ΔΟΔ / ΕΟΔ: Νίκη για την πολυφωνία των ΜΜΕ η διατήρηση της ελληνόφωνης υπηρεσίας της Deutsche Welle

Με κοινή ανακοίνωσή τους, η Διεθνής και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΔΟΔ/ΕΟΔ) χαιρέτισαν την ανάκληση της απόφασης του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου της Deutsche Welle για την κατάργηση της ελληνόφωνης υπηρεσίας της, συγχαίροντας την ΕΣΗΕΑ και τη γερμανική ένωση dju in verdi για την αποτελεσματική διασυνοριακή συλλογική τους δράση που κατάφερε να ανατρέψει τον αρχικό σχεδιασμό και να διαφυλάξει τη λειτουργία του ιστορικού ελληνόφωνου προγράμματος.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των Ομοσπονδιών:

«Γερμανία: Νίκη για την πολυφωνία των ΜΜΕ καθώς η Deutsche Welle ανακάλεσε την απόφαση κατάργησης της ελληνόφωνης υπηρεσίας

https://www.esiea.gr/dod-eod-niki-gia-tin-polyfonia-ton-mme/

Πριν από πενήντα χρόνια, στην πρώτη μου σύνοδο του CIGRE στο Παρίσι, το επάγγελμά μας ως μηχανικοί ήταν εξαιρετικά απλό. Είχαμε μεγάλα ηλεκτροπαραγωγικά εργοστάσια, προβλέψιμη ζήτηση, σίδηρο και χαλκό. Η «ψηφιακή νοημοσύνη» περιοριζόταν σε έναν μηχανικό με ένα καλά ξυσμένο μολύβι και έναν φάκελο. Η «ασύρματη επικοινωνία»; Ένας συνάδελφος που φώναζε στο ακουστικό.

Σήμερα, οδηγούμε την πιο περίπλοκη τεχνολογική μεταμόρφωση στην ιστορία της ανθρωπότητας: την ενεργειακή μετάβαση. Και ο ρόλος μας είναι πολύ σαφής: δεν μπορούμε να αρκούμαστε στο να είμαστε θεατές, πρέπει να την καθοδηγούμε ενεργά. Διότι αν δεν τη διαχειριστούμε με στέρεη τεχνική γνώση, θα μας ελέγχουν οι φυσικοί νόμοι του δικτύου — και αυτοί οι φυσικοί νόμοι δεν δίνουν δεκάρα για τις πολιτικές εντολές ή τις τάσεις στα κοινωνικά δίκτυα!

Κάθε μέρα, εξισορροπούμε ένα σύστημα υπό τάση. Η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας εκτινάσσεται καθώς προχωράμε στην ηλεκτροδότηση. Και πρέπει να ηλεκτροδοτήσουμε τις μεταφορές, τη θέρμανση και τη βαριά βιομηχανία, ενώ τεράστια κέντρα δεδομένων αφιερωμένα στην τεχνητή νοημοσύνη καταβροχθίζουν μεγαβάτ.

περισσότερα…

Il y a cinquante ans, à ma première Session du CIGRE à Paris, notre métier d’ingénieur était extrêmement simple. Nous avions de grosses centrales électriques, une demande prévisible, du fer et du cuivre. L’ « intelligence numérique » se résumait à un ingénieur avec un crayon bien taillé et un classeur. La « communication sans fil » ? Un collègue qui criait dans le poste.

Aujourd’hui, nous menons la transformation technologique la plus complexe de l’histoire de l’humanité : la transition énergétique. Et notre rôle est très clair : nous ne pouvons pas nous satisfaire de jouer les spectateurs, nous devons la piloter activement. Car si nous ne la gérons pas avec un savoir-faire technique solide, ce sont les lois physiques du réseau qui nous contrôleront — et ces lois physiques se moquent bien des mandats politiques ou des tendances sur les réseaux sociaux !

Chaque jour, nous équilibrons un système sous tension. La demande d’électricité explose à mesure que nous électrifions. Et nous devons électrifier les transports, le chauffage et l’industrie lourde, tandis que d’énormes data centers dédiés à l’IA engloutissent des mégawatts.

Dans le même temps, l’inertie des systèmes traditionnels disparaît. Nous remplaçons les lourdes turbines rotatives en acier par des énergies renouvelables à onduleurs fonctionnant à la vitesse de la microseconde, ce qui ne nous laisse aucune marge d’erreur. Les frontières physiques se sont complètement effacées : ce qui se passe au niveau d’une simple borne domestique de recharge pour véhicule électrique ou d’un panneau solaire installé sur un toit a désormais des répercussions sur les réseaux de transport à haute tension situés à des centaines de kilomètres de là.

Pour mener à bien cette transition complexe, la communauté énergétique mondiale doit s’aligner autour de trois piliers incontournables.

Premier pilier : transmission et distribution ne peuvent plus vivre dans des mondes séparés.

Historiquement, le transport et la distribution se comportaient un peu comme un couple marié depuis longtemps qui aurait cessé de se parler. Les gestionnaires de réseau de transport pensaient que les gestionnaires de réseau de distribution ne s’occupaient que d’ampoules et de lampadaires. Les distributeurs voyaient les transporteurs comme des opérateurs d’un gigantesque train électrique secret, quelque part dans les nuages.

Cette époque est révolue. Aujourd’hui, la distribution est un écosystème actif et dynamique, riche en énergie solaire, en stockage et en demande flexible. Ce qui se passe à la périphérie du réseau détermine directement la stabilité au cœur du système.

Transmission et distribution ne peuvent plus vivre dans des mondes séparés.

Un quartier qui injecte massivement du photovoltaïque à midi, un parc de batteries qui bascule en mode charge, une flotte de véhicules électriques qui se recharge en soirée : chaque décision locale a des répercussions globales. Ignorer cette réalité, c’est prendre le risque d’instabilités, de congestions, voire de blackouts.

Les régulateurs, les États et les investisseurs doivent traiter le réseau comme un tout, de la centrale au compteur, et non comme une collection de silos réglementaires et opérationnels.

Deuxième pilier : nous ne pouvons pas ignorer l’importance capitale de l’accessibilité financière

C’est, à mon sens, la question que chaque bureau d’études devrait se poser : « Dans notre course pour construire le réseau de demain, n’oublions-nous pas ceux qui devront payer la facture ? »

Une transition énergétique qui creuse les inégalités ou alourdit la précarité énergétique n’est pas une transition réussie.

Alors que les dépenses d’investissement explosent à tous les niveaux, nous ne pouvons pas compter uniquement sur les subventions publiques pour nous sortir d’affaire. Nous devons intégrer directement l’accessibilité financière dans nos équations d’ingénierie. Cela implique d’éliminer les pertes de conversion superflues au niveau des interfaces complexes des onduleurs et d’optimiser nos solutions dans une optique d’économie circulaire, plutôt que de courir après du matériel flambant neuf.

Car si nos solutions ne sont pas abordables pour tous, nous aurons échoué dans notre mission. Une transition énergétique qui creuse les inégalités ou alourdit la précarité énergétique n’est pas une transition réussie.

Troisième pilier : des ingénieurs qualifiés, partout et à tous les niveaux, pour une vraie équité mondiale

Cela passe par la formation massive d’une nouvelle génération d’ingénieurs capables de penser simultanément physique du réseau, données, marchés de l’électricité et enjeux sociétaux. Cela passe aussi par un transfert de connaissances accéléré entre les systèmes électriques matures et ceux en développement, pour éviter que certains pays ne reproduisent des architectures obsolètes ou ne restent dépendants de technologies importées sans maîtrise locale.

Il n’y a pas de plan B, car il n’y a pas de planète B.

Le CIGRE, organisation indépendante à but non lucratif réunissant 25 000 membres dans 140 pays, contribue relever ce défi. Grâce à ses groupes de travail intégrant chercheurs, ingénieurs, industriels, fournisseurs, régulateurs et décideurs, il transforme l’expertise collective en recommandations, formations et solutions concrètes.

En responsabilisant les jeunes ingénieurs, nous garantissons que l’énergie durable et abordable soit accessible à toute l’humanité.

Il n’y a pas de plan B, car il n’y a pas de planète B

La transition énergétique n’est pas une option ; c’est une nécessité absolue. Et nous ne pouvons pas laisser cette tâche aux générations futures. Comme l’a si bien dit Barack Obama : « Nous sommes la première génération à ressentir les effets du changement climatique, et la dernière à pouvoir y remédier. »

Nous ne pouvons pas non plus laisser cette transformation aux seuls décideurs politiques. Nous devons assumer cette responsabilité ensemble : pour nos familles, pour nos communautés et pour le monde qui dépend de nous.

Car lorsque nous regardons vers l’avenir, une vérité prime sur tout le reste : il n’y a pas de plan B, car il n’y a pas de planète B.

https://www.politico.eu/sponsored-content/les-lois-physiques-du-reseau-electrique-ignorent-la-politique/

Η Ντίνα Καράτζιου συζητά με τη θωρακοχειρουργό Καλλιόπη Αθανασιάδη για τις παθογένειες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, για τον σεξισμό σε μία κατεξοχήν ανδροκρατούμενη ιατρική ειδικότητα, για το medical brain drain και τα φακελάκια.

Με σημείο αναφοράς το ατύχημα που της συνέβη σε ηλικία 4 ετών και τα σημάδια που της άφησε στο πρόσωπο, η Καλλιόπη Αθανασιάδη απαντάει για την επιλογή της να μην προχωρήσει σε επανορθωτικές επεμβάσεις, αλλά και για την ομογενοποίηση των προτύπων ομορφιάς που προωθούνται μέσα από τις πλαστικές επεμβάσεις.

https://www.lifo.gr/podcasts/originals/yparhoyn-giatroi-sto-esy-poy-prosferoyn-ston-lao-poy-toys-spoydase?fbclid=IwY2xjawUgsrtwZG9mAWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR7ytc-DG3BFFPfrwU1SHg5L4Cwm04MDIv9ws6-e9GAtFGcbH3zcW4FqMIcUWQ_aem_JQBFzctDEztIMyWpi5nrLA

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2026 η Διονυσία Αδαμοπούλου συμμετέχει στην ετήσια έκθεση «Η Επόμενη Μέρα» του Συλλόγου Εικαστικών Μεσογαίας, σε επιμέλεια Λ. Καραπιδάκη.

Θα παρουσιάσει το έργο Πληγή, ένα έργο μικτής τεχνικής όπου τα όρια ανάμεσα στο σώμα και το τοπίο παραμένουν αβέβαια. Χρώμα, χαρτί και σχοινί συγκροτούν μια επιφάνεια που μοιάζει άλλοτε οργανική και άλλοτε διαβρωμένη, μια «πληγή» που μπορεί να ανήκει σε ένα σώμα ή σε ένα έδαφος.

Η έκθεση «Η Επόμενη Μέρα» φέρνει μαζί 67 εικαστικούς γύρω από την κλιματική αλλαγή, την περιβαλλοντική καταστροφή και την πιθανότητα ανάκαμψης.

Όταν το 2011 ο Βασίλη Κουκαλάνι ίδρυσε τη Συντεχνία του Γέλιου, έθεσε έναν τολμηρό στόχο: να ανατρέψει το καθιερωμένο, ηθικοπλαστικό παιδικό θέατρο και να το αντικαταστήσει με ιστορίες ρεαλιστικές, γεμάτες χιούμορ, μουσική και κοινωνική αλήθεια. Φέτος, συμπληρώνοντας 15 χρόνια αδιάλειπτης και δημιουργικής παρουσίας, η ομάδα αποδεικνύει ότι το θέατρο για παιδιά και νέους μπορεί να είναι βαθιά πολιτικό, χειραφετημένο και ταυτόχρονα απόλυτα ψυχαγωγικό.

Η πορεία της Συντεχνίας του Γέλιου είναι σπαρμένη με παραστάσεις-σταθμούς που άλλαξαν το τοπίο στο ελληνικό θέατρο. Έργα όπως το “Μια Γιορτή στου Νουριάν”, ο “Μορμόλης”, το “Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης” και το “Πιο δυνατός κι από τον Σούπερμαν” δεν ψυχαγώγησαν απλώς χιλιάδες παιδιά και εκπαιδευτικούς, αλλά άνοιξαν κρίσιμους διαλόγους. Μίλησαν στα παιδιά με ειλικρίνεια και αμεσότητα —χωρίς καθωσπρεπισμούς— για τη διαφορετικότητα, την αναπηρία, τη μετανάστευση, τον αποκλεισμό και τη δύναμη της αλληλεγγύης.

Η Λάουρα ήταν εδώ Συντεχνία του γέλιου 2026-27

“Η Λάουρα ήταν εδώ”

Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Κουκαλάνι, το θέατρο μετατρέπεται σε έναν ζωντανό χώρο συνάντησης και κοινωνικοπολιτικής αφύπνισης. Η προσφορά της ομάδας έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει τα παιδιά ως ισότιμους, σκεπτόμενους θεατές, προσφέροντάς τους εργαλεία για να κατανοήσουν τον κόσμο και τη θέση τους μέσα σε αυτόν, πάντα με όχημα το αβίαστο γέλιο και τη ζωντανή μουσική.

Για τη θεατρική περίοδο 2026–2027, η Συντεχνία του Γέλιου γιορτάζει τα 15 της χρόνια στο Σύγχρονο Θέατρο με τρεις δυναμικές παραστάσεις. Η νέα παραγωγή “Η Λάουρα ήταν εδώ” της Milena Baisch, σε πρωτότυπη μουσική των Φοίβου Δεληβοριά και Σπύρου Γραμμένου, εξερευνά την ποικιλομορφία και τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους δημιουργούνται οι οικογένειες. (Σύγχρονο Θέατρο, από 11/10, προπώληση από more.com)

Παράλληλα, η πολυαγαπημένη κωμωδία “Είστε και φαίνεστε” του Volker Ludwig επιστρέφει για να μιλήσει με ευαισθησία για το σχολικό άγχος, το bullying και τη δύναμη του “μαζί”. Τη διασκευή υπογράφουν οι Βασίλης Κουκαλάνι, Νατάσσα Σίδερη, Δέσποινα Μιτσιάλη, ενώ ο Κουκαλάνι έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία. Τα τραγουδια είναι του Φοίβου Δεληβοριά. (Σύγχρονο Θέατρο, από 25/10, προπώληση από more.com)

Τέλος, τις γιορτές καταφθάνουν τα “Επείγοντα Χριστούγεννα”, μια ανατρεπτική χριστουγεννιάτικη ιστορία μέσα από το παιδιατρικό τμήμα ενός νοσοκομείου, που επαναπροσδιορίζει την έννοια της φροντίδας. Είναι βασισμένο στο έργο Heile, heile Segen των Volker Ludwig και Christian Veit, η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Κουκαλάνι και τα πρωτότυπα τραγούδια των Σπύρου Γραμμένου και Άννης Θεοχάρη. (Σύγχρονο Θέατρο προπώληση από more.com)

Ο Σπύρος Μαντζαβίνος θα υπογράψει δυο βιβλία του,στο 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου στον Πεδίο του Άρεως.

Την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 20.00 -21.00 υπογράφει το βιβλίο του “Ο Ψαράς” στο περίπτερο 13-14

και

την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου το βιβλίο του “Ποδολάτρες” 19.00-20.00 στα περίπτερα 36-37-38-39

(περισσότερα…)

Σε σκηνοθεσία Στάμου Τσάμη και σενάριο Σοφίας Καζαντζιάν και Μάριου Ιορδάνου (το επιχυμένο δίδυμο που έγραψε τους “Μαύρους Πίνακες”), η νέα μεγάλη παραγωγή του MEGA έρχεται να φωτίσει μια αθέατη πτυχή της ελληνικής παράδοσης, μέσα από μια ιστορία όπου o άγραφος νόμος γίνεται πεπρωμένο. Με κινηματογραφική αισθητική και ένα ξεχωριστό καστ πρωταγωνιστών, η «Κανακαρά» φιλοδοξεί να αποτελέσει μία από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές της νέας τηλεοπτικής σεζόν.

Η σειρά μεταφέρει τον τηλεθεατή στα Δωδεκάνησα της δεκαετίας του ’50. Σε έναν τόπο όπου η μητριαρχία αποτελούσε τρόπο ζωής, η πρωτότοκη κόρη κληρονομούσε το σπίτι, την περιουσία και την ευθύνη για την ευημερία όλων. Ήταν η Κανακαρά της οικογένειας. Αντίθετα, η μικρότερη αδελφή όφειλε να μείνει στο πλευρό της, δεμένη σαν σκιά, μέχρι να δημιουργήσει το δικό της σπιτικό.

Στη νέα μεγάλη παραγωγή μυθοπλασίας του MEGA, οι δίδυμες αδελφές Ερινιά και Σοφία γεννιούνται με διαφορά λίγων λεπτών. Λίγα λεπτά που αρκούν για να χαράξουν δύο εντελώς διαφορετικές ζωές.

Όταν η Ερινιά συνειδητοποιεί πως αδυνατεί να αποκτήσει παιδί, ζητά από τη Σοφία μια θυσία που ξεπερνά κάθε όριο. Η επιθυμία αυτή της πρωτότοκης θα δοκιμάσει τα όρια της αγάπης και θα κλονίσει τον δεσμό των δύο αδελφών.

Μυστικά θαμμένα για δεκαετίες βγαίνουν στο φως. Παλιά πάθη ξυπνούν και πληγές περνούν από γενιά σε γενιά. Οι ήρωες καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτό που επιβάλεται κι εκείνο που επιθυμούν. Γιατί στην «Κανακαρά» η αγάπη και η εξουσία έχουν πάντα ένα τίμημα.

Με τους Έβελυν Ασουάντ, Εριφύλη Κιτζόγλου, Νίκο Λεκάκη, Γιώργο Καραμίχο

Πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Χριστίνα Αλεξανιάν, Νίκος Αρβανίτης, Ελένη Βεργέτη, Στέλλα Γκίκα, Μάριος Ιορδάνου, Σοφία Καζαντζιάν, Σταύρος Καραγιάννης, Θανάσης Καφενταράκης, Ελένη Κοκκίδου, Νεφέλη Κουρή, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Κατερίνα Κούτχια, Στέφανος Κυριακίδης, Νίκος Νικολάου, Σταυριανός Ξενουδάκης, Μιχάλης Οικονόμου, Ιωάννης Παπαζήσης, Βλάσης Πασιούδης, Τίτος Πίνακας, Σπύρος Τσεκούρας

Σκηνοθεσία: Στάμος Τσάμης

Σενάριο: Σοφία Καζαντζιάν – Μάριος Ιορδάνου

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βασίλης Μουρίκης, Δημήτρης Λογοθέτης

Σκηνογράφος: Μαρία Καραθάνου

Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Μπουσούνης

Ενδυματολόγος: Μυρτώ Καρέκου

Εκτέλεση Παραγωγής: RED LINE PRODUCTIONS HUB IKE

Ex. Producers: Βίκυ Νικολάου, Παναγιώτης Αλεξόπουλος

Παραγωγή: ALTER EGO MEDIA – MEGA

https://www.epeisodia.gr/kanakara-dyo-adelfes-ena-spiti-kai-mia-megali-thysia/

“Κανακάρα”: Η νέα τηλεοπτική σειρά του επιτυχημένου διδύμου Σοφίας Καζαντζιάν – Μάριου Ιορδάνου

Από το άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα στην εφημερίδα “Καθημερινή” της 10.7.2026

‘Εζησε 101 χρόνια. Και αν έγραφε κανείς τον βίο της Αλίκης Περρωτή, που πέθανε προχθές θα μπορούσε να διηγηθεί ολόκληρα «κεφάλαια» από την παγκόσμια ιστορία του 20ου αιώνα: από το επιχειρηματικό ελληνικό δαιμόνιο του πατέρα της Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου που ίδρυσε μαζί με τον Κωνσταντίνο Καρπίδα την πρώτη ελληνική πολυεθνική κατασκευαστική, την Αρχιρόδον ως τα Δεκεμβριανά, που τα πέρασε στο πατρικό της, Αμαλίας 42 απέναντι από το Ζάππειο. Και από εκεί στους κύκλους της ελίτ στην Νέα Υόρκη και το Trump Tower όπου συναντούσε στο ασανσέρ τον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά καλλονή μέχρι τα γεράματά της, αποτυπωμένη σε έργο δια χειρός Αντι Γουόρχολ, η εκλιπούσα άφησε πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη πατριωτισμού και με φανερές και κρυφές ευεργεσίες. Ξεχωρίζει η μεγάλη δωρεά τη δεκαετία του ’80 στο Kωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία, που πήρε το όνομά του προς τιμήν των γονέων της, Μαρούλας και Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, μια ακόμα στο Ναυτικό Νοσοκομείο και επίσης στη Σχολή Ευελπίδων. Διαχρονική ήταν η στήριξή της προς την Αμερικανική Γεωργική Σχολή με σπουδαία έργα. Η Αλίκη Περρωτή αποτύπωσε με το παράδειγμά της πως να είσαι ευκατάστατος αλλά ταπεινός, σεβαστικός, γενναιόδωρος, κάτι που πολύ λείπει από τη σημερινή διεθνή τάξη των εχόντων. Προσωπικότητα άλλης κοπής, την οποίαν γνώρισα χάρις στον επιστήθιο φίλο της πτέραρχο ε.α. Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος υπήρξε πρόσωπο απόλυτης εμπιστοσύνης για πολλές δεκαετίες.

Από κοντά ήταν πάντοτε προσηνής και στις προσκλήσεις που έκανε στο σπίτι της Εκάλης, εντυπωσιαζόταν κανείς με τις διηγήσεις της που δεν είχαν στόχο να τραβήξουν την προσοχή, παρέπεμπαν όμως σε μυθιστόρημα. Διότι η τύχη με περίεργο τρόπο έπαιξε τεράστιο ρόλο στη ζωή της. Πάνω από όλα όμως η ίδια δεν έβαζε ποτέ το χρήμα αλλά το ήθος. Και αυτό το απέδιδε στην ανατροφή της: «Μεγάλωσα με δύο καταπληκτικούς γονείς αυστηρών αρχών. Ο πατέρας μου, ένας λαμπρός μηχανικός που είχε κάνει μεγάλη περιουσία πριν από τον πόλεμο, έχασε όλα του τα χρήματα, αρνούμενος να πάει με τους Γερμανούς, όπως έκαναν κάποιοι συνάδελφοί του. Εμένα, επειδή γνώριζα εξαιρετικά γερμανικά λόγω της Γερμανικής Σχολής όπου φοιτούσα, με πήρε μαζί του για να τους πω κατευθείαν στη γλώσσα τους ότι δεν επρόκειτο να συνεργαστεί μαζί τους. Ούτε φοβόταν ούτε λογάριαζε κάτι. Ήταν παλικάρι. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να μεγαλουργήσει, πάντα με αρχές και αξίες, προσφέροντας στην ανοικοδόμηση της χώρας, αλλά ανοίγοντας τα φτερά του και στο εξωτερικό με την “Αρχιρόδον”, από τον Λίβανο και τη Λιβύη έως τη Σαουδική Αραβία. Και οι δύο μου γονείς ήταν εκπληκτικοί άνθρωποι, που νοιάζονταν πάντα για τους μη έχοντες» μου έλεγε σε μια συνέντευξη για το περιοδικό «Κ» το 2018.

Με πατρικό σπίτι στην καρδιά της Αθήνας, βρέθηκε στο επίκεντρο των μαχών το 1944. Οι σφαίρες έπεφταν σαν το χαλάζι: «Ο πατέρας μου κατέβηκε να δει τι είχε γίνει και οι αντάρτες πυροβόλησαν τον θυρωρό μπροστά στα μάτια του. Κρυφτήκαμε όλοι οι ένοικοι στα υπόγεια της πολυκατοικίας και δεν είχαμε ούτε φαγητό ούτε νερό για έναν μήνα. Κατάφερα να επικοινωνήσω με τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή και τους είπα: “Βοηθήστε μας, μας σκοτώνουν!”. Μέσα σε λίγες ημέρες οι πολυκατοικίες μας επιτάχθηκαν, σωθήκαμε και οι Βρετανοί έστειλαν στρατιώτες για να μας φυλάνε». Η επικοινωνία της με τους Άγγλους της άλλαξε την μοίρα. Διότι ετσι γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, Μπόμπι Μπαρτόλομιου. Ηταν από τους νεαρούς Βρετανούς αξιωματικούς που έκαναν βάρδια στην πολυκατοικία της για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Η επιθυμία μου να πάω στο Λονδίνο να ζήσω ήταν τέτοια, που παρακάλεσα τον Μπόμπι να έρθει να με ζητήσει από τον πατέρα μου. Εκείνος τα έχασε, διότι δεν είχαμε δεσμό, μόνο απλή γνωριμία. Στο τέλος συναίνεσε για να μου κάνει το χατίρι. Είπε μάλιστα στον πατέρα μου ότι δεν έχει καθόλου χρήματα. Παρ’ όλα αυτά, ο Κωνσταντόπουλος έδωσε την έγκρισή του και έτσι παντρευτήκαμε στην Αθήνα. Λίγο πριν περάσουμε τα στέφανα, έμαθα από έναν Βρετανό ταγματάρχη πως ο Μπόμπι ήταν από πολύ πλούσια οικογένεια. Καθώς όμως τα χρήματα τα είχε ο πατέρας του, εκείνος αισθανόταν ότι δεν του ανήκουν. Ήταν ένας σεμνότατος άνθρωπος και ένας πολύ γλυκός πατέρας στην κόρη μας» θυμόταν στη συνομιλία μας το 2018.

Όμως ο έρωτας της ζωής της θα ήταν ο εφοπλιστής Δημήτρης Περρωτής. Τον γνώρισε σε μια εκδήλωση, όταν παντρεμένη ακόμα με τον Μπαρτόλομιου, εκείνος της ζήτησε για χορό και μετά από ένα τέταρτο της έκανε ερωτική εξομολόγηση και πρόταση γάμου. Εκείνη αρνήθηκε. Η πολιορκία του συνεχίστηκε. Της έγραφε μυστικά γράμματα για δυο χρόνια και όταν έμαθε ότι πρόκειται για λίγο να έρθει στην Ελλάδα κάθισε όρθιος δύο μερόνυχτα έξω από την πολυκατοικία της Αμαλίας, για να τη δει. Στο τέλος η επιμονή του την έπεισε. Χώρισε και τον παντρεύτηκε. Μετά τον θάνατό του τελευταίου έκανε και έναν τρίτο γάμο με τον δικηγόρο της Σεθ Φράνκ. Η ζωή της πέρασε ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αμερική και διάφορα πολυτελή θέρετρα. Γνώρισε και συναναστράφηκε μεγάλες προσωπικότητες σαν τον Αλέξανδρο Ιόλα, επιχειρηματίες παγκόσμιου βεληνεκούς, αγόρασε από τους πρώτους διαμέρισμα στον Πύργο Τραμπ, γεύτηκε τη ζωή με το κουτάλι. Όχι μόνο δεν αλλοιώθηκε αλλά αγάπη της για το μέτρο και την ηθική έγινε πιο ισχυρή. «Είμαι τυχερή που μπορώ να μοιράζομαι ο,τι έχω έλεγε»

Αυτό που την είχε πολύ πικράνει στην Ελλάδα ιδιαίτερα την δεκαετία του 1980 όταν έκανε την δωρεά για το Κωνσταντοπούλειο, ήταν η τότε καχυποψία προς τους πλούσιους: «Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε φθόνο, και ακόμα και όταν αυτό δεν χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μας, δεν ξέρουμε να πούμε “ευχαριστώ”. Όταν αποπερατώθηκε το έργο, δεν πήρα ποτέ ένα χαρτί, μια επιστολή με τη λέξη “ευχαριστώ” από την ελληνική πολιτεία» έλεγε πικραμένη. Ευτυχώς αυτή η αντιμετώπιση με τα χρόνια άλλαξε. Η πατρίδα της αναγνώρισε την τεράστιά της προσφορά όταν το 2022, η τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου της απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Ευποιίας, που πήρε η πολυαγαπημένη της εγγονή Θεοδώρα Βαλεντή. Οι επόμενες διοικήσεις του Κωσταντοπούλειου την τίμησαν δεόντως όπως και άλλοι δωρεολήπτες.

https://www.kathimerini.gr/society/564336250/aliki-perroti-1925-2026-antio-se-mia-megali-ellinida/

Το Cité Internationale des arts το οποίο είναι ένας χώρος ζωής και δημιουργίας για καλλιτέχνες κάθε εθνικότητας, καλλιτεχνικής έκφρασης και γενιάς, προσφέρει στο κοινό την μοναδική ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τους φιλοξενούμενους καλλιτέχνες και να έρθει σε άμεση επαφή με την δημιουργική τους διαδικασία

Κάθε Τετάρτη από τις 6 ως τις 9 το βράδυ το Cite ανοίγει τις εγκαταστάσεις του στο Marais και προσκαλεί επαγγελματίες αλλά και λάτρεις της τέχνης να ανακαλύψουν τα έργα και την έρευνα, που ευρίσκεται σε εξέλιξη από έξι έως δέκα καλλιτέχνες.

Στις 9 Σεπτεμβρίου ανάμεσα σε άλλους και η Μαλβίνα Παναγιωτίδη στο “Atelier 2029”, τρίτος όροφος

A unique place to live and work for artists of all nationalities, disciplines, and generations, the Cité internationale des arts offers the public special opportunities to meet the residents and have direct and free access to the creative process in all its diversity.

Every Wednesday from 6 pm to 9 pm, the Cité opens its doors on the Marais site and invites professionals and amateurs alike to discover the works and ongoing research of 6 to 10 artists in residence.

Open Studios

Οι εκδόσεις Καστανιώτη προσκαλούν στην παρουσίαση του μιυθιστορήματος της Έλενας Καρακούλη “Υπουργείο Μοναξιάς” το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στις 20.30 στη σκηνή Αριστοτέλης. Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Χαΐνη. Θα ακολουθήσει υπογραφή αντιτυπων από την συγγραφέα στο περίπτερο των εκδόσεων Καστανιώτη (271, 272, 273).

Σταματήστε τώρα ό,τι κάνετε. Μην εξελίσσεστε άλλο, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Χρησιμοποιήστε τα μάτια, τα αυτιά, τα χέρια, το μυαλό σας. Κοιτάξτε επιτέλους, κοιτάξτε ο ένας τον άλλο. Ο χρόνος σας τελειώνει, ανατέλλει πια η εποχή όπου θα είστε περιττοί και αναλώσιμοι.

Μοναξιά, η νόσος της εποχής. Αν και «συνδεδεμένοι» με πολλούς τρόπους, οι άνθρωποι μοιάζουν πιο μόνοι από ποτέ, μέχρι που το κράτος ιδρύει το Υπουργείο Μοναξιάς: μια υπηρεσία με επαγγελματίες εκπαιδευμένους να ακούνε τις ιστορίες μοναχικών ανθρώπων.

Όταν όμως ο κύριος Κ. αυτοκτονεί, η φήμη του Υπουργείου κλονίζεται. Ποιος ευθύνεται για τον θάνατό του; Σίγουρα όχι η Ελπίδα, που, ενώ μοιάζει εξωφρενικά με την κόρη του, δεν είναι παρά μια έξυπνη μηχανή.

Μια γυναίκα παγιδευμένη στη μυστική της σχέση, μια επιστήμονας που δημιουργεί το τέλειο ανθρώπινο ομοίωμα κι ένας άνδρας που αγαπά την ομορφιά περισσότερο από το παιδί του. Γρανάζια όλοι του ίδιου συστήματος και απέναντί τους φροντιστές, ψηφιακοί ακροατές, ένας θάλαμος εξομολογήσεων κι ένας ολόκληρος κόσμος που καλπάζει, θυμίζοντας άλλοτε μια μακρινή δυστοπία και άλλοτε τον κόσμο που ξέρουμε καλά.

The world is entering a new age of electricity. The challenge is no longer to imagine the grid of the future, but to build it quickly, at scale and through coordinated action across the entire electricity value chain.

At the CIGRE 2026 Paris Session, more than 15,000 experts from 100 countries and 330 exhibitors came together to address the priorities shaping the future of power systems:

🔹 Accelerating grid investment to support electrification, renewable integration and growing data-centre demand

🔹 Coordinating transmission and distribution development through a “One Grid” approach

🔹 Scaling up industrial capacity, innovation and technology

🔹 Building the skills needed to deliver the energy transition

The International Energy Agency (IEA) estimates that annual investment in electricity grids will need to rise from around USD 400 billion today to approximately USD 600 billion by 2030.

As CIGRE President Konstantin O. PAPAILIOU reminded us: “No plan B, no planet B.”

Ο Κώστας Παπαηλιού δανείστηκε ένα τμήμα του τίτλου του βιβλίου του Mike Berners-Lee “There is no Planet B”, αλλά και των Γιάννη Μανιάτη / Μάκη Προβατά: “Επειδή δεν υπάρχει Planet B” και έκανε την παρουσίασή του στο Παρίσι στο Συνέδριο του CIGRE (Διεθνές Συμβούλιο για τα Μεγάλα Ηλεκτρικά Συστήματα) και ξεκίνησε την ομιλία του απαγγέλοντας τα λόγια από το θέμα της ταινίας “Love Story” του 1970:

OPENNING CEREMONY – K. PAPAILIOU.mp4

What a magnificent, landmark week at CIGRE 2026 in Paris!

Bringing together over 15,000 power system experts from 100 countries and 330 exhibitors, this Session made one thing abundantly clear: we have officially entered a new age of electrification. The task before us is no longer just imagining the grid of tomorrow, but building it quickly, at scale, and through unified global action.

Throughout the week, our discussions kept returning to three core imperatives:

1. One Grid: We must develop, operate, and govern transmission and distribution as one integrated system. TSOs and DSOs can no longer work in isolation—stability at the core depends entirely on coordination at the edge.

2. Uncompromising Affordability: With global grid investments needing to reach $600 billion annually by 2030, sound engineering must ensure that the transition remains affordable for the people who ultimately pay the bill.

3. Investing in People & Global Equity: Capital alone will not solve our challenges. With the sector needing 1.5 million additional skilled workers by 2030, empowering young engineers and expanding access through the CIGRE Fund is vital.

A heartfelt thank you to all our Study Committee chairs, authors, delegates, exhibitors, and distinguished guests—including French Minister of Industry Mr. Sébastien Martin—for making this event an extraordinary success.

As I shared during the Opening Ceremony: There is no Plan B, because there is no Planet B.

Thank you for your passion, your technical rigor, and your dedication to our shared mission. Let’s keep powering progress together!

Ακολουθεί και η ομιλία του Κώστα Παπαηλιού στο 17ο συνέδριο στην Κροατία:

Στις 4 Σεπτεμβρίου, το 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου ανοίγει τις πόρτες του στο Πεδίον του Άρεως, με ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων για μικρούς και μεγάλους φίλους του βιβλίου.

210 εκδοτικοί οίκοι, 285 περίπτερα, περισσότερες από 200 πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, διαδραστικά εκπαιδευτικά δρώμενα και πολλές ακόμη δράσεις συνθέτουν το πρόγραμμα του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου 2026.

Ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου διοργανώνει το φετινό Φεστιβάλ, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Αθηναίων, και με την αιγίδα και υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού και του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Τη διοργάνωση υποστηρίζουν ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ).

Το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 20.00 με 22.00 η Κλαίρη Θεοδώρου υπογράφει αντίτυπα του βιβλίου της “Μην το διαβάσεις” από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Ένα καρύδι, ένα όχι και τόσο καλά ξυσμένο μολύβι, ένα κόκκαλο από μπούτι κοτόπουλου, μια παλιά σφουγγαρίστρα και μία σελίδα χαρτί, κομμένη προσεκτικά από ένα βιβλίο που υπήρχε ανέκαθεν στη βιβλιοθήκη χωρίς να το έχει όμως διαβάσει ποτέ κανείς. Ένα νησί με έξι ώρες πλημμυρίδα και έξι ώρες άμπωτη. Μια οικογένεια Εβραίων που περνάει είκοσι χρόνια κλεισμένη σε ένα υπόγειο. Και μια γυναίκα τσακισμένη, που ισχυρίζεται πως έχει σκοτώσει την οικογένειά της.

Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ αναλαμβάνει μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο την πιο αινιγματική υπόθεση της καριέρας τους την ώρα που εκείνος καλείται να παλέψει με τον μεγαλύτερο δαίμονα όλων: τον ίδιο του τον εαυτό· και τις καταστροφικές του πράξεις που κάποιος φροντίζει να του θυμίσει.

Κάθε απαγόρευση κρύψει την ψευδαίσθηση της επιλογής.

Μην αγαπήσεις.

Μην εμπιστευτείς.

Μην πιστέψεις πως ο κόσμος που γνώριζες έχει τελειώσει.

Μη νομίσεις ότι μπορείς να ξεφύγεις.

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ…

«Η συγκάτοικος», το ανατρεπτικό έργο της queer Αμερικανίδας συγγραφέως και ποιήτριας Jen Silverman, είναι μία απρόβλεπτη περιπέτεια συγκατοίκησης δύο γυναικών κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής.

Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ελλάδα και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Βίκυ Βολιώτη.

Στη σκηνή: Μαρίνα Ασλάνογλου, Γωγώ Μπρέμπου

Έναρξη : Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, Παραστάσεις : Δευτέρα και Τρίτη στις 20:00

«Η συγκάτοικος» Ρόμπιν, έρχεται από το Bronx για να μοιραστεί ένα σπίτι με τη Σάρον που ζει στην Άιοβα. Άγνωστες μεταξύ τους, μόνες πλέον, με μεγάλα παιδιά που ζουν μακριά τους, θα μοιραστούν την ίδια στέγη και αναγκαστικά πρέπει να μάθουν η μία την άλλη, τα χούγια τους, το παρελθόν και τις παραξενιές τους. Κι εδώ αρχίζει το παιχνίδι της γοητείας όπως γίνεται πάντα στην αρχή μιας γνωριμίας. Αστείες ιστορίες αλλά και ιστορίες με δράκους, αδυναμίες, φόβους και επιθυμίες.

Η συντηρητική Σάρον θα προσπαθήσει να καταλάβει την ατίθαση Ρόμπιν που δεν καταλαβαίνει Χριστό! Κι όμως, οι δυο τους κάποια στιγμή καταφέρνουν να συναντηθούν.

Διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές αρχές ή καμία αρχή. Η μικροαστική και βαριεστημένη κανονικότητα αναστατώνεται ευχάριστα από την αναρχική και γαργαλιστική διέγερση του παράνομου και του παραβατικού. Το γιν και το γιάνγκ θα λειτουργήσει και η μία θα πάρει από την άλλη αυτό που της έλειπε και παρά τις διαφορές τους θα βρουν μία πρωτότυπη ισορροπία! Όλο το πριν τελικά ήταν τόσο μπανάλ!

Μάλλον έχει έρθει η ώρα για κάτι εντελώς ανατρεπτικό! Κάτι που να το λέει η καρδιά τους! Να γουστάρουν! Πάμε από την αρχή!

«Η συγκάτοικος» είναι ένα δυνατό έργο που ανεβάζει την αδρεναλίνη, που μιλάει για τον επαναπροσδιορισμό του ατόμου όταν η ζωή έχει προχωρήσει πολύ, όταν τα «πρέπει» λιγοστεύουν και οι αναμνήσεις περισσεύουν.

Είναι ένα έργο για το αύριο που έρχεται κάθε μέρα! Για όλους εκείνους – ανεξαρτήτως φύλου – που συνεχίζουν να παρασύρονται ακόμη από τον ήχο της ζωής και να φτιάχνουν το δικό τους οικοδόμημα έτσι όπως το θέλουν, γιατί δεν έχει μείνει και τίποτα όρθιο αν το καλοσκεφτούμε!

Αν ο Νίτσε είχε πει «μη ξορκίζεις τους δαίμονές σου και πετάξεις ό,τι καλό έχεις μέσα σου!» η Ρόμπιν και η Σάρον τον άκουσαν ή κάνουν απλώς αυτό που τους λέει η καρδιά τους.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-sygkatoikos/

To Trieders Holz ειναι ένα σχήμα που παίζει τζαζ σε μορφή μουσικής δωματίου. Αποτελείται από 2 φλάουτα( Conni Trieder και Quentin Coppalle ) ένα κλαρινέτο (Silke Eberhard) κι ένα κοντραμπάσο (Athina Kontou) . Πρόκειται για εναν ιδιαιτερο συνδυασμό οργάνων για όσους έχουν την διάθεση να ακούσουν κάτι διαφορετικό.

Το Trieders Holz δημιουργεί πολύπλοκους ήχους και διαφορετικές ατμόσφαιρες. Χρησιμοποιώντας διευρυμένες τεχνικές παιξίματος, τα γνωστά μουσικά όργανα μετατρέπονται σε ασυνήθιστους ήχους και ηχοχρώματα.Η μουσική μπορεί να ξεκινά από ένα απαλό σχεδόν ψυθιριστό φύσημα και να φτάνει σε συλλογικούς αρμονικούς και ρυθμικούς αυτοσχεδιασμούς.

Αυτό που κάνει αυτή τη μουσική ξεχωριστή είναι η αφηγηματική της δύναμη. Κάποιες φορές είναι παιχνιδιάρικη, κάποιες φορές πιο σκοτεινή, αλλά πάντα δημιουργεί εικόνες. Αυτά τα αφηγηματικά στοιχεία κάνουν τη μουσική πιο άμεση και συναισθηματική. Ετσι μπορούν να την απολαύσουν κι άνθρωποι που είναι συνήθως επιφυλακτικοί απέναντι στην πειραματική τζαζ.

TONHALLE Hannover

Freitag 11.09.2026 / 20.00 Uhr

A-MINOR FESTIVAL Trieders Holz (Wuppertal/Köln/Berlin) / im Doppelkonzert mit Ephemeralities

Sonntag 13.09.2026 / 17:00 Uhr / Dom zu Halle @dommusik_halle

Trieders Holz ist kammermusikalischer Jazz, der atmet: Zwei Querflöten, eine Bassklarinette und ein Kontrabass: Das ist eine besondere Besetzung und ein Klanglabor für neugierige Ohren. Trieders Holz schafft vielschichtige Sounds und Atmosphären. Durch den Einsatz erweiterter Spieltechniken verwandeln sich vertraute Instrumente in unbekannte Klangfarben. Vom hauchigen Flüstern bis zum brüchigen Cluster, von filigranen transparenten Klangteppichen bis zu kollektiven harmonischen rhythmischen Improvisationen. Was diese Musik besonders macht, ist ihre erzählerische Kraft. Mal verspielt, mal düster, immer bildhaft. Diese narrativen Elemente schaffen einen direkten emotionalen Zugang, der auch dem Publikum, das dem experimentellen Jazz sonst skeptisch gegenübersteht, den Weg ebnet. Hier wird Jazz nicht nur gespielt, er wird erlebbar gemacht. Das Konzert präsentiert das neue Programm von Conni Trieder, entstanden im Rahmen eines Arbeitsstipendiums der Kunststiftung Sachsen-Anhalt. @kunststiftung_sachsenanhalt

Conni Trieder / Altflöte, Komposition

Quentin Coppalle / Querflöte

Silke Eberhard / Bassklarinette, B-Klarinette

Athina Kontou / Kontrabass

A-MINOR

Trieders Holz

Η σειρά συναυλιών Parklife παρουσιάζει, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Leonard Cohen. Ποιητής, συγγραφέας και τραγουδοποιός, ο Cohen υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της διεθνούς μουσικής και λογοτεχνικής σκηνής, διαμορφώνοντας ένα καλλιτεχνικό σύμπαν όπου η ποίηση και το τραγούδι συνυπάρχουν αδιαχώριστα. Η συναυλία αποτελεί το πρώτο επίσημο αφιέρωμα στην Ελλάδα εν όψει της επετείου των 10 χρόνων από τον θάνατό του.

Ξεκινώντας από τη λογοτεχνία και περνώντας στη μουσική στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Cohen ανέπτυξε ένα απολύτως προσωπικό ύφος με έναν λόγο λιτό αλλά πολυεπίπεδο, που κινείται ανάμεσα στο υπαρξιακό, το ερωτικό και το πνευματικό. Με χαρακτηριστική τη βαθιά φωνή του και μια γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στην εξομολόγηση και την παρατήρηση, δημιούργησε τραγούδια που ξεπέρασαν τα όρια της εποχής τους. Από το Suzanne και το Bird on the Wire έως το Famous Blue Raincoat και το Hallelujah, το έργο του επηρέασε καθοριστικά την folk και την pop μουσική, ενώ συνεχίζει να εμπνέει καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και ιδιωμάτων.

Ξεχωριστή θέση στη ζωή και την καρδιά του Leonard Cohen κατείχε η Ελλάδα και συγκεκριμένα η Ύδρα. Το νησί που ανακάλυψε το 1960 έγινε για εκείνον καταφύγιο έμπνευσης και δημιουργίας. Εκεί έζησε αυθεντικές στιγμές ελευθερίας και ανεμελιάς, επιστρέφοντας σταθερά στον τόπο που θα σφράγιζε βαθιά το έργο και την πορεία του.

Ο γιος του Adam Cohen συμμετέχει στη βραδιά, φέρνοντας τη δική του βιωματική σχέση με το έργο του Leonard Cohen, μαζί με μια πλειάδα Ελλήνων καλλιτεχνών που συνομιλούν με το ρεπερτόριό του μέσα από διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Ο Χρήστος Βέργος, ο Κ. ΒΗΤΑ, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Δημητριάδης, ο Δώρος Δημοσθένους, ο George Gaudy, η Nalyssa Green, ο Στάθης Δρογώσης, ο Κωστής, η LOU IS, ο Πάνος Μουζουράκης, η Λίνα Νικολακοπούλου, η Δανάη Παναγιωτοπούλου, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Έλλη Πασπαλά, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, οι Σκιαδαρέσες, η Sugahspank, ο Μανώλης Φάμελλος και ο Cassius Cohen προσεγγίζουν το υλικό του Cohen αναδεικνύοντας τον πλούτο, τη διαχρονικότητα και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον λόγο και τη μελωδία που χαρακτηρίζει το έργο του.

Μια ανοιχτή μουσική συνάντηση στο Ξέφωτο, αφιερωμένη σε έναν δημιουργό που διαμόρφωσε με διακριτικό αλλά καθοριστικό τρόπο το σύγχρονο τραγούδι και του οποίου το έργο εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν.

Το Σάββατο 12/09 στις 23.30 θα πραγματοποιηθεί επιπλέον δρομολόγιο Shuttle Bus ΚΠΙΣΝ – Συγγρού Φιξ – Σύνταγμα.

https://www.snfcc.org/event/parklife-leonard-cohen-tribute/

Την απόφαση να συνεχιστεί το ελληνικό πρόγραμμα της Deutsche Welle αποφάσισε στην τελευταία του συνεδρίαση το Διοικητικό Συμβούλιο του γερμανικού σταθμού.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, είχε ληφθεί η απόφαση κατάργησης της ελληνικής υπηρεσίας από 1ης Ιανουαρίου 2027, κατόπιν μείωσης της ομοσπονδιακής επιχορήγησης. Η απόφαση αυτή είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις στην Ελλάδα αλλά και στην Γερμανία.

Με ένα μικρόφωνο «πολεμούσαν» κάθε βράδυ: Σίγησε η ελληνική φωνή της Deutsche Welle

Η εκπομπή της Deutsche Welle, άλλωστε, είχε και ιστορική σημασία λόγω του ρόλου που διαδραμάτισε εναντίον της ελληνικής χούντας. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το ελληνικό τμήμα της θα συνεχίσει να λειτουργεί με περιορισμένο πρόγραμμα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά με παρουσία σε όλες τις πλατφόρμες.

Κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση του ελληνικού προγράμματος διαδραμάτισε ο Γερμανός βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών και πρόεδρος της Επιτροπής Γερμανο-ελληνικών υποθέσεων, του γερμανικού κοινοβουλίου, Thomas Rachel.

Ο πρόεδρος του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου της Γερμανίας είχε δηλώσει τον Φεβρουάριο, μεταξύ άλλων: «η ελληνική υπηρεσία της DW θα καταργηθεί. Η υπηρεσία αυτή παρείχε ανεξάρτητες πληροφορίες στο κοινό στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Αποτελούσε σημαντικό κανάλι διαλόγου κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, μεταφέροντας τις γερμανικές απόψεις στο ελληνικό κοινό. Η Ελλάδα είναι από καιρό μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μια σταθερή δημοκρατία με ένα πολυποίκιλο τοπίο μέσων ενημέρωσης, γι’ αυτό και η DW πρέπει να προβεί σε περικοπές σε αυτόν τον τομέα».

Η ελληνική φωνή της Deutsche Welle δεν πρέπει να σιγήσει: ένα ζήτημα εθνικής μνήμης, στρατηγικής και δημοκρατίας

Πλέον, φαίνεται πως η παραπάνω απόφαση ανακαλείται και η ελληνική υπηρεσία του ιστορικού γερμανικού σταθμού θα συνεχίσει τη λειτουργία της.

https://www.kathimerini.gr/world/564468988/deutsche-welle-den-kleinei-i-elliniki-ypiresia/

Επίσης:

https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/564087277/me-ena-mikrofono-polemoysan-kathe-vrady-sigise-i-elliniki-foni-tis-deutsche-welle/

και η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ:

Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για την DW

Οι Locomondo μετά την sold out συναυλία τους στη Μονή Λαζαριστών ανανεώνουν το ραντεβού τους στη Θεσσαλονίκη, αυτή την φορά στην Πλαζ Αρετσού στην Καλαμαριά, για την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου

Ώρα προσέλευσης 20:00

LOCOMONDO on stage 21:00

Οι Locomondo είναι:

Μάρκος Κούμαρης – Φωνή, κιθάρα

Γιάννης Βαρνάβας – Κιθάρα, φωνή

Σταμάτης Γούλας – Πλήκτρα, sampler, φωνή

Σπύρος Μπεσδέκης – Μπάσο

Στρατής – Άγγελος Σούντρης – Τύμπανα

Χρήστος Καλαϊτζόπουλος – Ακορντεόν , τραγούδι

Τα πνευστά των Locomondo είναι οι:

Νίκος “Tattoo” Βλάχος – Τρομπέτα , φωνή

Θάνος Τσακιλτζίδης – Σαξόφωνο

Παναγιώτης Καπετανάκης – Τρομπέτα

Ηχολήπτες: Θανάσης Ταμπάκης, Γιώργος Φραγκέλης

Φωτιστής: Κώστας Μαργκάς

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/locomondo-aktiaretsou-kalamaria/

H Κωνστατίνα Ψωμά συμμετέχει ως assistant stage director στο έργο του Georg Friedrich Händel: “Floridante”

Πρόκειται για μια συμπαραγωγή του Bayreuth Baroque Opera Festival και του International Handel Festival Karlsruhe σε σκηνοθεσία Max Emanuel Cencic και μουσική διεύθυνση Μαρκέλλου Χρυσικού. Θα παρουσιαστεί στις 4,6,8,10,12και 13 Σεπτεμβρίου στην Margravial Opera House, Bayreuth. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με γερμανικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

Η υπόθεση

Όλα μοιάζουν να οδηγούν σε ένα ευτυχισμένο τέλος: η Elmira , προστατευόμενη του Πέρση σατράπη Oronte , αγαπά τον στρατιωτικό ηγέτη Floridante, και εκείνος την αγαπά με την ίδια δύναμη. Ο Oronte έχει δώσει την ευχή του στον έρωτά τους, υπό έναν μόνο όρο: ο Floridante πρέπει πρώτα να επιστρέψει νικητής από τον πόλεμο εναντίον της Τύρου.

Και πράγματι, η τελευταία μάχη κερδίζεται. Ο Floridante επιστρέφει θριαμβευτής, ανυπομονώντας να διεκδικήσει το πολυτιμότερο έπαθλο της νίκης του, την αγαπημένη του. Όμως ο Oronte έχει αλλάξει γνώμη. Τώρα θέλει την Elmira για σύζυγό του.

Την ίδια στιγμή, η Rossane , κόρη του Oronte , θρηνεί τη δική της μοίρα. Είναι αρραβωνιασμένη με τον Timante πρίγκιπα της Τύρου, όμως ο πόλεμος έχει καταστήσει αδύνατη αυτή την ευτυχισμένη ένωση. Ο Timante , χωρίς δεύτερη σκέψη, μεταμφιέζεται σε δούλο και εισέρχεται κρυφά στην περσική αυλή.

Οι δύο ερωτευμένοι, αντιμέτωποι με την απειλή που κρέμεται πάνω από την ευτυχία τους, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανατρέψουν τον Oronte και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στον έρωτα. Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η Elmira βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα: ποια είναι πραγματικά η ταυτότητά της;

Ο Händel και ο Floridante

Ο Händel, έχοντας ήδη γνωρίσει την επιτυχία, δεν ξεκίνησε εύκολα τη νέα του όπερα το 1721. Εδώ και δύο χρόνια ήταν διευθυντής και βασικός συνθέτης της Royal Academy of Music και είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τις ιδιοτροπίες των τραγουδιστών, αλλά και την ολοένα μεγαλύτερη επιτυχία του Ιταλού συναδέλφου του, Τζοβάνι Μπονόντσινι, ο οποίος άρχιζε να επισκιάζει τη δική του θέση.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο επί χρόνια έμπιστος λιμπρετίστας του, Νίκολα Φραντσέσκο Χάιμ, αποχώρησε από τη συνεργασία τους. Και, για να γίνει η κατάσταση ακόμη δυσκολότερη, η πρωταγωνίστριά του αρρώστησε ακριβώς την ίδια περίοδο, αναγκάζοντας τον Händel να αναθεωρήσει ολόκληρο τον σχεδιασμό του έργου.

Ίσως αυτές οι δυσμενείς συγκυρίες να εξηγούν γιατί ο Floridante παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις λιγότερο παρουσιαζόμενες όπερες του Händel. Και όμως, εντελώς άδικα, όπως αναδεικνύουν μέσα από αυτή τη νέα παραγωγή ο σκηνοθέτης και τραγουδιστής Max Emanuel Cencic και ο μαέστρος Μαρκέλλος Χρυσικός

Γιατί ο Floridante έχει όλα όσα μπορεί κανείς να ζητήσει από μια συναρπαστική βραδιά στην όπερα: χαρακτήρες με λεπτή ψυχολογική σκιαγράφηση, μια καθηλωτική πλοκή γεμάτη ίντριγκες, έντονα συναισθήματα που κινούνται ανάμεσα στον έρωτα, την επιθυμία, τη ζήλια και την προδοσία, και, πάνω απ’ όλα, μουσική που φτάνει κατευθείαν στην καρδιά.

Constantina Psoma

“Έφυγε” ξαφνικά την Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026 σε ηλικία 70 ετών από ανακοπή, ο Βασίλης Νεραντζόπουλος, απόφοιτος του ’74.

Η κηδεία του έγινε στο Β’ Νεκροταφείο την Τετάρτη 5 Αυγούστου και πολλοί συμμαθητές του ήταν εκεί: ο Δημήτρης Καζολέας, ο Βασίλης Μπόσδας, ο Θανάσης Βυτινιώτης, ο Ηλίας Μακρής (Δελλόγλου), ο Πάνος Κωτσιανάς, ο Δημήτρης Μόσχος κ.α.

Ο Βασίλης Νεραντζόπουλος αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1974 και από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1979. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Οικονομολόγου-Μηχανικού στο Πολυτεχνείο Καρλσρούης (Universitaet Fridericiana) δραστηριοποιούμενος παράλληλα ως επιστημονικός συνεργάτης του τομέα Μηχανουργικής Τεχνολογίας, αλλά και ως εθελοντής-τακτικό μέλος στη Διεθνή Οργάνωση Φοιτητικών Ανταλλαγών AIESEC.

Οι καινοφανείς τότε εξελίξεις στην πληροφορική τον ώθησαν στην επιλογή μιας σταδιοδρομίας με επίκεντρο τις νέες τεχνολογίες. Με την απόκτηση του μεταπτυχιακού του τίτλου μετανάστευσε στις Η.Π.Α., όπου εργάστηκε επί 8ετία στον ιδιωτικό τομέα με αντικείμενο τη μηχανοργάνωση βιομηχανικών και διοικητικών διεργασιών.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1989 και εργάστηκε ως Υπεύθυνος Έργων πληροφορικής και ως Σύμβουλος Επιχειρήσεων σε εγχώρια και διεθνή έργα. Παράλληλα διετέλεσε επί 15ετία καθηγητής πληροφορικής και διοίκησης επιχειρήσεων σε ιδιωτικό κολλέγιο στην Αθήνα.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 απετέλεσαν μια νέα ευκαιρία αξιοποίησης της εμπειρίας του στους τομείς πληροφορικής και τεχνολογίας στον αθλητισμό. Εργάστηκε επί 5ετία ως Υπεύθυνος Εργων και Διευθυντής Τεχνολογίας Εγκαταστάσεων στην Οργανωτική Επιτροπή ΑΘΗΝΑ2004. Σήμερα δραστηριοποιείται ως Μηχανικός Πληροφορικής και Διοίκησης στο πλαίσιο των Ευρωπαΐκών Προγραμμάτων Χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ). Έχει μετάσχει σε ομάδες έργων σε χώρες όπως Γερμανία, Η.Π.Α., Αυστραλία, Γαλλία, Σουηδία, Ολλανδία κ.ά.

“Έφυγε” στις 9 Αυγούστου 1926, σε ηλικία 74 ετών, ο Νίκος Καλογερόπουλος, πρωταγωνιστής στην ταινία “Λούφα και Παραλλαγή” (1984) του Νίκου Περάκη και είχε αποσπάσει Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τρία χρόνια νωρίτερα πρωταγωνίστησε στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”, όπου και απέσπασε Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

(*) η φωτογραφία είναι από την ταινία του Νίκου Περάκη, “Λούφα και Παραλλαγή”

Από αυτά που γράφηκαν ξεχωρίζουμε την στήλη “Ακίς” της εφημερίδας “Δημοκρατία” και τον Δημήτρη Καπράνο:

Ένας σπουδαίος, ασυμβίβαστος, καλλιτέχνης

Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε-χωρίς αμφιβολία- ένας από τους πλέον ταλαντούχους ανθρώπους του μεταπολιτευτικού ελληνικού κινηματογράφου.

Η εκπληκτική πρώτη εμφάνισή του στην ταινία “Μάθε παιδί μου γράμματα”, του Θόδωρου Μαραγκού, ήταν για του φίλους του σινεμά, μιε από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις εκείνης της δύσκολης εποχής.

Αργότερα, η ερμηνευτική του ιακνότητα απογειπώθηκε με το “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη και με την “Λούφα και παραλλαγή” του Νίκου Περράκη.

Έπαιξε και σε άλλες ταινίες, τις οποίες-όλες- σφράγισε με την δική του-μοναδική- ερμηνεία, ενώ όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με το Θέατρο, άφησε και εκεί έντονα ίχνη.

Κάποοια στιγμή “αποσύρθηκε” στα πάτρια εδάφη, χωρίς, όμως, να αποσυρθεί από την πραγματικπότητα μιας Ελλάδας που τον πλήγωνε, αλλά και τον πείσμωνε κάθε τόσο.

“Καλό ταξίδι Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες. Ευγνώμων που σε γνώρισα” του έγραψε η Ελένη Ράντου..

“Αν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που έπινε κάθε φορά κατ’ευθείαν από την Πηγή των Μουσών, αυτός ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος. Η ψυχή του έχει κάνει όσα έπρεπε για να μείνει για πάντα εδώ στο πλάι μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι σήμανε η κάθε του εμφάνιση (στον Μαραγκό, στον Περάκη, στο ”Όνειρο Αριστερής Νύχτας”, στο ”Κάμπινγκ”, στους ”Ιππείς της Πύλου”και σε όλα τα άλλα) στην καρδιά μου, στην γλώσσα μου, στις αισθήσεις μου. Καλή αντάμωση κάπου στη Φύση” του είπε ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Διάβασα ότι ο Νικος είχε παίξει σε διάφορα τηλεοπτικά σήριαλ, αρχίζοντας από το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, το 1975. Δεν βλέπω σειρές στην τηλεόραση (μόνο αν τύχει) και δεν τον θυμάμαι.

Θυμάμαι, όμως, κάτι βράδια σε ταβερνάκια, με καλή παρέα, να συζητά πάντα μεγαλόφωνα και με εμμονή στις θέσεις του . Θυμάμαι ακόμη όταν τον πρωτογνώρισα, σε κάποιο από τα πρώτα μεταπολιτευτικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Θεσσαλονίκη, να καθόμαστε μέχρι το ξημέρωμα στο “Ντορέ” και να κουβεντιάζουμε για το σινεμά, που τόσο αγαπήσαμε στην ζωή μας.

Να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στο περίφημο τραγούδι που έγραψε ο Νίκος , μουσική και στίχο, για τον πολέμαρχο Γεώργιο Καραϊσκάκη και το οποίο ερμήνευεσε μοναδικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου:

“Όπως στα λέω να τους τα γράψεις, όπως στα λέω να τους τα πεις, Καραϊσκάκης σεβνταλής, Καραϊσκάκης μπεσαλής. Καραϊσκάκης γεια χαρά, γεια σου ρε γέρο του Μοριά και γεια που σ’ αγαπάνε”.

Καλο ταξίδι, φίλε…