Η Κλαίρη Θεοδώρου θα βρίσκεται στις 27 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη στο 45ο φεστιβαλ βιβλίου Θεσσαλονίκης και στις 5 Ιουλίου στην 38η έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι για να υπογράψει αντίτυπα του καινούριου της βιβλίου “Μην το διαβάσεις” απο τις εκδόσεις Ψυχογιός
ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ… αν αντέχεις να ζήσεις χωρίς να γνωρίζεις.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ… αν αντέχεις να ζήσεις γνωρίζοντας.
Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της.
Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει.
Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής.
Μην αγαπήσεις.
Μην εμπιστευτείς.
Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει.
Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις.
ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…
Πρόλογος
Πέλβορμ, νησιά Βόρειας Φρισίας, Γερμανία
Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022
Ενα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκαλο από μπούτι κοτόπουλου δαγκωμένο στη μία άκρη, μια παλιά, βρόμικη, χιλιοχρησιμοποιημένη σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να έχει όμως ποτέ κανείς διαβάσει: Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ του Joseph Roth.
Τα κοιτάζεις προσεκτικά, έτσι όπως τα έχεις παρατάξει πάνω στο γραφείο, χωρίς να ξέρεις ποιο θα χρησιμοποιήσεις πρώτο. Όχι πως αλλάζει κάτι η σειρά. Όλοι θα πάρουν αυτό που τους αξίζει.
Άμεσα. Σύντομα. Πολύ σύντομα. Και αυτά τα αντικείμενα αποτελούν το μέσο για την επίτευξη του στόχου. Δεν είναι τυχαία επιλεγμένα. Kάθε άλλο. Όπως δεν είναι τυχαίος και ο τρόπος με τον οποίο τα έχεις ήδη ταιριάξει με τα πρόσωπα στα οποία αντιστοιχούν ή η σκηνοθεσία που σκοπεύεις να ακολουθήσεις –ναι, περί σκηνοθεσίας πρόκειται– και αυτή η σκέψη, από μόνη της, κυοφορεί μια αίσθηση άγριας, ανόθευτης χαράς. Και γαλήνης.
Μαύρα σύννεφα έχουν μαζευτεί έξω από το παράθυρο της σοφίτας και η «βάντα»*, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι τον αμμώδη και λασπώδη βιότοπο που τους περικλείει, είναι έτοιμη να πλημμυρίσει για δεύτερη φορά μέσα σ’ αυτό το εικοσιτετράωρο. Όπως κάθε μέρα. Για έξι ώρες το νερό αποτραβιέται, αφήνοντας πίσω του τον λασπώδη βυθό και τον μικρόκοσμό του, και στη συνέχεια επιστρέφει, καλύπτοντας για τις επόμενες έξι ώρες τα πάντα σαν ένας υδάτινος Σίσυφος καταδικασμένος να μην εγκαταλείπει ποτέ. Αφήνεις το βλέμμα σου να παρακολουθήσει για λίγο τον ταχυδρόμο –ξυπόλυτος χειμώνα καλοκαίρι– που επιστρέφει τώρα βιαστικός αφήνονταςτη λιγοστή αλληλογραφία στο Χάλιχ Ζίντεροογκ, ενώ το νερό φαίνεται να τον ακολουθεί καταπόδας. Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα το μάτι θα αντικρίζει μονάχα θάλασσα και αυτό ακριβώς περιμένεις κι εσύ. Αυτή την ώρα έχεις επιλέξει για να ξεκινήσεις. Όχι τόσο για να τους εγκλωβίσεις –εγκλωβισμένοι ήταν ούτως ή άλλως ανέκαθεν σε αυτόν τον σκατότοπο των ούτε σαράντα τετραγωνικών χιλιομέτρων και των μόλις χιλίων διακοσίων κατοίκων– αλλά για να τους εξαγνίσειςκατά μία έννοια, αν θα μπορούσε φυσικά να είναι ποτέ εφικτό κάτι τέτοιο. Είχες διαβάσει πριν από καιρό για την κάθαρση στις αρχαιοελληνικές τραγωδίες, δεν ευελπιστείς όμως ότι αυτή είναι δυνατόν να τους αφορά. Όλους τους. Όλους σας.
Όπως όμως η παλίρροια καλύπτει ολότελα τη λάσπη, έτσι ελπίζεις πως θα «πνίξει» τώρα και τον δικό σας βούρκο, και μάλιστα όχι μονάχα για έξι ώρες. Για πάντα.
Πιάνεις το καρύδι, το σηκώνεις κόντρα στο γκριζωπό, θλιβερό φως που μπαίνει από το μικρό παράθυρο στο δωμάτιο και το παρατηρείς προσεκτικά. Με αυτό θα ξεκινήσεις. Και μετο πρώτο όνομα που έχεις γραμμένο στη λίστα, το όνομα πουθα διαγράψεις σε λίγο με αυτό το κακοξυσμένο μολύβι που, όπως όλα δείχνουν, θα χρησιμοποιήσεις τελευταίο. Ή μάλλον προτελευταίο. Διπλώνεις τη σελίδα και τη βάζεις προσεκτικάστην τσέπη σου. Θα τη χρησιμοποιήσεις, το δίχως άλλο, η δική της σημασία όμως αυτή τη φορά θα είναι συμβολική.
Θα μειωθεί κι άλλο ο αριθμός του ντόπιου πληθυσμού, σκέφτεσαι και χαμογελάς. Αρκετά μάλιστα αν κρίνει κανείς ποσοστιαία. Δεν έχει σημασία. Το δημογραφικό άλλωστε αυτού του τόπου δε συγκαταλέγεται στα προβλήματα που έχουν προκαλέσει αντίδραση. Δική σου αντίδραση. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά, τρομακτικά, νοσηρά, παρανοϊκά θέματα που καλείσαι για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσεις και αυτό ακριβώς σκοπεύεις να κάνει.
Διότι η γλοιώδης «λάσπη» αυτού του σπιτιού θα χαθεί για πάντα. Θαμμένη σε έναν υγρό τάφο. Όχι από νερό. Από αίμα.
* Η λέξη “wada” προέρχεται από την παλαιά φρισική γλώσσα και σημαίνει «βαδιστικός, ρηχός, αβαθής».
