάπτυξης “Δημήτριος Περρωτής” στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή.

Επίσης ίδρυσε την έδρα Αλίκη Περρωτή στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής στο John Hopkins της Bαλτιμόρης.

Η κόρη της, Μαρί Λουίζ Μπλουμ (Νικολαΐδη) ανακοίνωσε τον θάνατο στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook μαζί με μία φωτογραφία της θείας της, Πηνελόπης, αδελφής της Αλίκης. που απεβίωσε δύο χρόνια πρίν,τον Ιούλιο 2024.

Το βράδυ της 11.6.2026 πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Γεώργιος Καράντζας» της ΕΣΗΕΑ η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Παπαηλιού «Ο Ελβετός φιλέλληνας Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ και η γέννηση του ελληνικού τύπου».

Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παρισιάνου ως ο 7ος τόμος της σειράς «Φιλελληνική Βιβλιοθήκη» φωτίζει τη ζωή και τη δράση του Ελβετού φιλέλληνα Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ, μιας εμβληματικής μορφής της Ελληνικής Επανάστασης, που συνέδεσε το όνομά του με την έκδοση των «Ελληνικών Χρονικών», της πρώτης ουσιαστικά εφημερίδας του αγωνιζόμενου ελληνικού έθνους.

Ο Κώστας Παπαηλιού μιλά για τον Ιωάννη Ιάκωβο Μάγερ, τον πρωτοπόρο του ελληνικού Τύπου