από τον Θόδωρο Σπαθόπουλο
Di., 5. Mai 2026, 14:17:
Αγαπητές συμμαθήτριες, αγαπητοί συμμαθητές,
Κι από μέρους μου εκφράζω τις ευχαριστίες στον Παντελή να φωτίσει με σημαντικές λεπτομέρειες άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του αγαπημένου μας διευθυντή και δασκάλου Γ. Δημητράκου.
Η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές, είχα από παλιά γνώση για το ποιος ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, τον οποίο πρωτοσυνάντησε ο πατέρας μου στο πολύ γνωστό ζαχαροπλαστείο της εποχής, το ΡΩΣΙΚΟ, επί της Πανεπιστημίου στην Ομόνοια,. Αυτός ο χώρος που λειτουργούσαν πρώτα ξαδέλφια του πατέρα μου από την Ρωσία, ήταν στέκι προοδευτικών ατόμων, και ο Δημητράκος αποτελούσε μόνιμο θαμώνα. Παρεμπιπτόντως, εκεί έγινε η συζήτηση για την ιδιότητα του Δημητράκου στην Γερμανική Σχολή καθώς και για την υψηλή εκπαιδευτική ποιότητα που αυτή διέθετε, με αποτέλεσμα να πειστεί ο πατέρας μου να συμμετέχω στις εισαγωγικές εξετάσεις του ιδρύματος.
Σχετικά με τον αδελφό του μάθαμε κάποιες συγκλονιστικές λεπτομέρειες, όταν μετά την αποφοίτηση μας στην Γερμανία, βρεθήκαμε ορισμένοι από την τάξη μας καλεσμένοι από το Δημητράκο στο σπίτι του, με αφορμή το βιβλίο που είχε συγγράψει ο ίδιος για την ζωή και το τέλος του αδελφού του. Δεν θα ξεχάσω την συγκίνηση του, όταν μας παρέδιδε τα αντίτυπα.
Σε ό,τι αφορά την συνέχιση της ηλεκτρονικής έκδοσης του “MONTAGS”, θα συμφωνήσω με την άποψη του Νίκου Παπαϊωάννου και του Παντελή Παντελούρη. Πράγματι, κι εγώ το θεωρώ πολύτιμο, γιατί είναι το μοναδικό μέσο που μας κρατάει σε επαφή με την σχολή. Αν μπορούμε να αναστρέψουμε την κατάσταση, αξίζει να γίνει η προσπάθεια, ίσως στην βάση όσων προτείνει ο Νίκος. Θα περιμένω κι εγώ με χαρά να ακούσω τις γνώμες των υπολοίπων.
Με θερμούς χαιρετισμούς και την επιθυμία να ξαναβρεθούμε σύντομα.
από τον Κώστα Παπαηλιού
Φίλες και φίλοι της τάξης του 63,
Σε βαθειά νερά μπήκαμε με τις αναμνήσεις για τον Δημητράκο, γιατί και η δική μου η εξέλιξη κρίθηκε, όπως και του Θόδωρου, από την σχέση της συγχωρεμένης της θείας μου της Βακώς, η οποία ήταν υπόδικος με τον Μπελογιάννη, με τους σε μεγάλη πλειοψηφία αριστερούς καθηγητές μας, που δεν εύρισκαν δουλειά λόγω φρονημάτων στο Δημόσιο, και αρκετούς είχε προσλάβει ο στη Γερμανική ο Δημητράκος.
Τον θυμάμαι όταν μας έκανε Αρχαία και η κλασσική πλάκα ήταν, οταν τον ρωτούσα, επίτηδες, τι σημαίνει στο κείμενο η λέξη “διώκω”. Και μου απαντούσε: “Μα Παπαηλιού, εσύ καλός μαθητής και δεν το ξέρεις; Ας κοιτάξουμε το γλωσσάρι” – που ήταν στο τέλος του βιβλίου.
Η αγωνία στην τάξη στο κατακόρυφο, γιατί αυτή την πλάκα την είχαμε ξανακάνει.
Και συνέχιζε ο Δημητράκος, στεντορεία τη φωνή: “Διώκω ίσον ακολουθώ η τον παίρνω από πίσω”
Με κάτι τέτοια γελάγαμε την εποχή εκείνη.
Επί τη ευκαιρία σας παραθέτω έναν σύνδεσμο με ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον Δημητράκο και για το διδακτορικό του στο Αμβούργο πριν από τον πόλεμο:
Παντελής Παντελούρης: “Γεώργιος Δημητράκος – Prof. Dr. Georg Eckert”
